Dat 9. Kapitel.
1. Do tredt He in dat Schipp un fohr wedder röwer un keem in Sin Stadt.
2. Un süh, do brochen se to Em en Gichtigen, de leeg up en Bett. Do nu JEsus ehrn Glov seeg, sprok He to den Gichtigen: Wes’ bi guden Moth, Min Söhn, Din Sünden sünd di vergeven. Mark. [2, 1.] Luk. [5, 18.]
3. Un süh, weke mank de Schriftgelehrten sproken bi sik sülvst: Düsse lästert GOtt.
4. Do awer JEsus ehr Gedanken seeg, sprok He: Worum denkt ji so Arges in ju Harten?
5. Wat is lichter, to seggen: Di sünd din Sünden vergeven, oder to seggen: Stah up un gah?
6. Up dat ji awer weten doht, dat de Minschensöhn Macht hett, up de Eer de Sünden to vergeven, sprok He to den Gichtigen: Stah up, nimm din Bett up un gah na Hus.
7. Un he stunn up un gung to Hus.
8. Do dat Volk dat seeg, verwunner dat sik un pries GOtt, de son Macht de Minschen geven hett.
9. Un do JEsus vun dar gung, seeg He en Minsch in de Tollbod sitten, de heet Matthäus, un sprok to em: Folg Mi na. Un he stunn up un folg Em.
10. Un dat begeev sik, dat He to Disch seet in dat Hus, süh, do keemen veel Töllners un Sünners un seeten mit JEsus un Sin Jüngers to Disch.
11. As dat de Pharisäers sehn dän, sproken se to Sin Jüngers: Worum itt ju Meister mit de Töllners un Sünners?
12. As dat JEsus hör, sprok He to se: De Starken brukt keen Dokter, awer de Kranken. Luk. [5, 31.]
13. Gaht awer hen un lehrt, wat dat is: Ik hef Wolgefalln an Barmhartigkeit un nich an Opfer. Ik bün kamen, de Sünners to Buß to ropen, un nich de Gerechten. 1. Sam. 15, 22.
14. Unnerdeß keemen Johannes sin Jünger to Em un sproken: Worum fast wi un de Pharisäers so veel, un Din Jüngers fast nich? Mark. [2, 18.] Luk. [5, 33.]
15. JEsus sprok to se: Wa künnt de Hochtiedslüd Leed dregen, so lang de Brüdigam bi se is? De Tied ward awer kamen, dat de Brüdigam vun se nahm ward, denn ward se fasten. Joh. [3, 29.]
16. Keen flickt en ole Kleed mit en Lappen vun nie Tüg, denn de Lappen ritt doch wedder vun dat Kleed, un dat Lock ward gröter.
17. Man deiht ok nich Most in ole Wienbälge, sunst ritt de Wienbälge, un de Most löpt ut, un de Wienbälge kamt um. Sonnern man deiht Most in nie Wienbälge, so ward se beid tosam holn warrn.
18. Do He so mit se reden dä, keem een vun de Öwersten un smeet sik vör Em dal un sprok: HErr, min Dochter is eben storven, awer kumm un legg Din Hand up se, so ward se lebendig. Mark. [5, 22.] Luk. [8, 41.]
19. Un JEsus stunn up un folg em na un Sin Jünger.
20. Un süh, en Fru, de twölf Jahr den Blodgang hatt harr, keem vun achtern to Em un röhr den Som vun Sin Kleed an. Mark. [5, 25.]
21. Denn se sprok bi sik sülvst: Mug ik blot Sin Kleed anröhrn, so war ik gesund.
22. Do wenn Sik JEsus um un seeg ehr an un sprok: Hef guden Moth, Min Dochter, din Glov hett di holpen. Un de Fru war gesund to desülvige Stunn.
23. Un as He in den Öwersten sin Hus keem un seeg de Flöters, un den Larm vun dat Volk,
24. Sprok He to se: Gaht weg, denn dat lüttje Mäden is nich dod, sonnern dat slöppt. Un se belachen Em.
25. As awer dat Volk rutjagt weer, gung He hen un fat ehr an de Hand. Do stunn dat lüttje Mäden up.
26. Un düsse Geschicht war ludbar öwer dat ganze Land. Luk. [7, 17.]
27. Un as JEsus nu vun dar wieder gung, leepen twee Blinde achter Em her, de schregen un sproken: O, du Davids Söhn, erbarm Di öwer uns. Matth. [15, 22.] [20, 30.]
28. Un do He to Hus keem, gungen de Blinden to Em. Un JEsus sprok to se: Glovt ji, dat Ik so wat dohn kann? Do sproken se to Em: HErr, ja!
29. Do röhr He de Ogen an un sprok: Ju gescheh na ju Glov! Matth. [8, 13.]
30. Un ehr Ogen warn apen dahn. Un JEsus bedroh se un sprok: Seht nu to, dat Nüms wat darvun hört. Mark. [1, 43.] [7, 36.]
31. Awer se gungen ut un maken Em bekannt in datsülvige ganze Land.
32. As düsse nu rut weern, do brochen se Em en Minsch, de weer stumm un beseeten. Matth. [12, 22.] Luk. [11, 14.]
33. Un as de Düvel utdreven weer, fung de Stumme an to spreken. Un dat Volk wunner sik un sprok: So wat is in Israel noch nich sehn warn.
34. Awer de Pharisäers sproken: He drift de Düvels ut dörch den Öwersten vun de Düvels. Luk. [11, 15.] [12, 24.]
35. Un JEsus gung umher in alle Städte un Flecken, lehrte in ehr Scholen un predig dat Evangelium vun dat Riek un heel allerlie Sük un allerlie Krankheit mank dat Volk. Matth. [4, 23.]
36. Un do He dat Volk seeg, jammer Em dat, denn se weern versmacht un verstreut as de Schap, de keen Harr hebbt. Mark. [6, 34.]
37. Do sprok He to Sin Jüngers: De Aarn is grot, awer wenig sünd de Arbeitslüd. Luk. [10, 2.]
38. Darum bedt den HErrn vun de Aarn, dat He Arbeitslüd in Sin Aarn schicken deiht.