Dat 2. Kapitel.
1. Awer wegen unsen HErrn JEsus Christus Sin Tokamen un unse Versammlung to Em hen, bedt wi ju, leeve Bröder,
2. Dat ji ju nich afbringen lat vun ju Sinn, noch bang maken lat, weder dörch Geist, noch dörch Wort, noch dörch Breef, as wenn wi de schickt harrn, dat Christus Sin Dag neeg bi is.
3. Lat ju vun Keen verföhrn in keenerlei Wies’, denn He kummt nich, eerst mutt de Affall kamen un apenbart warrn de Minsch vun de Sünd un dat Verdarven sin Kind; Eph. [5, 6.]
4. De sik weddersetten un öwerheven deiht öwer Allns, wat GOtt oder GOttsdeenst heet, so dat he sik in GOtt Sin Tempel sett, as en GOtt un vörgift, dat he GOtt is. Dan. 11, 36.
5. Denkt ji nich daran, dat ik ju dat seggt hef, as ik noch bi ju weer?
6. Awer nu weet ji, wat em torügg hollt, darmit, dat he to sin Tied apenbar ward.
7. Denn de Bosheit rögt sik all heemlich, blot de, de dat nu noch upholn deiht, mutt eerst weg dahn warrn. Apost. [20, 29.]
8. Un denn ward de Boshaftige apenbart warrn, den de HErr tonicht maken ward mit den GEist vun Sin Mund un ward en End mit em maken dörch Sin tokünftige Erschienung. Jes. 11, 4. Offenb. [19, 15.] [20.]
9. Den Sin Tokamen geschüht na den Satan sin Wirken, mit allerhand lögenhaft Kräfte, un Teken un Wunner, Matth. [24, 24.]
10. Un mit allerhand Verföhrung to Ungerechtigkeit mank de, de verlarn ward, darum dat se de Leev to de Wahrheit nich annahmen hebbt, dat se selig ward. 2. Cor. [2, 15.] Kap. 4, 3.
11. Darum ward GOtt se kräftigen Irrdom schicken, dat se glovt an Lögen; Röm. [1, 24.]
12. Up dat richt ward Alle, de an de Wahrheit nich glovt, sonnern Lust hebbt an de Ungerechtigkeit. Ezech. 20, 24. 25. Röm. [1, 32.]
13. Wi awer möt GOtt danken alle Tied wegen ju Bröder, de de HErr leef hett, dat GOtt ju utwählt hett to Seligkeit vun Anfang an, in de Hilligung dörch den GEist un de Glov an de Wahrheit, Kap. [1, 3.] [4.] Eph. [1, 4.]
14. Woto He ju beropen hett dörch unse Evangelium to uns HErrn JEsus Christus Sin prächdig Egendom.
15. So staht nu fast, leeve Bröder un holt an de Öwerleverungen, de ju lehrt sünd, dat wes’ dörch unse Wort, oder unse Breef. Kap. [3, 6.]
16. He awer, uns’ HErr JEsus, un GOtt, uns’ Vader, de uns leef hatt hett un dörch Gnad en ewigen Trost un en gude Hoffnung geven hett,
17. De vermahn ju Harten, un stärk ju in allerhand Lehr un gude Warke! 1. Thess. [3, 13.]