Dat 13. Kapitel.
1. Up densülvigen Dag gung JEsus ut dat Hus un sett Sik an de See. Mark. [4, 1.]
2. Un veel Volk versammel sik to Em also, dat He in dat Schipp steeg un seet, un all dat Volk stunn an dat Öwer.
3. Un He redte to se veelerlie dörch Glieknisse un sprok: Seht, dar gung en Saimann ut to sai’n. Mark. [4, 3.] Luk. [8, 4.]
4. Un indem he sai’, full wat an den Weg; do keemen de Vageln un freeten dat up.
5. Wat full in dat steenige Land, dar dat nich veel Eer harr, un gung bald up, darum, dat dat keen deepe Eer harr.
6. As nu awer de Sünn upgung, welk dat, un wiel dat keen Wuttel harr, war dat verbrennt.
7. Wat full mank de Dorn, un de Dorn wussen up un heeln dat unner.
8. Wat full up en gut Land un drog Frucht, wat hunnertfältig, wat sößtigfältig, wat dörtigfältig.
9. Wer Ohrn hett, to hörn, de hör.
10. Un de Jüngers keemen to Em un sproken: Warum redst Du to se dörch Glieknisse? Mark. [4, 10.] Luk. [8, 9.]
11. He antworte un sprok: Ju is geven, dat ji dat Geheemnis vun dat Himmelriek verstaht; düsse awer is dat nich geven. Matth. [11, 25.] Mark. [4, 11.]
12. Denn wer dar hett, den ward wat geven, dat he dat vullkamen hett, wer awer nicks hett, vun den ward ok nahmen, wat he hett. Matth. [25, 29.]
13. Darum red Ik to se dörch Glieknisse. Denn mit sehen Ogen seht se nich, un mit hören Ohrn hört se nich, denn se verstaht dat nich.
14. Un öwer se ward de Wiessagung vun Jesaias erfüllt, de dar seggt: Mit de Ohrn ward ji hörn un ward dat nich verstahn, un mit sehen Ogen ward ji sehn un dat nich begriepen. Jes. 6, 9. 10. Mark. [4, 12.] Luk. [8, 10.]
15. Denn dat Hart vun düt Volk is verstockt, un ehr Ohrn hört nich recht, un ehr Ogen slummert, up dat se nich enmal mit de Ogen seht un mit de Ohrn hört un mit dat Hart verstaht un sik bekehrt, dat Ik se helpen dä.
16. Awer selig sünd ju Ogen, dat se seht, un ju Ohrn, dat se hört. Luk. [10, 23.]
17. Wahrlich, Ik segg ju: Veele Propheten un Gerechte hebbt begehrt, to sehn, wat ji seht, un hebbt dat nich sehn, un to hörn, wat ji hört, un hebbt dat nich hört. Luk. [10, 24.]
18. So hört nu düt Glieknis vun den Saimann. Mark. [4, 14.]
19. Wenn Jemand dat Wort vun dat Riek hört un nich versteiht, so kummt de Böse un ritt weg, wat dar sai’t is in sin Hart, un de is dat, de an den Weg sai’t is.
20. De awer up dat steenige Land sai’t is is de: wenn Jemand dat Wort hört un datsülve bald annimmt mit Freuden. Jes. 58, 2.
21. Awer he hett keen Wutteln in sik, sonnern he is wedderwendig, wenn sik Drövsal un Verfolgung erheven deiht wegen dat Wort, so argert he sik bald. Eph. [3, 17.]
22. De awer unner de Dorn sai’t is, is de, wenn Jemand dat Wort hört un de Sorg vun düsse Welt un Bedrug vun de Riekdom erstickt dat Wort un bringt keen Frucht. Luk. [18, 32.] 1. Tim. [6, 9.]
23. De awer in dat gude Land sai’t is, is de: wenn Jemand dat Wort hört un versteiht dat un denn ok Frucht bringt; un wat driggt hunnertfältig, wat awer sößtigfältig, wat dörtigfältig.
24. He lä se en anner Glieknis vör un sprok: Dat Himmelriek is liek en Minsch, de gude Saat up sin Acker sai’t.
25. Do awer de Lüd sleepen, keem sin Fiend un sai’ Unkrut twischen den Weeten un gung weg.
26. Do nu dat Krut wassen un Frucht bringen dä, do funn sik ok dat Unkrut.
27. Do keemen de Knechten to den Husvader un sproken: Herr, hest du nich guden Samen up din Acker sai’t? Woher hett he denn dat Unkrut?
28. He sprok to de: Dat hett de Fiend dahn. Do sproken de Knechten: Schüllt wi hengahn un dat utrieten?
29. He sprok: Nee, darmit ji nich togliek den Weeten mit utriet, wenn ji dat Unkrut utriet.
30. Lat dat beid tosamen wassen bet to de Aarn, un um de Tied vun de Aarn will ik to de Meiers seggen: Sammelt toeerst dat Unkrut tohop un bindt dat in Bündels, dat man dat verbrenn, awer den Weeten sammelt mi in min Schün.
31. En anner Glieknis lä He se vör un sprok: Dat Himmelriek is liek en Sempkorn, dat en Minsch neem un sai’ dat up sin Acker. Mark. [4, 31.] Luk. [13, 19.]
32. Dat is dat lüttste vun alle Saatkorns, wenn dat awer upwaßt, so is dat dat gröttste mank den Kohl un ward en Bom, dat de Vageln unner den Himmel kamt un wahnt unner sin Twiegen.
33. En anner Glieknis redte He to se: Dat Himmelriek is en Suerdeeg liek, den en Fru neem un meng dat mank dree Schepel Mehl, bet dat dat alltosamen suer war. Luk. [13, 21.]
34. All düt redte JEsus dörch Glieknisse to dat Volk, un ahn Glieknisse redte He nich to se. Mark. [4, 33.]
35. Up dat erfüllt war, wat seggt is dörch den Prophet, de dar sprickt: Ik will Min Mund updohn in Glieknisse un will utspreken de Heemlichkeiten vun Anfang vun de Welt. Ps. [78, 2.]
36. Do leet JEsus dat Volk vun Sik un gung to Hus. Un Sin Jünger keemen to Em un sproken: Düd’ uns de Glieknisse vun dat Unkrut up den Acker.
37. He antworte un sprok to se: De Minschensöhn is dat, De den guden Samen sai’t.
38. De Acker is de Welt. De gude Samen sünd de Kinner vun dat Riek. Dat Unkrut sünd de Kinner vun de Bosheit.
39. De Fiend, de se sai’t, is de Düvel. De Aarn is dat Enn vun de Welt. De Meiers sünd de Engeln. Offenb. [14, 15.]
40. So as man nu dat Unkrut utritt un int Füer verbrennt, so ward dat ok an dat Enn vun düsse Welt gahn.
41. De Minschensöhn ward Sin Engeln schicken, un se ward sammeln ut Sin Riek alle Argernisse, un de dar Unrecht doht, Matth. [24, 31.] [49.] [25, 32.]
42. Un ward se in den Füeraben smieten, dar ward wesen Hulen un Tänklappern. Matth. [8, 12.] [22, 14.]
43. Denn ward de Gerechten lüchten as de Sünn in ehrn Vader Sin Riek. Wer Ohrn hett to hörn, de hör. Dan. 12, 3.
44. Awermals is dat Himmelriek liek en verborgen Schatz in den Acker, den en Minsch funn un versteek em un gung hen vör Freuden öwer densülvigen un verkoff Allns, wat he harr, un koff den Acker. Matth. [16, 24.] Phil. [3, 7.]
45. Awermals is dat Himmelriek gliek en Kopmann, de gude Parlen söch.
46. Un do he en köstliche Parl funn, gung he hen un verkoff, wat he harr, un koff desülvige. Spr. 8, 10. 11.
47. Awermals is dat Himmelriek liek en Nett, dat in de See smeten is, womit man alle Slag Fisch fangt.
48. Wenn dat awer vull is, so treckt se dat rut an dat Öwer, sitt un sammelt de guden in en Fatt tosamen, awer de fulen smiet se weg.
49. Also ward dat ok an dat Enn vun de Welt gahn. De Engeln ward utgahn un de Bösen vun de Gerechten scheeden. Matth. [25, 32.] Mark. [12, 27.]
50. Un ward se in den Füeraben smieten, dar ward Hulen un Tänklappern wesen.
51. Un JEsus sprok to se: Hebbt ji dat Allns verstahn? Se sproken: Ja, HErr. Do sprok He:
52. Darum, jede Schriftgelehrte, to dat Himmelriek gelehrt, is liek en Husvader, de ut sin Schatz Nies un Oles hevördriggt.
53. Un dat begeev sik, do JEsus düsse Glieknisse redt harr, gung He weg vun dar.
54. Un keem in Sin Vaderland un lehr se in ehr Schol also, dat se sik entsetten un sproken: Woher hett Düsse son Klokheit un son Daden?
55. Is He nich de Söhn vun en Timmermann? Heet nich Sin Moder Maria? un Sin Bröder Jakob, un Joses, un Simon un Judas? Mark. [6, 3.] Luk. [4, 22.]
56. Un Sin Swestern, sünd se nich alle bi uns? Woher hett He denn alles?
57. Un se argerten sik an Em. JEsus awer sprok to se: En Prophet gelt narmens weniger as in sin Vaderland un in sin Hus. Mark. [6, 4.] Joh. [4, 44.]
58. Un He dä dar nich veele Teken wegen ehrn Unglov.