Dat 12. Kapitel.
1. To de Tied gung JEsus dörch de Saat up en Sabbat; un Sin Jüngers harrn Hunger, fungen an, de Ahrn uttorieten un to eten. Mark. [2, 23.] Luk. [6, 1.]
2. Do dat de Pharisäers seegen, sproken se to Em: Süh, Din Jüngers doht, wat sik nich paßt up en Sabbat to dohn. 2. Mos. 20, 10.
3. He awer sprok to se: Hebbt ji nich les’t, wat David dä, as he un de mit em weern, Hunger harrn? 1. Sam. 21, 6. Luk. [6, 3.]
4. Wa he in dat Gotteshus gung un eet de Schaubrode up, de em doch nich tokeemen to eten, un de mit em weern, sonnern alleen de Presters. 2. Mos. 29, 83. Mark. [2, 26.]
5. Oder hebbt ji nich lest in dat Gesetz, wa de Presters up den Sabbat in den Tempel den Sabbat breken un doch ahn Schuld sünd?
6. Ik awer segg ju, dat hier De is, De ok grötter is as de Tempel.
7. Wenn ji awer weten dän, wat dat is: Ik hef Wolgefalln an de Barmhartigkeit un nich an dat Opfer, so harrn ji de Unschülligen nich verdammt. Matth. [9, 13.] 1. Sam. 15, 22.
8. De Minschensöhn is en HErr ok öwer den Sabbat.
9. Un He gung vun dar weg un keem in de Schol.
10. Un süh, dar weer en Minsch, de harr en verdrögte Hand. Un se frogen Em un sproken: Is dat ok recht, up den Sabbat gesund to maken? Up dat se en Sak to em harrn.
11. Awer He sprok to se: Wer is dar mank ju, wenn he en Schap hett, dat em up en Sabbat in en Grav fallt, de dat nich anfaten un wedder ruttrecken dä?
12. Wa veel beter is nu en Minsch as en Schap? Darum kann man wull up en Sabbat wat Gudes dohn.
13. Do sprok He to den Minschen: Streck din Hand ut. Un he streck se ut, un se war wedder gesund as de anner.
14. Do gungen de Pharisäer rut un heeln en Rath öwer Em, wa se Em dod maken kunnen. Ps. [2, 2.] Mark. [3, 6.] Luk. [6, 11.]
15. Awer do JEsus dat hör, mak He Sik darvun. Un Em folg veel Volk na, un He mak se all gesund.
16. Un bedroh se, dat se Em nich verraden dän. Matth. [9, 30.]
17. Up dat erfüllt war, dat dar seggt is dörch den Prophet Jesaias, de dar sprickt: Jes. 42, 1.
18. Süh, dat is Min Knecht, den Ik utwählt hef, un Min Allerleevsten, an den Min Seel en Wolgefalln hett. Ik will Min GEist up Em leggen, un He schall de Heiden dat Gericht verkündigen. Matth. [3, 17.] Jes. 11, 2.
19. He ward nich strieden noch schrien, un man ward Sin Schrien nich hörn up de Straten.
20. Dat inknickte Rohr ward He nich tweibreken, un den glimmenden Docht ward He nich utlöschen, bet dat He utföhrt dat Gericht to’n Sieg. Jes. 61. Hes. 34, 16.
21. Un de Heiden ward up Sin Nam höpen.
22. Do war en beseten Minsch to Em brocht, de weer blind un stumm, un He mak em gesund, dat de Blinde un Stumme spreken un sehn kunn. Matth. [9, 32.]
23. Un all dat Volk war bang un sprok: Is Düß nich David sin Söhn? Matth. [9, 33.]
24. Awer de Pharisäer, as se dat hörn, sproken se: He drifft de Düvels nich anners ut as dörch Beelzebub, den Öwersten vun de Düvels. Matth. [9, 34.] Mark. [3, 22.] Luk. [11, 15.]
25. JEsus awer mark ehr Gedanken un sprok to se: Jede Riek, wenn dat mit sik sülvst uneens ward, dat ward wüste, un jede Stadt oder Hus, wenn dat mit sik sülvst uneens ward, kann nich bestahn. Luk. [11, 17.]
26. Wenn denn een Satan den annern utdrifft, so mutt he mit sik sülvst uneens wesen, wa kann denn sin Riek bestahn?
27. Wenn Ik awer de Düvels dörch Beelzebub utdrieven doh, dörch wen drievt denn ju Kinner se ut? Darum ward se ju Richters wesen.
28. So Ik awer de Düvels dörch GOtt Sin GEist utdrieven doh, so is jo GOttes Riek to ju kamen. 1. Joh. [3, 8.]
29. Oder wa kann jemand in en Starken sin Hus gahn un sin Husgerät roven, dat wes’ denn, dat he eerst den Starken anbinnen deiht un em denn sin Hus utrovt. Jes. 49, 27.
30. Wer nich mit Mi is, de is gegen Mi, un wer nich mit Mi sammelt, de verstreut. Luk. [11, 23.]
31. Darum segg Ik ju: Alle Sünn un Lästerung ward den Minschen vergeven, awer de Lästerung wedder den GEist ward den Minschen nich vergeven. Mark. [3, 28.] [29.] Luk. [12, 10.] Ebr. [6, 4.] [6.] Ebr. [10, 29.]
32. Un wer wat redt gegen den Minschensöhn den ward dat vergeven; awer wer wat redt gegen den hilligen GEist, den ward dat nich vergeven, nich in düsse noch in de anner Welt. Luk. [12, 10.]
33. Sett entweder en guden Bom, so ward de Frucht gut wesen, oder sett en fulen Bom, so ward de Frucht ful. Denn an de Frucht kennt man den Bom. Matth. [7, 17.] Luk. [6, 44.]
34. Ji Adderngetücht, wa künnt ji wat Gudes reden, dewiel ji bös sünd? Wovun dat Hart vull is, darvun geiht de Mund öwer. Luk. [6, 45.]
35. En gude Minsch bringt wat Gudes hervör ut sin gude Hart sin Schatz, un en böse Minsch bringt Böses hervör ut sin bösen Schatz.
36. Awer Ik segg ju, dat de Minschen möt Rekenschop geven up dat jüngste Gericht vun jede unnütze Wort, dat se spraken hebbt. Eph. [4, 29.]
37. Ut din Hart schast du rechtfardigt warrn, un ut din Worde schast du verdammt warrn. Hiob. 15, 6. Luk. [19, 22.]
38. Do antworten eenige mank de Schriftgelehrten un Pharisäers un sproken: Meister, wi muchen geern en Teken vun Di sehn. Matth. [16, 1.] Mark. [8, 11.]
39. Un He antworte un sprok: De böse un ehebrekerische Art söcht en Teken, un dar ward ehr keen Teken geven as alleen dat Teken vun den Prophet Jonas. Matth. [16, 4.] Luk. [11, 29.] [30.]
40. Denn so, as Jonas dree Dag’ un dree Nächte in den Walfisch sin Buk weer, so ward de Minschensöhn dree Dag’ un dree Nächte merrn in de Eer wesen. Jon. 2, 1. 2.
41. De Lüd vun Ninive ward uptreden up dat jüngste Gericht mit düt Geslecht un ward dat verdammen, denn se dän Buße na Jonas sin Predigt. Un süh, hier is mehr as Jonas. Jon. 3, 5.
42. De Königin vun den Süden ward uptreden up dat jüngste Gericht mit düt Geslecht un ward dat verdammen, denn se keem vun dat Enn vun de Eer, Salomo sin Wiesheit to hörn. Un süh, hier is mehr as Salomo. 1. Kön. 10, 1. Luk. [11, 31.]
43. Wenn de unreine Geist vun den Minsch utfahrn is, so dörchwannert he wüste Stä’n, söcht Ruh un findt de nich. Luk. [11, 24.]
44. So sprickt he denn: Ik will wedder umkehrn in min Hus, wo ik utgahn bün. Un wenn he kummt, so findt he dat lerrig, fegt un smückt.
45. So geiht he hen un nimmt to sik söven annere Geister, de slechter sünd as he sülven, un wenn se rinkamt, wahnt se darin, un ward et mit densülvigen Minsch arger as dat vörher weer. Also ward dat ok düt böse Geslecht gahn. 2. Pet. [2, 20.]
46. Do He noch also to dat Volk reden dä, süh, do stunn Sin Moder un Sin Bröder buten, de wulln mit Em spreken. Mark. [3, 31.] Luk. [8, 19.]
47. Do sprok Een to Em: Süh, Din Moder un Din Bröder staht buten un wüllt mit Di spreken.
48. He antwort awer un sprok to den, de Em dat seggen dä: Wer is Min Moder? Un wer sünd Min Bröder?
49. Un reck Sin Hand ut öwer Sin Jüngers un sprok: Süh dar, dat is Min Moder un Min Bröder.
50. Denn wer den Willn deiht vun Min Vader in den Himmel, desülvige is Min Broder, Swester un Moder. Matth. [7, 21.] Joh. [6, 40.]