Dat 15. Kapitel.
1. Ik erinner ju awer, leeve Bröder, an dat Evangelium, dat ik ju verkündigt hef, wat ji ok annahm hebbt, un worin ji ok stahn doht. Gal. [1, 11.] [12.]
2. Wodörch ji ok selig ward, so as ik ju dat verkündigt hef, wenn ji dat beholn hebbt; dat weer denn, dat ji dat umsünst glovt harrt.
3. Denn ik hef ju toeerst geven, wat ik ok kregen hef, dat Christus storven is för uns’ Sünden, na de Schrift. Jes. 53, 8. 9.
4. Un dat He begraven is un upstahn up den drüdden Dag, na de Schrift. Ps. [16, 10.]
5. Un dat He sehn warn is vun Kephas, darna vun de Twölf. Luk. [24, 34.] Mark. [16, 14.]
6. Darna is He sehn warn vun mehr as fief hunnert Bröder up eenmal, wovun noch Veele levt, weke darvun awer sünd henslapen.
7. Darna is He sehn warn vun Jakobus, darna vun alle Apostel; Luk. [24, 50.]
8. To allerletzt is He ok vun mi, as en untiedige Geburt, sehn warn. Apost. [9, 5.]
9. Denn ik bün de Lüttste mank de Apostels, as de ik nich werth bün, en Apostel to heten, darum dat ik GOtt Sin Gemeen verfolgt hef. Eph. [3, 8.]
10. Awer vun GOtt Sin Gnad bün ik, wat ik bün, un Sin Gnad is an mi nich umsünst west, sonnern ik hef veel mehr arbeit, as se all tosamen; ik awer nich, sonnern GOtt Sin Gnad, de mit mi is.
11. Ob ik dat nu bün oder de annern, so predigt wi, un so hebbt ji glovt.
12. So awer Christus predigt ward, dat He vun de Doden upstahn is, wa seggt denn weke mank ju, de Uperstahung vun de Doden is Nicks? Apost. [17, 18.]
13. Is awer de Uperstahung vun de Doden Nicks, so is ok Christus nich upweckt.
14. Is awer Christus nich upweckt, so is uns’ Predigt umsünst, so is ok ju Glov umsünst.
15. Wi ward awer ok as falsche Tügen wedder GOtt funnen, dat wi gegen GOtt tügt harrn, He harr Christus upweckt, den He nich upweckt harr, sintemal de Doden nich uperstaht. Apost. [3, 15.]
16. Denn wenn de Doden nich uperstaht, so is Christus nich uperstahn.
17. Is Christus awer nich uperstahn, so is ju Glov Nicks nütz, so sünd ji noch in ju Sünd.
18. So sünd ok de, so in Christus storven sünd, verlaren.
19. Höpt wi blot in düt Leven up Christus, so sünd wi de elendigsten mank alle Minschen.
20. Nu awer is Christus uperstahn vun de Doden un de Eerstling warn mank de, de slapen doht. Apost. [26, 23.]
21. Denn wiel dörch een Minsch de Dod is, so is ok dörch een Minsch de Uperstahung vun de Doden kamen. 1. Mos. 3, 19. Röm. [5, 12.] [18.]
22. Denn so as se in Adam all starvt, so ward se in Christus all lebendig makt. Röm. [5, 21.]
23. Jedereen awer in sin Ordnung. De Eerstling Christus, denn de Christus tohörn doht, wenn He kamen ward. v. [20.] 1. Thess. [4, 14.] Gal. [5, 24.]
24. Un denn dat End, wenn He dat Riek GOtt un den Vader öwergeven ward, wenn He upheven ward all Herrschaft un all Obrigkeit un Gewalt.
25. He mutt awer herrschen, bet dat He all Sin Fiende unner Sin Föt leggen deiht.
26. De letzte Fiend, de afdahn ward, is de Dod. Offenb. [20, 14.]
27. Denn He hett Em Allns unner de Föt leggt. Wenn He awer seggen deiht, dat Em all dat unnergeven is, is dat apenbar, dat utnahm is de, de Em Allns unnerdahn makt hett. Matth. [11, 27.]
28. Wenn awer Allns Em unnerdahn makt is, denn ward ok de Söhn sülvst unnerdahn sien den, de Em Allns unnerdahn makt hett, up dat GOtt Allns in Allen wesen deiht.
29. Wat makt sünst de, de sik döpen lat för de Doden, wenn dörchut de Doden nich uperstaht? Warum lat se sik döpen för de Doden?
30. Un warum staht wi all Stund in Gefahr? Röm. [8, 36.]
31. Bi uns’ Ehr, de ik hef in Christus JEsus, unsen HErrn, starv ik däglich. 1. Thess. [2, 19.] 2. Cor. [4, 10.] [11.]
32. Hef ik na minschliche Meenung in Ephesus mit de wilden Deerter streden? Wat helpt mi dat, wenn de Doden nich upstaht? Lat uns eten un drinken, denn morgen sünd wi dod. Jes. 22, 13. 56, 12. Weish. 2, 6.
33. Lat ju nich verföhrn. Slechte Umgang verdarvt gude Sitten. Eph. [5, 6.] Weish. 4, 12.
34. Ward doch mal recht nüchtern un sündigt nich, denn weke vun ju weet Nicks vun GOtt, dat segg ik to ju Schand. Röm. [13, 11.] 1. Cor. [6, 5.]
35. Wull awer Jemand seggen: Woans ward de Doden upstahn? Un mit wat för en Lief ward se kamen? Ezech. 37, 3.
36. Du Narr, wat du sein deihst, ward nich lebendig, wenn dat nich starvt. Joh. [12, 24.]
37. Un wat du sein deihst, dat is jo nich de Lief, de warn schall, sonnern nicks as en Korn, nämlich Weeten, oder een vun de annern Korns.
38. GOtt awer gift em en Lief, as He will, en Jedereen vun den Samen sin egen Lief. 1. Mos. 1, 11.
39. All Fleesch is nich datsülvige Fleesch, sonnern anners is dat Minschenfleesch, anners dat Fleesch vun dat Veh, anners de Fisch ehr Fleesch, anners de Vageln ehr Fleesch.
40. Un dat gift himmlische Liever un irdische Liever. Awer en anner Herrlichkeit hebbt de himmlischen, un en anner de irdischen.
41. En annern Schien hett de Sünn, en annern Schien hett de Maand, en annern Schien hebbt de Steerns, denn een Steern öwerbütt den annern an Herrlichkeit.
42. So ok in de Uperstahung vun de Doden. Seid ward wat Verweslich is, un upstahn ward wat Unverweslich is.
43. Seid ward in Unehr un upstahn ward in Herrlichkeit. Seid ward in Swachheit un upstahn ward in Kraft. Phil. [3, 20.] [21.]
44. Seid ward en natürlich Lief, upstahn ward en geistlich Lief. Hebbt wi en natürlich Lief, so hebbt wi ok en geistlich Lief.
45. As schreven steiht: De eerste Minsch, Adam, is makt in dat natürlich Leven un de letzte Adam in dat geistlich Leven. 1. Mos. 2, 7.
46. Awer de geistlich Lief is nich de eerst, sonnern de natürliche un denn de geistliche.
47. De eerste Minsch is vun de Eer un irdisch, de anner Minsch is de Herr vun den Himmel.
48. So as de irdische is, so sünd ok de irdischen, un so as de himmlische is, so sünd ok de himmlischen.
49. Un so as wi den irdischen sin Bild anhatt hebbt, so ward wi ok den himmlischen sin Bild anhebben.
50. Darum segg ik awer, leeve Bröder, dat Fleesch un Blod dat Riek GOttes nich arven künnt; ok ward dat Verwesliche nich dat Unverwesliche arven. Matth. [16, 17.] Joh. [1, 13.]
51. Seht, ik will ju en Geheemnis seggen: Wi ward nich All entslapen, awer wi ward All verwandelt warrn. 1. Thess. [4, 15.]
52. Un dat mit eenmal in een Ogenblick to de Tied vun de letzt Basun. Denn de Basun ward hört warrn, un de Doden ward upstahn unverweslich un wi ward verwandelt warrn. Matth. [24, 31.] 1. Thess. [4, 16.]
53. Denn düt Verwesliche mutt antrecken dat Unverwesliche, un düt Starvliche ward antrecken de Unstarvlichkeit.
54. Wenn awer düt Verwesliche ward antrecken dat Unverwesliche un düt Starvliche ward antrecken de Unstarvlichkeit, denn ward erfüllt warrn dat Wort, dat schreven steiht: Jes. 25, 8.
55. De Dod is verschluckt vun den Sieg. Dod, wo is din Stachel? Höll, wo is din Sieg?
56. Awer den Dod sin Stachel is de Sünd, de Sünd ehr Kraft awer is dat Gesetz. Röm. [7, 13.]
57. GOtt awer si Dank, de uns den Sieg geven hett dörch unsen HErrn JEsus Christus. 1. Joh. [5, 4.]
58. Darum, leeve Bröder, west fast, unbeweglich un nehmt ümmer to in den HErrn Sin Wark, wiel ji weten doht, dat ju Arbeit in den HErrn nich umsünst is. Kol. [1, 23.] 2. Chron. 15, 7.