Dat 14. Kapitel.
1. To de Tied keem dat Gerücht vun JEsus vör den Veerfürsten Herodes.
2. Un he sprok to sin Knechten: Düsse is Johannes de Döper, he is vun de Doden upstahn, darum deiht He son Daden.
3. Denn Herodes harr Johannes grepen, bunden un in dat Stockhus smeten wegen de Herodias, de Fru vun sin Broder Philippus. Mark. [6, 17.] Luk. [3, 19.] [20.]
4. Denn Johannes harr to em seggt: Dat is nich recht, dat du se ton Fru hest. 3. Mos. 18, 16.
5. Un he harr em geern dod maken laten, awer he weer bang vör dat Volk, denn se heeln em för en Prophet.
6. As awer Herodes sin Geburtsdag fiern dä, do danz Herodias ehr Dochter vör se. Dat gefull Herodes bannig.
7. Darum versprok he ehr mit en Eed, he wull ehr geven, wat se förrern dä.
8. Un as se tovör vun ehr Moder africht weer, sprok se: Gif mi her up en Schöttel Johannes den Döper sin Kopp.
9. Un de König war trurig. Doch wegen den Eed un wegen de, de mit em to Disch seeten, befohl he, ehr den to geven.
10. Un schick hen un leet Johannes den Kopp afhaun in dat Stockhus.
11. Un sin Kopp war brocht up en Schöttel un de lüttje Diern geven, un se broch em na ehr Moder.
12. Do keemen sin Jüngers un neemen sin Lieknam un begraven em un keemen un vertelln dat JEsus. Mark. [6, 29.]
13. Do dat JEsus hör, week He vun dar up en Schipp in en Wüstenie alleen. Un as dat Volk dat hör, folg Em dat na to Fot ut de Städte. Mark. [6, 31.] [32.]
14. Un JEsus gung hervör un seeg dat grote Volk, un dat dä Em leed um datsülve un mak ehr Kranken gesund. Joh. [6, 5.]
15. Up den Abend treden Sin Jüngers to Em un sproken: Düt is en Wüstenie, un de Nacht brickt an: lat dat Volk vun Di, dat se in en Flecken gaht un sik Spies kopt. Joh. [6, 5.]
16. Awer JEsus sprok to se: Dat is nich vun nöden, dat se hengaht; gevt ji se to eten. Luk. [9, 13.]
17. Se sproken: Wi hebbt hier nicks as fief Brode un twee Fisch.
18. Un He sprok: Bringt Mi de her.
19. Un He leet dat Volk sik lagern up dat Gras un neem de fief Brode un de twee Fisch, seeg up to den Himmel un dank un brok se un geev de Brode de Jüngers, un de Jüngers geeven se dat Volk.
20. Un se eeten all un warn satt un sammeln up, wat öwrig blev vun de Brocken, twölf Körv vull. Mark. [6, 42.] [43.] Luk. [9, 17.]
21. De awer eten harrn, de weern bi fiefdusend Mann, ahn Wiewer un Kinner.
22. Un alsobald dreev JEsus Sin Jünger, dat se in dat Schipp steegen un vör Em röwer fahrn, bet dat He dat Volk nun Sik leet. Mark. [6, 45.] Joh. [6, 17.]
23. Un do He dat Volk vun Sik laten harr, steeg He up en Barg alleen, um to beden. Un abends weer He dar alleen.
24. Un dat Schipp weer all merrn up de See un lee Noth vun de Waggen, denn de Wind weer se towedder.
25. Awer in de veerte Nachtwach keem JEsus to se un gung up den See.
26. Un do Em de Jüngers seegen up den See gahn, verfehrn se sik un sproken: Dat is en Spök, un schreegen ut Furcht. Luk. [24, 37.]
27. Awer alsobald sprok JEsus mit se un sä: West nich bang, Ik bün dat, fürcht ju nich.
28. Petrus awer antworte Em un sprok: HErr, büst Du dat, so heet mi to Di kamen up dat Water.
29. Un He sprok: Kumm her! Un Petrus steeg ut dat Schipp un gung up dat Water, dat he to JEsus keem.
30. He seeg awer en starken Wind. Do verfehr he sik un fung an, unnertogahn, schreeg un sprok: HErr, help mi.
31. JEsus awer reck alsobald de Hand ut un fat em an un sprok to em: O du Kleenglövige, warum twiefelst du? Matth. [6, 30.] [8, 26.] Jak. [1, 6.]
32. Un se steegen in dat Schipp, un de Wind war still.
33. De awer in dat Schipp weern, keemen, fulln vör Em dal un sproken: Du büst wahrhaftig GOtt Sin Söhn. Matth. [16, 16.]
34. Un se fahrn röwer un keemen in dat Land Genezareth. Mark. [6, 53.]
35. Un as de Lüd an densülven Ort Em gewahr warn, schickten se ut in dat ganze Land umher un brochen allerlie Ungesunde to Em,
36. Un beden Em, dat se man blot den Som vun Sin Kled anröhrten. Un alle, de den anröhrten, warn gesund.