Dat 2. Kapitel.
1. Un ok ji, as ji dod weert dörch Öwertredung un Sünd, Röm. [5, 6.] Kol. [2, 13.]
2. In weke ji eenstmals wandelt hebbt na düsse Welt ehr Lop un na den Fürsten, de in de Luft herrschen deiht, nämlich na den GEist, de to düsse Tied sin Spilwark hett in den Ungloven sin Kinner. Tit. [3, 3.] Eph. [6, 12.] Joh. [12, 31.]
3. Mank weke wi ok All eenstmals unsen Wandel hatt hebbt in unse Fleesch sin Lüste, un dän dat Fleesch un de Vernunft ehr Willn un weern ok vun Natur Kinner vun den Torn, gliek as de Annern. Kol. [3, 7.]
4. Awer GOtt, de dar riek is an Barmhartigkeit dörch Sin grote Leev, womit He uns leef hatt hett, Kap. [1, 7.] Röm. [2, 4.] [10, 12.]
5. As wi dod weern in de Sünd, hett He uns samt Christus lebendig makt, (denn ut Gnaden sünd ji selig warn,) Röm. [5, 6.]
6. Un hett uns samt Em upweckt un samt Em in dat himmlische Wesen versett, in Christus JEsus, 2. Cor. [4, 14.] Phil. [3, 20.]
7. Up dat He wiesen dä in de tokünftige Tied Sin Gnad ehr unutsprekliche Riekdom, dörch Sin Gudheit öwer uns in Christus JEsus.
8. Denn ut Gnad sünd ji selig warn dörch de Glov, un datsülvige nich ut ju, GOtt Sin Gav is dat; Gal. [2, 16.]
9. Nich ut de Warke, up dat sik nich Jemand wichtig maken deiht. 1. Cor. [1, 29.]
10. Denn wi sünd Sin Wark, schapen in Christus JEsus to gude Warke, to weke GOtt uns vördem torecht makt hett, dat wi darin wandeln schulln. Tit. [2, 14.] Ebr. [13, 21.]
11. Darum denkt daran, dat ji, de ji eenstmals na dat Fleesch Heiden west sünd, un de Vörhut nennt warn vun de, de nennt sünd de Besniedung na dat Fleesch, de mit de Hand geschüt, Kap. [5, 8.] 1. Cor. [12, 2.]
12. Dat ji to desülvige Tied weert ahn Christus, Frömde un Utländers vun Israel, un Frömde vun de Testamente vun de Tosag, woher ji keen Hoffnung harrt un weert ahn GOtt un de Welt. Neh. 2, 20. Röm. [9, 4.]
13. Nu awer, de ji in Christus JEsus sünd un vördem wiet af weert, sünd nu dicht bi warn dörch Christus Sin Blod.
14. Denn He is unse Freden, de ut beide eens makt hett un hett afbraken den Tun, de dartwischen weer, dardörch, dat He dörch Sin Fleesch de Fiendschaft wegnehm. Jes. 9, 6. Apost. [10, 36.]
15. Nämlich dat Gesetz, dat ut Gebote besteiht, up dat He ut twee een nien Minschen in Em sülvst schapen un Freden maken dä, Kol. [2, 14.] 2. Cor. [5, 17.]
16. Un dat He beide versöhn mit GOtt in een Lief, dörch dat Krüz un hett de Fiendschaft dod makt dörch sik sülvst. Kol. [1, 20.]
17. Un is kamen, hett verkündigt in dat Evangelium den Freden, ju, de ji wiet weg weert, un de, de up de Neeg weern. Jes. 57, 19. Zach. 9, 10.
18. Denn dörch Em hebbt wi den Togang alle beide in een GEist to den Vader. Kap. [3, 12.] Joh. [14, 6.]
19. So sünd ji nu nich mehr Gäst un Fremde, sonnern Börger mit de Hilligen un GOtt Sin Huslüd. Phil. [3, 20.] Ebr. [12, 22.] [23.]
20. Upbut up de Apostel un Propheten ehr Grund, wiel JEsus Christus de Ecksteen is, Jes. 28, 16.
21. Up den de ganze Bu in enanner fogt waßt to en hilligen Tempel in den HErrn,
22. Up den ji ok mit upbut ward to en Gotteshus in den GEist. 1. Pet. [2, 5.]