Dat 16. Kapitel.
1. Düt hef Ik to ju redt, dat ji ju nich argert.
2. Se ward ju in den Bann dohn. Dar kummt awer de Tied, dat, wer ju dod makt, meenen ward, he deiht GOtt en Deenst darmit. Matth. [10, 17.] Matth. [24, 9.] Mark. [13, 9.] Luk. [21, 12.]
3. Un düt ward se ju darum dohn, dat se weder Min Vader noch Mi kennen doht.
4. Awer düt hef Ik to ju redt, up dat, wenn de Tied kamen ward, dat ji daran denkt, dat Ik ju dat seggt hef. Düt awer hef Ik ju vun Anfang nich seggt; denn Ik weer bi ju.
5. Nu awer gah Ik hen to Den, de Mi schickt hett, un Nüms mank ju fragt Mi: Wo geihst Du hen?
6. Sonnern, wiel Ik düt to ju redt hef, is ju Hart vull vun Trurigkeit warn.
7. Awer Ik segg ju de Wahrheit: Dat is gut för ju, dat Ik hengahn doh. Denn wenn Ik nich hengahn dä, so kummt de Tröster nich to ju. Wenn Ik awer hengahn doh, will Ik Em to ju schicken. Joh. [8, 46.] [14, 16.] [26.]
8. Un wenn Desülbe kamen deiht, ward He de Welt strafen, wegen de Sünn, un wegen de Gerechtigkeit, un wegen dat Gericht;
9. Wegen de Sünn, dat se nich an Mi glövt;
10. Wegen de Gerechtigkeit awer, dat Ik to den Vader gahn doh, un ji Mi vun nu an nich seht;
11. Wegen dat Gericht, dat de Fürst vun düsse Welt richtet is. Joh. [12, 31.] [14, 30.]
12. Ik hef ju noch veel to seggen; awer ji künnt dat nu nich dregen. 1. Cor. [3, 1.]
13. Wenn awer de anner, de GEist vun de Wahrheit, kamen ward, de ward ju den Weg in alle Wahrheit föhrn. Denn He ward nich vun Em Sülbn reden; sonnern wat He hörn ward, dat ward He reden; un wat tokünftig is, dat ward He ju verkünnigen. Joh. [14, 26.] 1. Joh. [2, 17.]
14. Desülve ward Mi verklären; denn vun dat Minige ward He dat nehmen, un ju verkünnigen.
15. Allns wat de Vader hett, dat is Min. Darum hef Ik seggt: He ward dat vun dat Minige nehmen, un ju verkünnigen. Joh. [17, 10.]
16. Na en lütte Wiel ward ji Mi nich sehn; un awer na en lütte Wiel ward ji Mi sehn; denn Ik gah to den Vader. Joh. [7, 33.] [13, 33.]
17. Do sproken weke mank Sin Jüngers ünner enanner: Wat is dat, dat He to uns seggen deiht: »Na en lütte Wiel ward ji Mi nich sehn, un awer na en lütte Wiel ward ji Mi sehn, un dat Ik to den Vader gahn doh?«
18. Do sproken se: Wat is dat, dat He seggen deiht: »Na en lütte Wiel? Wi weet nich, wat He spreken deiht.
19. Do mark JEsus, dat se Em fragen wulln, un sprok to se: Darvun fragt ji ünner enanner, dat Ik seggt hef: Na en lütte Wiel ward ji Mi nich sehn, un awer na en lütte Wiel ward ji Mi sehn?
20. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Ji ward weenen un hulen, awer de Welt ward sik freun; ji awer ward trurig sien, doch ju Trurigkeit schall to Freud warrn.
21. En Fru, wenn se gebären deiht, so is se trurig, denn ehr Stunn is kamen: wenn se awer dat Kind gebaren hett, denkt se nich mehr an de Angst, vun wegen de Freud, dat de Minsch to Welt gebaren is. 1. Mos. 3, 16. Jes. 26, 17.
22. Un ji hebbt nu ok Trurigkeit; awer Ik will ju wedder sehn, un ju Hart schall sik freun, un ju Freud schall Nüms vun ju nehmen. Jes. 35, 10.
23. Un an densülvn Dag ward ji Mi nicks fragen. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wenn ji den Vader wat beden ward in Min Nam, so ward He ju dat geven. Joh. [14, 20.] Mark. [11, 24.]
24. Bet hierher hebbt ji um nicks beden in Min Nam. Bedt, so ward ji nehmen, dat ju Freud vullkamen is. Joh. [15, 11.]
25. Düt hef Ik to ju redt dörch Glieknisse. Dar kummt awer de Tied, dat Ik nich mehr dörch Glieknisse mit ju reden warr, sonnern ju frie herut verkünnigen vun Min Vader.
26. An densülbn Dag ward ji beden in Min Nam. Un Ik segg ju nich, dat Ik den Vader för ju beden will. Joh. [14, 20.]
27. Denn He Sülbn, de Vader, hett ju leef, darum, dat ji Mi leef hebbt, un glöven doht, dat Ik vun GOtt utgahn bün. Joh. [14, 21.] [17, 8.] [25.]
28. Ik bün vun den Vader utgahn, un in de Welt kamen; wedderum verlat Ik de Welt, un gah to den Vader. Joh. [13, 3.]
29. Sprekt to Em Sin Jüngers: Süh, nu redest Du frie herut, un seggst keen Glieknisse.
30. Nu weet wi, dat Du alle Dinge weten deihst, un brukst nich, dat Di een fragen deiht. Darum glövt wi, dat Du vun GOtt utgahn büst. Joh. [21, 17.]
31. JEsus antwort se: Glövt ji nu?
32. Seht, de Stunn kummt, un is all kamen, dat ji terstreut ward, jedereen in dat Sine, un ward Mi alleen laten; awer Ik bün nich alleen, denn de Vader is bi Mi. Zach. 13, 7. Matth. [26, 31.] Mark. [14, 27.] Joh. [8, 16.]
33. Düt hef Ik mit ju redt, dat ji in Mi Freden hebbt. In de Welt hebbt ji Angst; awer wes’t man still, Ik hef de Welt öwerwunden. Joh. [14, 27.] Röm. [5, 1.] Eph. [2, 14.] Kol. [1, 20.] Jes. 35, 4.