Dat 18. Kapitel.
1. Do JEsus düt redt harr, gung He ut mit Sin Jüngers öwer de Bek Kidron; dar weer en Garn, dar gung JEsus un Sin Jüngers in. Matth. [26, 36.] Mark. [14, 32.] 2. Sam. 15, 23.
2. Judas awer, de Em verraden dä, wuß den Ort ok; denn JEsus keem öfters dar mit Sin Jüngers tosam. Luk. [21, 37.]
3. As nu Judas mit sik nahmen harr den Hupen, un de Hohenpresters un Pharisäers ehr Deeners, kummt he darhen mit Fackeln, Lampen, un Waffen. Matth. [26, 47.]
4. As nu JEsus weten dä Allns, dat Em tostöten schull, gung He rut, un sprok to se: Wen sökt ji?
5. Se antworten Em: JEsus vun Nazareth. JEsus sprickt to se: Ik bün dat. Judas awer, de Em verraden dä, stunn ok bi se.
6. As nu JEsus to se sprok: »Ik bün dat,« weeken se torügg, un fulln dal up de Eer.
7. Do frog He se nochmal: Wen sökt ji? Se awer sproken: JEsus vun Nazareth.
8. JEsus antwort: Ik hef ju seggt, dat Ik dat bün. Sökt ji denn Mi, so lat düsse gahn.
9. (Up dat dat Wort erfüllt war, wat He seggen dä: »Ik hef keen vun de verlarn, de Du Mi geven hest.«)
10. Do harr Simon Petrus en Swerdt, un he trock dat ut, un slog na den Hohenprester sin Knecht, un hau em sin rechte Ohr af; un de Knecht heet Malchus. Matth. [26, 51.] Mark. [14, 47.] Luk. [22, 50.]
11. Do sprok JEsus to Petrus: Stek din Swerdt an sin Stä. Schall Ik den Kelch nich drinken, den Mi Min Vader geven hett? Matth. [20, 22.] Ps. [110, 7.]
12. Dat Volk awer, un de Oberhauptmann, un de Juden ehr Deeners neemen JEsus, un bunn’ Em. Matth. [26, 57.] Mark. [14, 53.]
13. Un föhrn Em toeerst to Hannas, de weer Kaiphas sin Fru ehr Vader, de düt Jahr Hoheprester weer. Matth. [26, 57.] Mark. [14, 53.] Luk. [22, 54.]
14. Dat weer awer Kaiphas, de de Juden raden dä, dat weer gut, dat en Minsch umbrocht war för dat Volk. Joh. [11, 50.]
15. Simon Petrus awer folg JEsus na, un en anner Jünger. Düsse Jünger weer den Hohenprester bekannt, un gung mit JEsus rin in den Hohenprester sin Pallast.
16. Petrus awer stunn buten vör dat Dohr. Do gung de anner Jünger, de den Hohenprester bekannt weer, rut, un sprok mit de Dohrwächtersch, un föhr Petrus rin. Matth. [26, 69.]
17. Do sprok de Deern, de Dohrwächtersch, to Petrus: Büst du nich ok een vun düssen Minschen Sin Jüngers? He sprok: Ik bün dat nich.
18. Dar stunn awer de Knechten un Deeners, un harrn en Füer vun Holtkahln anmakt, denn dat weer kold, un se warmden sik. Petrus awer stunn bi se, un warm sik.
19. Awer de Hoheprester frog JEsus na Sin Jüngers un na Sin Lehr.
20. JEsus antwort em: Ik hef frie öffentlich redt vör de Welt. Ik hef alle Tied lehrt in de Schol un in den Tempel, dar alle Juden tosamen kamt, un hef nicks int Verborgene redt. Luk. [2, 46.] [4, 14.] [15.] Joh. [7, 14.] [26.]
21. Wat fragst du Mi darna? Frag de darna, de hört hebbt, wat Ik to se redt hef: süh, desülbn weet, wat Ik seggt hef.
22. As He awer dat reden dä, geev een vun de Deeners, de darbi stunn, JEsus en Slag int Gesicht un sprok: Schast Du den Hohenprester so antworten? 1. Kön. 22, 24.
23. JEsus antwort: Hef Ik öwel redt, so bewies’, dat dat bös is; hef Ik awer recht redt, warum sleist du Mi denn?
24. Un Hannas schick Em bun’n to den Hohenprester Kaiphas.
25. Simon Petrus awer stunn un warm sik. Do sproken se to em: Büst du nich een vun Sin Jüngers? He leugnen dat awer, un sprok: Ik bün dat nich. Matth. [26, 58.] [69.]
26. Sprickt een vun den Hohenprester sin Knechts, en Fründ vun den, den Petrus dat Ohr afhaut harr: Seeg ik di nich in den Garn bi Em?
27. Do leugnen Petrus nochmals; un alsbald kreih de Hahn.
28. Do föhrn se JEsus vun Kaiphas vör dat Richthus. Un dat weer fröh Morgens. Un se gungen nich in dat Richthus, up dat se nich unrein warn, sonnern Ostern eten kunn’. Matth. [27, 2.] Mark. [15, 1.]
29. Do gung Pilatus to se rut, un sprok: Wat bringt ji vör Klag’ gegen düssen Minsch?
30. Se antworten un sproken to Em: Weer düsse nich en Öweldäder, wi harrn Em di nich utlevert.
31. Do sprok Pilatus to se: So nehmt ji Em hen, un richt Em na ju Gesetz. Do sproken de Juden to Em: Wi dörft Nüms dod maken; Joh. [19, 6.]
32. (Up dat erfüllt war JEsus Sin Wort, dat He sä, as He andüden dä, wat för en Dod He starven war.) Matth. [20, 19.] Mark. [10, 33.] Luk. [18, 32.]
33. Do gung Pilatus wedder rin in dat Richthus, un reep JEsus, un sprok to Em: Büst Du de Juden ehr König? Matth. [27, 11.] Luk. [23, 3.]
34. JEsus antwort: Redst du dat vun di sülbn? oder hebbt anner di dat vun Mi seggt?
35. Pilatus antwort: Bün ik en Jud? Din Volk un de Hohenpresters hebbt Di mi öwerlevert. Wat hest Du dahn?
36. JEsus antwort: Min Riek is nich vun düsse Welt. Weer Min Riek vun düsse Welt, Min Deeners warn darför kämpfen, dat Ik de Juden nich öwerlevert war; awer nu is Min Riek nich vun hier. Joh. [6, 15.]
37. Do sprok Pilatus to Em: So büst Du doch en König? JEsus antwort: Du seggst dat, Ik bün en König. Ik bün darto gebarn un in de Welt kamen, dat Ik de Wahrheit betügen schall. Wer ut de Wahrheit is, de hört Min Stimm. 1. Tim. [6, 13.]
38. Sprickt Pilatus to Em: Wat is Wahrheit? Un as he dat seggt harr, gung he wedder rut to de Juden, un sprickt to se: Ik finn keen Schuld an Em. Matth. [27, 23.] Mark. [15, 14.] Luk. [23, 14.]
39. Ji hebbt awer en Gewohnheit, dat ik ju een up Ostern los geven doh; wüllt ji nu, dat ik ju de Juden ehrn König los geven schall? Matth. [27, 15.]
40. Do schreegen se wedder alltosam, un sproken: Nich düssen, sonnern Barabbas! Barabbas awer weer en Mörder. Matth. [27, 20.] Mark. [15, 11.] Luk. [23, 18.]