Dat 10. Kapitel.
1. Un He reep Sin twölf Jüngers to Sik un gev se Macht öwer de unreinen Geister, dat se desülvigen utdreeven un heeln allerlie Sük un allerlie Krankheit. Mark. [6, 7.] Luk. [9, 1.]
2. De Namen awer vun de twölf Apostels sünd düsse: De eerste Simon, heet Petrus, un Andreas, sin Broder, Jakobus, Zebedäi Söhn, un Johannes sin Broder. Mark. [3, 16.] Apost. [1, 13.]
3. Philippus, un Bartholomäus, Thomas, un Matthäus, de Töllner, Jakobus, Alphäi Söhn, Lebbäus, mit den Tonam Thaddäus,
4. Simon vun Kana, un Judas Ischariot, de Em verraden dä.
5. Düsse Twölf schick JEsus ut, gebot se un sprok: Gaht nich up de Heiden ehr Strat un treckt nich in de Samariter ehr Städte;
6. Sonnern gaht hen to de verloren Schap ut dat Hus Israel. Matth. [15, 24.] Apost. [13, 46.]
7. Gaht awer un predigt un sprekt: Dat Himmelriek is neeg herbi kamen. Matth. [3, 2.] [4, 17.] Luk. [10, 9.]
8. Makt de Kranken gesund, reinigt de Utsätzigen, weckt de Doden up, drievt de Düvels ut. Umsunst hebbt ji dat kregen, umsunst gevt dat ok.
9. Ji schüllt nich Gold, noch Sülver, noch Erz in ju Gürtel hebben; Mark. [6, 8.] Luk. [9, 3.]
10. Ok keen Tasch up den Weg, ok nich twee Röck, keen Schoh, ok keen Stock. Denn en Arbeitsmann is sin Spies weerth.
11. Wo ji awer in en Stadt oder Flecken gaht, dar befragt ju, ob dar jemand in is, de dat weert is, un blift bi de, bet ji darvun treckt. Mark. [6, 10.] Luk. [10, 8.] [10.]
12. Wo ji awer in en Hus gaht, so gröt datsülvige. Luk. [10, 5.] [6.]
13. Un so datsülvige Hus dat weert is, so schall ju Freden up se kamen. Is dat dat awer nich werth, so ward sik ju Fred wedder to ju kehrn.
14. Un wo jemand ju nich annehm ward noch ju Red hörn, so gaht rut vun datsülvige Hus oder Stadt un slaht den Stoff af vun ju Föt. Mark. [6, 11.] Luk. [9, 5.] Apost. [13, 51.] [16, 7.]
15. Wahrlich, Ik segg ju: De Sodomer un Gomorrer ehr Land ward dat erdräglicher gahn an’t jüngste Gericht as son Stadt.
16. Seht, Ik schick ju as de Schap mitten mank de Wölf, darum west klok as de Slangen un ahn Falschheit as de Duven. Luk. [10, 3.] Röm. [16, 19.]
17. Nehmt ju awer in acht vör de Minschen, denn se ward ju öwerantworten vör ehr Rathüs’ un ward ju geißeln in ehr Scholen. Matth. [24, 9.] Luk. [21, 12.]
18. Un man ward ju vör Fürsten un Königs föhrn um Minetwilln, to en Tügnis öwer se un öwer de Heiden. Mark. [13, 9.]
19. Wenn se ju nu ward öwerantworten, so sorgt nich, wa oder wat ji reden schüllt. Denn dat schall ju to de Stunn geven warrn, wat ji reden schüllt. Mark. [13, 11.] Luk. [12, 11.] [21, 14.]
20. Denn ji sünd dat nich, de dar red, sonnern ju Vader Sin GEist is dat, de dörch ju reden deiht.
21. Dar ward awer een Broder den annern ton Dod öwerantworten, un de Vader den Söhn, un de Kinner ward sik upsetten gegen ehr Öllern un se ton Dod helpen.
22. Un ji schüllt haßt warrn vun jeden um Min Nams willn. Wer awer bet an dat Enn uthöllt, de ward selig warrn. Luk. [21, 17.]
23. Wenn se ju awer in en Stadt verfolgt, so flücht in en anner. Wahrlich, Ik segg ju, ji ward dörch de Städ in Israel nich to Enn kamen, bet dat des Minschen Söhn kummt.
24. De Jünger is nich öwer sin Meister noch de Knecht öwer sin Herr. Joh. [13, 16.]
25. Dat is den Jünger genog, dat he is as sin Meister, un de Knecht as sin Herr. Hebbt se den Husvader Beelzebub nennt, wa veelmehr ward se Sin Huslüd so heeten. Matth. [12, 24.]
26. Darum wes’ nich bang vör se. Dar is Nicks verborgen, dat nich apenbar ward, un is Nicks heemlich, dat man nich weten ward. Mark. [4, 22.] Luk. [8, 17.]
27. Wat Ik ju segg in Düstern, dat redt int Licht, un wat ji hört in dat Ohr, dat predigt up dat Dack. Luk. [12, 3.]
28. Un west nich bang vör de, weke den Lief dod makt un de Seel nich dod maken künnt. West awer bang vör den, de Lief un Seel in de Höll verdarven kann.
29. Kofft man nich twee Sparlings för een Pennig? Un keen vun de fallt up de Eer ahn ju Vader.
30. Nu awer sünd ok ju Haar up den Kopp all tellt.
31. Darum wes’t nich bang, ji sünd beter as veel Dacklünken.
32. Darum, wer Mi bekennt vör de Minschen, den will Ik bekennen vör Min himmlischen Vader.
33. Wer Mi awer verleugnet vör de Minschen, den will Ik verleugnen vör Min himmlischen Vader. Luk. [9, 26.]
34. Ji schüllt nich meenen, dat Ik kamen bün, Freden to bringen up de Eer. Ik bün nich kamen, Freden to bringen, sonnern dat Swerdt.
35. Denn Ik bün kamen, den Minschen to vertörnen mit sin Vader un de Dochter gegen ehr Moder un den Söhn sin Fru gegen ehrn Mann sin Moder. Mich. 7, 6. Luk. [14, 26.]
36. Un ward de egen Huslüd den Minsch sin Fiend wesen.
37. Wer awer Vader oder Moder mehr leef hett as Mi, de is Mi nich weerth. Un wer Söhn oder Dochter mehr leef hett as Mi, de is Mi nich weerth. 5. Mos. 33, 9. Luk. [14, 26.]
38. Un wer nich sin Krüz up sik nimmt un Mi nafolgt, de is Mi nich weerth. Matth. [16, 24.]
39. Wer sin Leven findt, de schall dat verleern, un wer sin Leven verlüst um Mintwilln, de schall dat finnen. Luk. [17, 33.]
40. Wer ju upnimmt, de nimmt Mi up, un wer Mi upnimmt, de nimmt Den up, De Mi schickt hett. Matth. [18, 5.] Luk. [10, 16.] Joh. [13, 20.]
41. Wer en Prophet upnimmt in en Prophet sin Nam, de schall en Prophet sin Lohn hebben. Wer en Gerechten upnimmt in en Gerechten sin Nam, de schall en Gerechten sin Lohn hebben. 1. Kön. 17, 10. 18, 4.
42. Un wer een vun düsse Lüttsten sin Döß mit en Beker kolt Water löscht in en Jünger sin Nam, wahrlich, Ik segg ju, dat schall em nich unbelohnt blieven. Matth. [25, 40.] Mark. [9, 41.]