Dat 8. Kapitel.
1. Do He awer vun den Barg dal gung, folg Em veel Volk na.
2. Un süh, en utsätzigen Mann keem un bä Em an un sprok: HErr, wenn Du wullt, kannst Du mi rein maken. Mark. [1, 40.] Luk. [5, 12.]
3. Un JEsus streck Sin Hand ut, rör em an un sprok: Ik will’t dohn, wes’ rein! Un alsobald weer he vun sin Utsatz rein.
4. Un JEsus sprok to em: Süh to, segg dat Nüms, gah awer hen un wies’ di de Presters un opfer din Gav, de Moses befahln hett, to en Tügnis öwer se. Luk. [17, 14.] 3. Mos. 14, 2.
5. Do awer JEsus to Kapernaum ingung, keem en Hauptmann to Em, de bä Em,
6. Un sprok: HErr, min Knecht liggt to Hus un is gichtkrank un hett grote Wehdag.
7. JEsus sprok to em: Ik will kamen un em gesund maken.
8. De Hauptmann antworte un sprok: HErr, ik bün nich weert, dat Du ünner min Dack geihst, sonnern sprick blot een Wort, so ward min Knecht gesund.
9. Denn ik bün en Minsch, darto de Obrigkeit unnerdahn, un hef unner mi Kriegsknechte. Awer wenn ik segg to een: Gah hen, so geiht he, un to en annern: Kumm her, so kummt he, un to min Knecht: Doh dat, so deiht he dat.
10. Do JEsus dat hör, verwunner He Sik un sprok to de, weke Em nafolgten: Wahrlich, Ik segg ju, son Glov hef Ik in Israel nich funn.
11. Awer Ik segg ju: Veele ward kamen vun Osten un Westen un mit Abraham un Isaak un Jakob in dat Himmelriek sitten. Jes. 49, 12. Luk. [13, 28.] [29.]
12. Awer de Kinner vun dat Riek ward utstött in de üterste Düsternis, dar ward Hulen un Tänklappern wesen. Matth. [22, 13.] [25, 30.]
13. Un JEsus sprok to den Hauptmann: Gah hen, di schall geschehn, as du glovt hest. Un sin Knecht war gesund to desülvige Stunn. Matth. [9, 29.] [15, 28.]
14. Un JEsus keem in Petrus sin Hus un seeg, dat sin Swiegermoder leeg un harr dat Fever. Mark. [1, 29.] Luk. [4, 38.]
15. Do greep He ehr Hand an, un dat Fever verleet se. Un se stunn up un deen Em. Matth. [9, 25.]
16. Den sülven Abend awer brochen se veel Besetene to Em. Un He drev de Geister ut mit Worten un mak allerlie Kranke gesund. Mark. [1, 32.] Luk. [4, 40.]
17. Up dat erfüllt war, wat seggt is vun den Propheten Jesaias, de dar sprickt: He hett unse Swachheit up Sik nahmen un unse Sük hett He dragen. Jes. 53, 4. 5. 1. Pet. [2, 24.]
18. Un as JEsus veel Volk um Sik seeg, befohl He, gündsiet vun de See hinöwer to föhrn.
19. Un en Schriftgelehrte keem to Em, de sprok to Em: Meister, ik will Di folgen, wo Du hengeihst. Luk. [9, 57.]
20. JEsus sä to em: De Vöß hebbt Kuln un de Vageln unner den Himmel hebbt Nester, awer de Minschensöhn hett nich, wo He Sin Kopp henleggt.
21. Un en annern mank Sin Jüngers sprok to Em: HErr, gif mi Frilöv, dat ik hengah un toeerst min Vader begrav.
22. Awer JEsus sprok to em: Folg du Mi na un lat de Doden ehr Doden begraven. 1. Tim. [5, 6.]
23. Un He steeg in dat Schipp, un Sin Jüngers folgen Em. Mark. [1, 36.] Luk. [8, 22.]
24. Un süh, do keem en grot Unwedder, so dat ok dat lüttje Schipp vun de Waggen bedeckt war, un He sleep. Jon. 1, 4. 5.
25. Un de Jünger gungen to Em, weckten Em up un sproken: HErr, help uns, wi kamt sunst um.
26. Do sä He to se: Ji Kleenglövigen, warum sünd ji so bang? Un stunn up un bedroh den Wind un de See, do war dat ganz still. Matth. [6, 30.]
27. De Minschen awer wunnern sik un sproken: Wat is dat för en Mann, dat Em de Wind un de See gehorsam sünd? Spr. 30, 4.
28. Un He keem gündsiet vun de See in de Gegend vun de Gergesener. Do lepen Em twee Beseeten in de Möt, de keemen ut de Dodenkulen un weern heel grimmig, so dat Nüms desülve Strat wannern kunn. Mark. [5, 1.] Luk. [8, 26.]
29. Un süh, de schregen un sproken: O JEsus, Du GOttes Söhn, wat hebbt wi mit Di to dohn? Büst Du herkamen uns to pienigen, ehr dat Tied is? Luk. [4, 41.]
30. Dar weer awer in de Feern en grote Drift Swien up de Weid.
31. Do beden Em de Düvels un sproken: Wullt Du uns utdrieven, so gif uns Frilöv, in de Drift Swien to fahrn.
32. Un He sprok: Fahrt hen! Do fahrn se ut un fahrn in de Drift Swien. Un süh, de ganze Drift Swien stört sik vun de steile Hög in de See un versop darin. Luk. [8, 32.] [33.]
33. Un de Harr’s leepen weg un gungen hen in de Stadt un sä’n dat all, un wa dat mit de Beseeten togahn weer.
34. Un süh, do gung de ganze Stadt rut, JEsus in de Möt. Un as se Em sehn dä’n, beden se Em, dat He vun ehr Grenzen wieken wull. Mark. [5, 17.] Luk. [8, 37.]