Dat 2. Kapitel.
1. So vermahn ik nu, dat man vör all Ding doh Bitt, Gebet, Vörbitt un Dankseggung vör alle Minschen, Phil. [4, 6.]
2. För de Königs un alle Obrigkeit, up dat wi en ruhig, stille Leven föhrn künnt in alle Gottsfurcht un Ehrbarkeit.
3. Denn dat is gut, darto ok angenehm vör GOtt, unsen HEiland, Kap. [4, 10.]
4. Weke will, dat alle Minschen hulpen ward, un se to de Erkenntnis vun de Wahrheit kamt. Ezech. 18, 23. 2. Pet. [3, 9.]
5. Denn dat gift Een GOtt un Een Middelsmann twischen GOtt un de Minschen, ik meen de Minsch JEsus Christus, Jes. 45, 21. 22. Joh. [17, 3.] Ebr. [12, 24.]
6. De Sik Sülvst geven hett to en Erlösung för Alle, up dat düt to sin Tied predigt war. Gal. [1, 4.] Kap. 2, 20. Tit. [2, 14.]
7. Darto ik sett bün as Prediger un Apostel (ik segg de Wahrheit in Christus un leeg nich,) en Lehrer vun de Heiden in den Glov un in Wahrheit. Apost. [9, 15.] [13, 2.] [22, 14.] 2. Tim. [1, 11.]
8. So will ik nu, dat de Mannslüd beden an jeden Ort un hillige Hann hoch holn schüllt ahn Torn un Twiefel.
9. So ok de Fruens, dat se in anständige Kleeder mit Scham un Tucht sik schmückt, nich mit Haarflechten, oder Parlen, oder Gold, oder kostbare Kleederstaat; Jes. 3, 16. 1. Pet. [3, 3.]
10. Sonnern so as sik dat för Fruens schicken deiht, de Gottseligkeit in gude Warke bewiest. Kap. [5, 10.]
11. En Fru schall in de Still lehrn mit alle Unnerdänigkeit. Eph. [5, 22.]
12. En Fru awer verlöv ik dat nich, dat se lehrn deiht, ok nich, dat se den Mann sin Herr is, sonnern se schall still wesen. 1. Cor. [14, 34.] 1. Mos. 3, 16.
13. Denn Adam is eerst makt, naher Eva.
14. Un Adam war nich verföhrt, de Fru awer war verföhrt un hett de Öwertredung upbrocht. 1. Mos. 3, 6. Sir. 25, 32.
15. Se ward awer selig warrn dörch Kinnertügen, wenn se in den Glov, un in de Leev, un in de Hilligung, togliek mit de Tucht blieven deiht.