Dat 20. Kapitel.
1. An enn vun de Sabbats kummt Maria Magdalena fröh, as dat noch düster weer, na dat Graf, un süht, dat de Steen vun dat Graf weg weern. Matth. [28, 1.] Mark. [16, 1.] Luk. [24, 1.]
2. Do löppt se, un kummt to Simon Petrus, un to den annern Jünger, den JEsus leef harr, un sprickt to se: Se hebbt den HErrn wegnahm ut dat Graf, un wi weet nich, wo se Em henleggt hebbt.
3. Do gung Petrus un de anner Jünger rut, un keemen an dat Graf. Luk. [24, 12.]
4. De beiden leepen awer tosamen, un de anner Jünger leep vörut, flinker as Petrus, un keem toeerst na dat Graf.
5. Kiekt rin, un süht dat Linnen leggt; he gung awer nich rin.
6. Do keem Simon Petrus em na, un gung rin in dat Graf, un süht dat Linnen leggt,
7. Un dat Sweetdok, dat JEsus um den Kopp bun’n weer, nich bi dat Linnen leggt, sonnern up de Sied tosamen wickelt an en besonnern Ort. Joh. [11, 44.]
8. Do gung ok de anner Jünger rin, de toeerst na dat Graf kamen weer, un seeg, un glöv dat.
9. Denn se wussen de Schrift noch nich, dat He vun de Doden upstahn muß.
10. Do gungen de Jüngers wedder na Hus.
11. Maria awer stunn vör dat Graf, un ween buten. As se nu weenen dä, kiek se na dat Graf rin,
12. Un süht twee Engels mit witte Kleder sitten, een to’n Kopp-Enn, den annern to Föten, wo se JEsus Sin Lieknam henleggt harrn. Matth. [28, 5.] [6.] Mark. [16, 5.]
13. Un desülbn sproken to se: Fru, wat weenst du? Se sprickt to se: Se hebbt min HErrn wegnahm, un ik weet nich, wo se Em henleggt hebbt.
14. Un as se dat seggen dä, dreih se sik rum, un süht JEsus stahn, un wuß nich, dat dat JEsus weer. Matth. [28, 9.] Mark. [16, 9.]
15. Sprickt JEsus to se: Fru, wat weenst du? Wen söchst du? Se meent, dat weer de Garner, un sprickt to em: Herr, hest du Em wegdragen, so segg mi, wo hest du Em henleggt? so will ik Em haln.
16. Sprickt JEsus to se: Maria! Do dreih se sik um, un sprickt to Em: Rabbuni, dat heet Meister.
17. Sprickt JEsus to se: Fat Mi nich an; denn Ik bün noch nich upfahrn to Min Vader. Gah awer hen to Min Bröders, un segg se: Ik fahr up to Min Vader un to ju Vader, to Min GOtt un to ju GOtt. Ps. [22, 23.] Ebr. [2, 11.] [12.]
18. Maria Magdalena kummt, un verkünnigt de Jüngers: Ik hef den HErrn sehn, un düt hett He to Mi seggt. Mark. [16, 10.] 1. Mos. 32, 30.
19. An den Abend awer vun densülbn Sabbat, as de Jüngers versammelt un de Döhrn slaten weern ut Furcht vör de Juden, keem JEsus, un trä midden rin, un sprok to se: Freden wes’ mit ju! Luk. [24, 36.]
20. Un as He dat seggen dä, leet He se de Hann un Sin Sied sehn. Do warn de Jüngers froh, dat se den HErrn seegen. 1. Joh. [1, 1.]
21. Do sprok JEsus awermals to se: Freden wes’ mit ju! Gliek as Mi de Vader schickt hett, so schick Ik ju. Jes. 61, 1. Joh. [17, 18.]
22. Un as He dat seggen dä, blas’ He se an, un sprickt to se: Nehmt hen den hilligen GEist!
23. Weken ji de Sünden erlaten doht, de sünd se erlaten, un weken ji se beholn doht, de sünd se beholn. Matth. [16, 19.] [18, 18.]
24. Thomas awer, een vun de Twölf, de dar heet Tweschen, weer nich bi se, as JEsus keem.
25. Do sä’n de annern Jüngers to em: Wi hebbt den HErrn sehn. He awer sprok to se: Dat wes’ denn, dat ik in Sin Hann sehn doh de Nagelmals, un legg min Hann in Sin Sied, will Ik dat nich glöven. Joh. [19, 34.]
26. Un na acht Dag’ weern awermals Sin Jüngers darbinnen, un Thomas mank se. Kummt JEsus, as de Döhrn toslaten weern, un tritt merrn rin, un sprickt: Freden wes’ mit ju!
27. Darna sprickt He to Thomas: Gif din Finger her, un süh Min Hann an; un gif din Hand her, un legg se in Min Sied; un wes’ nich unglövig, sonnern glövig.
28. Thomas antwort, un sprok to Em: Min HErr, un Min GOtt! 1. Kön. 18, 39.
29. Sprickt JEsus to em: Wiel du Mi sehn hest, Thomas, so glövst du. Selig sünd, de nich seht, un doch glövt. 1. Pet. [1, 8.]
30. Ok veele anner Teken dä JEsus vör Sin Jüngers, de nich schreven sünd in düt Bok.
31. Düsse awer sünd schreven, up dat ji glöven doht, JEsus is de Christ, GOtt Sin Söhn, un dat ji dörch de Glov dat Leven hebbt in Sin Nam. 1. Joh. [5, 13.]