Dat 3. Kapitel.
1. O, ji unverständigen Galater, wokeen hett ju betovert, dat ji de Wahrheit nich gehorchen doht? weke Christus JEsus vör Ogen malt weer un nu mank ju krüzigt is? Luk. [24, 25.]
2. Dat alleen will ik vun ju hörn: Hebbt ji den GEist kregen dörch de Warke vun dat Gesetz oder dörch de Predigt vun den Gloven?
3. Sünd ji so unverständig? In den GEist hebbt ji anfungen. Wüllt ji nu dat int Fleesch to End föhrn?
4. Hebbt ji denn umsunst so Veel utstahn? wenn dat Allns umsunst is?
5. De ju nu den GEist geven deiht un son Dahten in ju wirken deiht, deiht He dat dörch de Gesetzes Warke, oder dörch de Predigt vun den Gloven? Röm. [10, 8.]
6. Ebenso as Abraham GOtt glovt hett, un em dat to Gerechtigkeit rekent is; Röm. [4, 3.]
7. Seht nu in, dat de, de ut den Gloven sünd, Abraham sin Kinner sünd.
8. De Schrift awer hett dat vörher sehn, dat GOtt de Heiden dörch den Gloven gerecht maken dä, darum verkündigt se Abraham: In di schüllt alle Heiden segent warrn. 1. Mos. 12, 3.
9. Also ward de, de ut den Gloven sünd, mit den glövigen Abraham segent.
10. Denn de mit de Gesetzes Warke to dohn hebbt, de sünd unner den Fluch. Denn dat steiht schreven: Verflucht schall Jedereen wesen, de nich blift in all dat, dat schreven steiht in dat Gesetzbok, dat he dat deiht. 5. Mos. 27, 26.
11. Dat awer dörch dat Gesetz Nüms gerecht ward vör GOtt, is apenbar; de Gerechte ward dörch sin Gloven leven. Röm. [1, 17.]
12. Dat Gesetz is awer nich ut den Gloven, sonnern de Minsch de dat Gesetz hollt, ward dardörch leven.
13. Christus awer hett uns erlöst vun dat Gesetz sin Fluch, as He ward en Fluch för uns (denn dat steiht schreven: Verflucht is Jedereen, de ant Holt hangen deiht,) Röm. [8, 3.] 2. Cor. [5, 21.] 5. Mos. 21, 23.
14. Up dat de Segen vun Abraham to de Heiden, keem, in Christus JEsus, un wi de Tosag vun den GEist dörch den Gloven kregen. 1. Mos. 12, 3.
15. Leeve Bröder, ik will na minschliche Wies’ reden: man veracht doch en Minsch sin Testament nich, wenn dat bestätigt is un sett ok Nicks to. Ebr. [9, 17.]
16. Nu is de Tosag Abraham un sin Samen makt. He sprickt nich: »dörch den Samen«, as dörch Veele, sonnern as dörch een, »dörch din Samen,« weke is Christus. 1. Mos. 22, 18.
17. Ik segg awer darvun: dat Testament, dat vun GOtt fröher bestätigt is up Christus, ward nich uphaven, dat de Tosag schull dörch dat Gesetz uphörn, wat geven is awer veer hunnert un dörtig Jahr naher. 2. Mos. 12, 40. Apost. [7, 6.]
18. Denn wenn dat Arv dörch dat Gesetz erworben war, so war dat nich dörch Tosag geven. GOtt awer hett dat Abraham dörch Tosag frie schenkt.
19. Wat schall denn dat Gesetz? Dat is hento kamen wegen de Sünd, bet de Samen keem, den de Tosag makt is un is stellt vun de Engeln dörch den Middelsmann sin Hand. 2. Mos. 19, 3.
20. Nu is awer en Middelsmann nich de Middelsmann vun een eenzigen; GOtt awer is Eener. 5. Mos. 4, 39. 6, 4.
21. Wat? Is denn dat Gesetz gegen GOtt Sin Tosag? Dat fehl ok noch. Wenn awer en Gesetz geven weer, dat lebendig maken kunn, denn keem de Gerechtigkeit wahrhaftig ut dat Gesetz. Röm. [8, 2-4.]
22. Awer de Schrift hett Allns beslaten unner de Sünd, dat alle Minschen Sünders sünd, up dat de Tosag kamen dä dörch den Gloven an JEsus Christus, an de geven, de gloven doht. Röm. [3, 9.] [11, 32.] Gal. [3, 14.] [26.]
23. Bevör nu awer de Glov kamen dä, warn wi unner dat Gesetz verwahrt un verslaten up den Gloven, de schull apenbart warrn. Kap. [4, 3.]
24. Also is dat Gesetz uns’ Tuchtmeister west up Christus, up dat wi dörch den Gloven gerecht warn. Röm. [10, 14.]
25. Nu awer de Glov kamen is, sünd wi nich mehr unner den Tuchtmeister.
26. Denn ji sünd all GOtt Sin Kinner, dörch den Gloven an Christus JEsus. Jes. 56, 5. Joh. [1, 12.] Röm. [8, 17.]
27. Denn so veel vun ju döfft sünd, de hebbt Christus antrocken. Röm. [6, 3.] [13, 14.]
28. Hier is keen Jud noch Grieche, hier is keen Mann noch Fru, denn ji sünd alltomal Een in Christus JEsus. Röm. [10, 12.] 1. Cor. [12, 13.]
29. Sünd ji awer Christus Sin, so sünd ji jo Abraham sin Samen un na de Tosag Arven. Röm. [9, 7.]