Dat 4. Kapitel.
1. Ik segg awer, so lang de Arv en Kind is, is twischen em un en Knecht keen Unnerscheed, obgliek he en Herr is vun all de Göder;
2. Sonnern he is unner de Vörmünners un Plegers, bet up de vun den Vader bestimmte Tied.
3. So ok wi, as wi Kinner weern, weern wi unner dat Regiment vun de üteren Ordnungen. Kap. [3, 23.] [5, 1.] Kol. [2, 20.]
4. As awer de Tied erfüllt weer, schick GOtt Sin Söhn, geborn vun en Wief, un unner dat Gesetz dahn, 1. Mos. 49, 10.
5. Up dat He de, de unner dat Gesetz weern, erlösen dä un dat wi de Kindschaft kregen. Kap. [3, 13.]
6. Dewiel ji nu Kinner sünd, hett GOtt den GEist vun Sin Söhn in ju Harten schickt, de dar schrigt: Abba, leev Vader! Röm. [8, 15.]
7. Also is hier keen Knecht mehr, sonnern luter Kinner. Sünd dat awer Kinner, so sünd dat ok GOtt Sin Arven dörch Christus. Kap. [3, 29.] Röm. [8, 16.] [17.]
8. Awer to de Tied, as ji GOtt nich erkennen dän, hebbt ji deent de, de vun Natur keen Götter sünd.
9. Nu awer ji GOtt erkennt hebbt, ja veelmehr vun GOtt erkennt sünd, woans dreiht ji ju nu wedder um na de swacken un eenfoltigen Satzungen, de ji nu wedder deenen wüllt?
10. Ji holt Dag un Monat un Fest un Jahrstieden. Röm. [14, 5.]
11. Ik bün bang för ju, dat ik vellicht umsonst an ju arbeit hef. 2. Joh. v. [8.]
12. West doch ebenso as ik, denn ik bün ebenso as ji. Leeve Bröder, ik bä ju, ji hebbt mi keen Leed dahn. 2. Cor. [2, 5.]
13. Denn ji weet, dat ik ju in Swackheit na dat Fleesch dat Evangelium predigt hef ton eersten Mal. 1. Cor. [2, 3.]
14. Un min Anfechtungen, de ik na dat Fleesch utstahn doh, hebbt ji nich veracht noch versmäht, sonnern as en Engel vun GOtt nehmt ji mi up, ja as JEsus Christus sülvst. Mal. 2, 7.
15. Wa weert ji dartomal so selig! Ik bün ju Tüg’, dat, wenn dat möglich west weer, ji harrt ju Ogen utreten un mi geven.
16. Bün ik denn nu ju Fiend warn, dat ik ju de Wahrheit vertelln doh? Amos. 5, 10.
17. Se ivert um ju nich nett, sonnern se wüllt ju vun mi affällig maken, dat ji um se ivern schüllt. Apost. [20, 30.]
18. Ivern is gud, wenn dat geschüt för wat Gudes un nich blot wenn ik bi ju bün.
19. Min leeven Kinner, weke ik noch mal mit Angst to Welt bring, bet dat Christus en Gestalt in ju nehmen deiht. 1. Cor. [4, 15.]
20. Ik wull awer, dat ik nu bi ju weer, un min Stimm umwanneln kunn, denn ik bün irr na ju.
21. Seggt mi, de ji unner dat Gesetz sien wüllt, hebbt ji dat Gesetz nich hört? Kap. [3, 25.]
22. Denn dar steiht schreven, dat Abraham twee Söhns harr, een vun de Magd, een vun de Frie. 1. Mos. 21, 2.
23. Awer de vun de Magd weer, is na dat Fleesch geborn, de awer vun de Frie, is dörch de Tosag geborn.
24. De Wör’ hebbt wat to bedüden. Denn dat sünd de twee Testaments, dat een vun den Barg Sinai, dat to de Knechtschaft gebären deiht, weke is de Agar. Kap. [5, 1.] Röm. [8, 15.]
25. (Denn Agar heet in Arabien de Barg Sinai) un stellt Jerusalem vör, dat to düsse Tied is, un is deenstbar mit sin Kinner.
26. Awer dat Jerusalem, dat dar baben is, dat is de Frie, de is de Moder vun uns allen. Ebr. [12, 22.] Offenb. [3, 12.]
27. Denn dar steiht schreven: Wes’ fröhlich, du Unfruchtbare, de du nich gebären deihst un brek rut un rop, de du nich swanger büst, denn de Unbegevene hett veel mehr Kinner, as de den Mann hett. Jes. 54, 1.
28. Wi awer, leeve Bröder, sünd Kinner na de Tosag, gliek as Isaak. Röm. [9, 7.]
29. Awer so as to de Tied, de na dat Fleesch geborn weer, den, de na den GEist geborn weer, verfolgen dä, so geiht dat nu noch.
30. Awer wat sprickt de Schrift? Stöt de Magd ut mit ehrn Söhn, denn de Magd ehr Söhn schall nich arven mit de Frie ehrn Söhn. 1. Mos. 21, 10. 12.
31. So sünd wi nu, leeve Bröder, nich de Magd, sonnern de Frie ehr Kinner. Kap. [3, 29.]