Dat 19. Kapitel.
1. Do neem Pilatus JEsus, un geißel Em. Matth. [27, 26.] [27.] Mark. [10, 34.] [15, 15.]
2. Un de Kriegsknechts flochten en Kron vun Dorn, un setten se up Sin Kopp, un trocken Em en Purpurkleed an. Matth. [27, 29.]
3. Un sproken: Wes’ gröt’, leeve Judenkönig! un slogen Em int Gesicht. Matth. [26, 67.]
4. Do gung Pilatus wedder rut, un sprok to se: Seht, ik föhr Em rut to ju, dat ji erkennen doht, dat ik keen Schuld an Em finn doh.
5. Also gung JEsus rut, un drog en Dornkron un en Purpurmantel. Un he sprok to se: Seht, wat is dat en Minsch!
6. As Em de Hohenpresters un de Deeners seegen, schreegen se, un sproken: Krüzig! krüzig! Pilatus sprickt to se: Nehmt ji Em hen, un krüzigt Em; denn ik finn keen Schuld an Em.
7. De Juden antworten em: Wi hebbt en Gesetz, un na dat Gesetz schall He starven; denn He hett Sik Sülbn to GOtt Sin Söhn makt. 3. Mos. 24, 15. 16. 5. Mos. 18, 20.
8. As Pilatus dat Wort hörn dä, kreeg he noch mehr Angst;
9. Un gung wedder rin in dat Richthus, un sprickt to JEsus: Woher büst Du? Awer JEsus geev em keen Antwort. Joh. [18, 33.]
10. Do sprok Pilatus to Em: Sprickst Du nich mit mi? Weest Du nich, dat ik Macht hef, Di to krüzigen, un Macht hef, Di los to geven?
11. JEsus antwort: Du harrst keen Macht öwer Mi, wenn se di nich vun baben geven weer; darum, de Mi di öwerlevert hett, de hett gröttere Sünn.
12. Vun dar an söch Pilatus, woans he Em los laten kunn. De Juden awer schreegen, un sproken: Lettst du düssen los, so büst du den Kaiser sin Fründ nich; denn wer sik to’n König maken deiht, de is gegen den Kaiser.
13. As Pilatus dat Wort hörn dä, föhr he JEsus rut, un sett sik up den Richtstohl, an de Stä, de dar heet Steendeel’ up Hebräisch awer Gabbatha.
14. Dat weer awer de Rüstdag up Ostern, um de sößte Stunn. Un he sprickt to de Juden: Seht, dat is ju König!
15. Se schreegen awer: Weg, weg mit Den! Krüzig Em! Sprickt Pilatus to se: Schall ik ju König krüzigen? De Hohenpresters antworten: Wi hebbt keen König, as den Kaiser.
16. Do öwergev he Em, dat He krüzigt war. Se neemen awer JEsus, un föhrn Em hen.
17. Un He drog Sin Krüz, un gung rut na de Stä, de dar heet: Schädelstä, wat heet up Hebräisch: Golgatha. Matth. [27, 33.]
18. Dar krüzigten se Em, un mit Em twee annere up jede Sied vun Em een, JEsus awer merrn mank.
19. Pilatus awer schreev en Öwerschrift un sett se up dat Krüz, un weer schreven: »JEsus vun Nazareth, de Juden ehr König!«
20. Düsse Öwerschrift les’ten veele Juden; denn de Stä, dar JEsus krüzigt war, weer neeg bi de Stadt. Un dat weer schreven in hebräische, griechische un latinsche Sprak.
21. Do sproken de Juden ehr Hohenpresters to Pilatus: Schriev nich: »De Juden ehr König,« sonnern, dat He seggt hett: »Ik bün de Juden ehr König.«
22. Pilatus antwort: Wat ik schreven hef, dat hef ik schreven.
23. De Kriegsknechts awer, as se Christus krüzigt harrn, neemen se Sin Kleder, un maken veer Deele, en jeden Kriegsknecht een Deel, darto den Rock. De Rock awer weer nich neiht, vun baben an wevt dörch un dörch. Matth. [27, 35.] Mark. [15, 24.]
24. Do sproken se ünner enanner: »Lat uns den nich tweisnieden, sonnern darum lotten, wer em hebben schall,« up dat erfüllt war de Schrift, de dar seggt: »Se hebbt Min Kleder mank sik deelt, un hebbt um Min Rock dat Lott smeten.« Düt dän de Kriegsknechten.
25. Dar stunn awer bi dat Krüz JEsus Sin Moder, un Sin Moder ehr Swester, Maria, Kleophas sin Fru, un Maria Magdalena.
26. As nu JEsus Sin Moder seeg, un den Jünger, de darbi stunn, den He leef harr, sprickt He to Sin Moder: Fru, süh, dat is din Söhn!
27. Darna sprickt He to den Jünger: Süh, dat is din Moder! Un vun de Stunn an neem de Jünger se to sik.
28. Darna, as JEsus weten dä, dat Allns vullbrocht weer, up dat de Schrift erfüllt war, sprickt He: Ik bün döstig!
29. Dar stunn en Fatt vull Etig. Se awer füllten en Swamm mit Etig, un lä’n den um en Ysop, un heeln Em dat an den Mund. Ps. [69, 22.]
30. As nu JEsus den Etig to Sik nahm harr, sprok He: »Dat is vullbrocht,« un leet den Kopp dalhangen, un weer dod.
31. De Juden awer, wiel dat Rüstdag weer, dat de Lieknams nich den Sabbat öwer an dat Krüz blieven dän, (denn düsse Sabbatsdag weer en grote Fierdag) beden se Pilatus, dat ehr Been braken, un se afnahm warn.
32. Do keemen de Kriegsknechts, un broken den eersten de Been, un denn den annern, de mit em krüzigt weer.
33. As se awer to JEsus keemen, as se seegen, dat He all dod weer, broken se Em de Been nich;
34. Sonnern een vun de Kriegsknechten mak Sin Sied apen mit en Lanz, un gliek darup keem Blot un Water rut.
35. Un de dat sehn hett, de hett dat betügt, un sin Tügnis is wahr; un desülve weet, dat he de Wahrheit seggen deiht, up dat ok ji glöven doht.
36. Denn düt is geschehn, dat de Schrift erfüllt war: »Ji schüllt Em keen Knaken entwei breken.« 2. Mos. 12, 46.
37. Un noch eenmal sprickt en anner Schrift: »Se ward sehn, in weken se staken hebbt.« Zach. 12, 10. Offenb. [1, 7.]
38. Darna be’ Joseph vun Arimathia, de en Jünger vun JEsus weer, Pilatus, doch heemlich ut Furcht vör de Juden, dat he much JEsus Sin Lieknam afnehm. Un Pilatus verlöv em dat. Deswegen keem he, un neem JEsus Sin Lieknam af.
39. Dar keem awer ok Nikodemus, de vörmals bi de Nacht to JEsus kam weer, un broch Myrrhen un Aloe mank enanner, bi hunnert Pund. Joh. [3, 2.] Matth. [2, 11.]
40. Do neemen se JEsus Sin Lieknam, un bun’n Em in linnen Döker mit Spezerien, as de Juden to begraven pleggt.
41. Dar weer awer an de Stä, wo He krüzigt war, en Garn, un in den Garn en nie Graf, in dat vörher noch Nüms leggt weer.
42. Darhen lä’n se JEsus, wegen de Juden ehrn Rüstdag, wiel dat Graf neeg bi weer.