Dat 21. Kapitel.
1. Darna apenbar JEsus Sik awermals Sin Jüngers an den See bi Tiberias. He apenbar Sik awer also.
2. Dar weern bi enanner Simon Petrus, un Thomas, de dar heet Tweschen, un Nathanael, vun Kana ut Galiläa, un Zebedäus sin Söhns, un annere twee vun Sin Jüngers.
3. Sprickt Simon Petrus to se: Ik will hen to fischen gahn. Se sproken to em: So wüllt wi mit di gahn. Se gungen rut, un stegen gliek in dat Schipp, un in düsse Nacht fungen se nicks. Luk. [5, 5.]
4. As dat awer nu Morgen war, stunn JEsus an dat Öwer; awer de Jüngers wussen nich, dat dat JEsus weer. Joh. [20, 14.] Luk. [24, 16.]
5. Sprickt JEsus to se: Kinner, hebbt ji nicks to eten? Se antworten Em: Nee.
6. He awer sprok to se: Smiet dat Nett ut up de rechte Sied vun dat Schipp, so ward ji fin’n. Do smeeten se ut, un kunn dat Nett nich trecken, wiel dat so vull Fisch weer. Luk. [5, 4.]
7. Do sprickt de Jünger, den JEsus leef harr, to Petrus: Dat is de HErr. As Simon Petrus hörn dä, dat de HErr dat weer, gört he dat Hemd um sik (denn he weer nakelt), un smeet sik in den See.
8. De annern Jüngers awer keemen up dat Schipp (denn se weern nich wiet vun’n Land, sonnern ungefehr twee hunnert Eln wiet af,) un trocken dat Nett mit de Fisch.
9. As se nu utstiegen dä’n up dat Land, seegen se Köhln leggt, un Fisch darup, un Brod.
10. Sprickt JEsus to se: Bringt her vun de Fisch, de ji nu fungen hebbt.
11. Simon Petrus steeg rin, un trock dat Nett up dat Land, vull grote Fisch, hunnert un dree un föftig. Un obgliek dar so veele weern, reet dat Nett doch nich twei.
12. Sprickt JEsus to se: Kamt un holt de Mahltied. Nüms awer mank de Jüngers dörf Em fragen: Wer büst Du? Denn se wussen, dat de HErr dat weer.
13. Do kummt JEsus, un nimmt dat Brod, un gift se dat, desglieken ok de Fisch.
14. Dat is nu dat drütte Mal, dat JEsus Sik Sin Jüngers apenbart hett, nadem He vun de Doden upstahn is.
15. As se nu de Mahltied holn harrn, sprickt JEsus to Simon Petrus: Simon Johanna, hest du Mi leever as Mi düsse hebbt? He sprickt to Em: Ja, HErr, Du weest, dat ik Di leef hef. Sprickt He to em: Weide Min Lämmer.
16. Sprickt He to’n annern Mal to em: Simon Johanna, hest du Mi leev? He sprickt to Em: Ja, HErr, Du weest, dat ik Di leev hev. Sprickt He to em: Weide Mien Schap. Apost. [20, 28.] 1. Pet. [5, 2.] [4.]
17. Sprickt He to’n drüdden Mal to em: Simon Johanna, hest du Mi leev? Petrus wör trurig, dat He to’n drüdden Mal to em seggen dä: »Hest du Mi leev?« un sprok to Em: HErr, Du weest alle Dinge, Du weest, dat ik Di leev hev. Sprickt JEsus to em: Weide Mien Schap. Joh. [16, 30.] Sir. 42, 19. Bar. 3, 32.
18. Wahrlich, wahrlich, Ik segg Di: As du jünger weerst, görtest du di sülvst, un wanneltest, wo du hen wullst; wenn du awer old warst, warst du dien Hand utstrecken, un en annerer ward di de Gört umdohn, un föhren, wo du nich hen wullt. 2. Pet. [1, 14.]
19. Dat sä He aver, um antodüden, mit wat för enen Dod he GOtt priesen wür. As He dat aver seggt har, sprickt He to em: Folge Mi na.
20. Petrus aver dreih sik üm, un seeg den Jünger folgen, den JEsus leev har, de ok an Sien Bost bi dat Abendeeten legen, un seggt har: HErr, wer is dat, de Di verraden deiht? Joh. [13, 23.]
21. As Petrus düssen seeg, sprickt he to JEsu: HErr, wat schall awer düsse?
22. JEsus sprickt to em: So Ik will, dat he blieven deiht, bet dat Ik kamen doh, wat geiht dat di an? Folge du Mi na.
23. Do gung en Red’ ut mank de Bröders: Düsse Jünger starvt nich. Un JEsus sprok nich to em: »He starvt nich,« sonnern: »So Ik will, dat he blieven deiht, bet Ik kamen doh, wat geiht dat di an?«
24. Düt is de Jünger, de vun düsse Dinge tügen deiht, un hett düt schreven. Un wi weeten, dat sien Tügnis wahrhaftig is. Joh. [15, 27.]
25. Dar sünd ock veel annere Dinge, de JEsus dahn hett, de, so se schulln een na dat annere beschreven warden, glöv ik, de Welt wor de Böker nich begriepen, de to beschrieven weern.