Dat 11. Kapitel.
1. Un dat begeef sik, do JEsus son Gebot Sin Jüngers geven harr, gung He vun dar wieder, to lehrn un to predigen in ehr Städte.
2. As awer Johannes int Gefängnis de Warke vun Christus hörn dä, schick he twee vun sin Jüngers hen. Luk. [7, 18.] [19.]
3. Un leet Em seggen: Büst Du, De dar kamen schall, oder schüllt wi up en annern töven? 5. Mos. 18, 15.
4. JEsus antworte un sprok to de: Gaht hen un seggt Johannes wedder, wat ji seht un hört.
5. De Blinden seht, un de Lahmen gaht, un de Utsätzigen ward rein, un de Doven hört, de Doden staht up, un de Armen ward dat Evangelium predigt. Matth. [15, 30.] Jes. 35, 5. Luk. [7, 22.] Jes. 61, 1.
6. Un selig is, wer sik nich an Mi argern deiht. Matth. [13, 57.]
7. As de hengungen, fung JEsus an to reden to dat Volk vun Johannes: Wat sünd ji rutgahn in de Wüstenie to sehn? Wüllt ji en Rohr sehn, dat de Wind hen un her weiht? Luk. [7, 24.]
8. Oder wat sünd ji rutgahn to sehn? Wulln ji en Minsch sehn in weeke Kleder? Seht, de dar weeke Kleder drägt, sünd in de Könige ehr Hüs’.
9. Oder wat sünd ji rutgahn to sehn? Wulln ji en Prophet sehn? Ja, Ik segg ju, de ok mehr is as en Prophet. Luk. [1, 76.] [7, 28.]
10. Denn düsse is dat, vun den schreven steiht: Süh, Ik schick Min Engel vör Di her, de Din Weg vör Di bereiten schall. Mal. 3, 1. Mark. [1, 2.]
11. Wahrlich, Ik segg ju: Mank alle, de vun Fruens gebarn sünd, is Nüms upkamen, de grötter is as Johannes de Döper. Awer de Lüttste in dat Himmelriek is grötter as he. Luk. [7, 28.]
12. Awer vun Johannes den Döper sin Dag bet nu her lidt dat Himmelriek Gewalt. Un de Gewalt doht, de ritt dat to sik. Luk. [16, 16.]
13. Denn alle Propheten un dat Gesetz hebbt weissagt bet up Johannes.
14. Un, so ji dat wüllt annehmen, he is Elias, de dar schall tokünftig wesen. Mal. 4, 5. Matth. [17, 12.]
15. Wer Ohrn hett to hörn, de hör to. Mark. [7, 16.]
16. Mit wem schall Ik awer düt Geslecht verglieken? Dat is as lüttje Kinner, de up den Markt sitt un ropt gegen ehr Gesellen, Luk. 7, 81.
17. Un sprekt: Wi hebbt ju fleut un ji wulln nich danzen; wi hebbt ju klagt, un ji wulln nich weenen.
18. Johannes is kamen, eet nich un drunk nich; so seggt se: He hett den Düvel. Matth. [3, 4.] Luk. [7, 20.]
19. Den Minschen sin Söhn is kamen, itt un drinkt; so seggt se: Süh, wat is de Minsch för en Freter un Wiensüper, en Gesell vun de Töllners un de Sünners. Un de Wiesheit mutt sik rechtfardigen laten vun ehr Kinner. Matth. [9, 10.]
20. Do fung He an, de Städte to schelln, in weke de meisten vun Sin Daden geschehn weern, un de sik doch nich betert harrn.
21. Weh di, Chorazin! Weh di, Bethsaida! Weern son Daden to Tyrus un Sidon geschehn, as bi ju geschehn sünd, de harrn vör Tieden in’n Sack un in de Asch Buße dahn. Luk. [10, 13.]
22. Doch Ik segg ju: Dat ward Tyrus un Sidon erdräglicher gahn an’t jüngste Gericht denn ju.
23. Un du, Capernaum, de du büst erhaben bet to den Himmel, du warrst bet in de Höll runnerstött warrn. Denn wenn to Sodom de Daden geschehn weern, de bi di geschehn sünd, se stunn noch hüdigen Dags. Jes. 14, 12.
24. Doch Ik segg ju: Dat ward dat Sodomer Land erdräglicher gahn an’t jüngste Gericht as di.
25. To desülvige Tied antworte JEsus un sprok: Ik pries Di, Vader un HErr vun den Himmel un de Eer, dat Du so wat de Wiesen un de Kloken verborgen hest un hest dat de Unmündigen apenbart. Luk. [10, 21.] 1. Cor. [1, 27.]
26. Ja, Vader, denn dat is so gefällig west vör Di.
27. Alle Dinge sünd Mi öwergeven vun Min Vader. Un Nüms kennt den Söhn, as alleen de Vader; un Nüms kennt den Vader, as alleen de Söhn, un wen dat de Söhn will apenbarn, Matth. [28, 18.] Ps. [8, 7.] Joh. [3, 35.] [17, 2.] 1. Cor. [15, 27.] Eph. [1, 22.] Phil. [2, 9.] Ebr. [2, 8.]
28. Kamt her to Mi, alle, de ji möd un beladen sünd, Ik will ju erquicken. Jes. 55, 1. Jer. 31, 25.
29. Nehmt up ju Min Joch un lernt vun Mi, denn Ik bün sachtmödig un vun Harten demödig, so ward ji Ruh finnen för ju Seelen. Jer. 6, 16.
30. Denn Min Joch is sanft un Min Last is licht. 1. Joh. [5, 3.]