Dat 2. Kapitel.
1. So leggt nu af all Bosheit un allen Bedrug, un Heuchelie, un Nied, un all böse Nareden; Röm. [6, 4.] [12, 9.] 1. Cor. [14, 20.]
2. Un west recht begierig na de vernünftige, unverfälschte Melk, as de niegebaren Kinner, up dat ji dörch düsse wassen doht; Ebr. [5, 13.] Matth. [18, 3.]
3. Wenn ji nu doch smeckt hebbt, dat de HErr fründlich is, Ps. [34, 9.]
4. To den ji henkamen sünd, as na den lebendigen Steen, de vun de Minschen wegsmeten, awer bi GOtt utwählt un köstlich is. Ps. [118, 22.] Dan. 2, 34. 44. 45.
5. Un ok ji, as de lebendigen Steen, bu’t ju to en geistlich Hus un to en hillig Presterdom, to opfern geistlich Opfer, de GOtt angenehm sünd, dörch JEsus Christus. Jes. 61, 6. 66, 21. Hos. 14, 3. Mal. 1, 11. Röm. [12, 1.]
6. Darum steiht in de Schrift: Süh dar, Ik legg en utwählten, köstlichen Ecksteen in Zion, un un wokeen an Em glovt, de schall nich to Schann warrn. Jes. 28, 16.
7. För ju, de ji gloven doht, is he köstlich, för de Unglövigen awer is de Steen, den de Bulüd wegsmeten hebbt, un ton Ecksteen warn is, Matth. [21, 42.]
8. En Steen, an den se sik stöt un en Fels, an den se Argernis nehmt, de sik an dat Wort stöten doht, un nich daran glovt, warup se gründt sünd. Jes. 8, 14. Luk. [2, 34.] Röm. [9, 33.]
9. Ji awer sünd dat uterwählte Geslecht, dat königlich Presterdom, dat hillige Volk, dat Volk vun dat Egendom, up dat ji verkündigen schüllt den sin Tugenden, de ju beropen hett vun de Düsternis to Sin wunnerbar Licht. Jes. 43, 20. 21. 2. Mos. 19, 6.
10. De ji vörher nich en Volk weert, nu awer GOtt Sin Volk sünd un vörher nich in Gnaden weert, nu awer in Gnaden sünd. Hos. 2, 23. Röm. [9, 25.]
11. Leeve Bröder, ik vermahn ju, as de Pilgrims in de Fremde, holt ju vun fleeschliche Lüste, de gegen de Seel striedt, af; Ps. [39, 13.] Röm. [13, 13.] Spr. 1, 32.
12. Un föhrt ju gut up mank de Heiden, up dat de, de ju slecht maken doht, as weert ji Öveldoers, ju gude Warke seht un GOtt priest, wenn dat an den Dag kamen ward. Matth. [5, 16.]
13. West unnerdahn all minschliche Ordnung, den HErrn Sin wegen, mag dat den König, as den Böwersten wesen, Röm. [13, 1.] [5.] Tit. [3, 1.]
14. Oder de Stattholer, as de schickt sünd vun Em to Rach öwer de, de Övel doht un to Lof för de Frommen.
15. Denn dat is GOtt Sin Will, dat ji mit Woldohn de dörichten Minschen ehr Unwetenheit tostoppt. Kap. [3, 9.]
16. As de Frien, un nich as harrn ji de Frieheit as en Dek för de Bosheit, sonnern as GOttes Knecht. 1. Cor. [7, 23.] [8, 9.]
17. Doht Jedereen Ehr an. Hebbt de Bröder leef. Fürcht GOtt. Ehrt den König. Röm. [12, 10.] Spr. 24, 21. Matth. [22, 21.]
18. Ji Knechte, west ju Herrn unnerdahn mit alle Furcht, nich blot de guden un gelinden, sonnern ok de wunnerlichen. Eph. [6, 5.] Tit. [2, 9.]
19. Denn dat is Gnad, wenn Jemand wegen dat Geweten vör GOtt dat Unrecht litt un dat Övel utsteiht. Matth. [5, 10.]
20. Denn wat is dat för en Ehr, wenn ji wegen Missedaht Släg kriegen doht? Awer wenn ji wegen Woldaht wat utstaht un utholt, dat is Gnad bi GOtt. Kap. [3, 14.] [17.] [4, 14.] Matth. [5, 10.]
21. Denn darto sünd ji beropen, wiel ok Christus för uns leden hett un uns en Vörbild laten hett, dat ji schüllt nafolgen Sin Fotsporen; Joh. [13, 15.]
22. De keen Sünd dahn hett, is ok keen Bedrug in Sin Mund funnen; Jes. 53, 9. Joh. [8, 46.] 2. Cor. [5, 21.]
23. De nich wedder schelln dä, wenn He schulln war, nich drauen dä, as He lieden muß, sonnern öwerleet dat Em, de recht richten deiht; Jes. 53, 7.
24. De sülvst uns Sünden opfert hett an Sin Lief up dat Holt, up dat wi, afstorven vun de Sünd, för de Gerechtigkeit levt; dörch den Sin Wunden wi heel warn sünd. 1. Joh. [3, 5.] Röm. [6, 11.]
25. Denn ji weert as verbisterte Schap, awer ji sünd nu bekehrt to den Harr un Bischof vun ju Seelen. Ps. [119, 176.] Jes. 53, 6. Ezech. 34, 5. Joh. [10, 12.]