Dat 2. Kapitel.
1. Veertein Jahr naher trock ik nochmal rup na Jerusalem, mit Barnabas un neem Titus ok mit mi.
2. Ik trock awer rup wegen en Apenbarung un besprok mi mit se öwer dat Evangelium, dat ik mank de Heiden predigen dä, besonners mit de, de dat Ansehn harrn, up dat ik nich umsunst leep oder lopen harr.
3. Awer ok Titus, de mit mi weer, war nich dwungen, sik to besnieden, obgliek he en Grieche weer. Apost. [16, 3.]
4. Denn wiel falsche Bröder mit indrungen weern un sik nebenbi insleken harrn, um up to luern uns’ Frieheit, de wi hebbt in Christus JEsus, dat se uns knechten kunnen. Apost. [15, 24.]
5. Weken wi ok nich een Stunn nageven, dat wi se gehorcht harrn, up dat de Wahrheit vun dat Evangelium bi ju bestahn dä.
6. Vun de awer, de dat Ansehn harrn, wat se ok fröher west sien mögt, daran liggt mi Nicks, denn GOtt nimmt keen Rücksicht up de Minschen ehr Ansehn. Mi awer hebbt de, de dat Ansehn harrn, Nicks Anners lehrt; Apost. [10, 34.]
7. Sonnern as se sehn dän, dat mi vertrut weer dat Evangelium an de Vörhut, as Petrus dat Evangelium an de Besniedung. Apost. [13, 46.]
8. (Denn de, weke Petrus kräftig west is to dat Apostelamt unner de Besniedung, de is mit mi ok kräftig west mank de Heiden;)
9. Un as se erkennen de Gnad, de mi geven weer, geven se, nämlich Jacobus un Kephas un Johannes, de för Pilers ansehn weern, mi un Barnabas de rechte Hand un warn mit uns eens, dat wi mank de Heiden, se awer unner de Besniedung predigen schulln;
10. Blot schulln wi an de Armen denken, wat ik ok flietig dahn hef. Apost. [11, 30.] [12, 25.] [24, 19.]
11. As awer Petrus na Antiochien keem, trä ik gegen em up, denn dar weer Klag öwer em kamen.
12. Denn vörher, ehr weke vun Jacobus Sin keemen, eet he mit de Heiden; as se awer keemen, gung he weg un scheed sik vun se, darum, dat he vör de vun de Besniedung bang weer.
13. Un de annern Juden heuchelten mit Em, so dat ok Barnabas verföhrt war, mit se to heucheln.
14. Awer as ik seeg, dat se nich uprichtig wandeln dän, na de Wahrheit vun dat Evangelium, sprok ik to Petrus, frie un frank vör All: Wenn du, de du en Jud büst, heidnisch leven deihst un nich jüdisch, warum dwingst du denn de Heiden, jüdisch to leven? 1. Tim. [5, 20.]
15. Wenn wi ok vun Natur Juden sünd, un nich Sünners ut de Heiden,
16. Doch, wiel wi weet, dat de Minsch dörch de Warke vun dat Gesetz nich gerecht ward, sonnern dörch den Gloven an JEsus Christus, so glovt wi ok an JEsus Christus, up dat wi gerecht ward dörch den Gloven an Christus un nich dörch de Warke vun dat Gesetz, denn dörch de Gesetzes Warke ward keen Fleesch gerechtfardigt. Apost. [15, 10.] [11.] Röm. [3, 20.] [28.] [4, 5.] [11, 6.] Eph. [2, 8.]
17. Schulln wi awer, de dar sökt dörch Christus gerecht to warrn, ok noch sülvst as Sünders funnen warrn, so weer Christus en Sündendeener. Dat fehl ok noch!
18. Wenn ik awer dat, wat ik tweibraken hef, wedder upbu, so mak ik mi sülvst to en Öwertreder.
19. Ik bün awer dörch dat Gesetz dat Gesetz afstorven, up dat ik för GOtt leven doh; ik bün mit Christus krüzigt. Röm. [14, 7.]
20. Ik lev, awer doch nich ik, sonnern Christus levt in mi. Denn wat ik nu int Fleesch leven doh, dat lev ik in den Gloven an GOtt Sin Söhn, de mi leev hatt hett un sik sülvst för mi hengeven. 2. Cor. [13, 5.] Gal. [1, 4.]
21. Ik smiet GOtt Sin Gnad nich weg, denn wenn dörch dat Gesetz de Gerechtigkeit kummt, so is Christus umsunst storven.