Dat 3. Kapitel.
1. Gliekerwies schüllt de Fruens ehr Mannslüd unnerdahn wesen, up dat ok de, de nich an dat Wort gloven doht, dörch de Fruens ehr Wandel ahn Wort wunnen ward, Eph. [5, 22.]
2. Wenn se anseht ehrn keuschen Wandel in de Furcht.
3. De Fruens ehr Staat schall nich butenup wesen mit Haarflechten, mit Goldbehang oder mit schöne Klederdracht, Jes. 3, 18. 1. Tim. [2, 9.]
4. Sonnern ehr Staat schall wesen dat Hart sin verborgene Minsch mit sanften un stillen Geist, denn so wat mag GOtt geern lieden. Ps. [45, 14.]
5. Denn so hebbt sik in fröhern Tieden de hilligen Fruens smückt, de ehr Hoffnung up GOtt setten dän un ehr Mannslüd unnerdahn weern.
6. So as Sarah Abraham unnerdahn weer un em Herr heeten dä, weke ehr Döchter ji warn sünd, wenn ji wol doht un nich so blöd sünd. 1. Mos. 18, 12.
7. Ebenso ok ji Mannslüd, wahnt bi se mit Vernunft un gevt dat Wief, as dat swachste Warktüg, sin Ehr, as se ok de Gnad vun dat Leven mitarven doht, up dat ju Gebete nich upholn ward. Eph. [5, 25.] Kol. [3, 19.]
8. Toletzt awer west alltosamen vun glieken Sinn, mitliedig, bröderlich, barmhartig, fründlich. Phil. [3, 16.]
9. Vergellt nich Leeg’s mit Leeg’s, oder Schelln mit Schelln, sonnern segent leever, denn ji schüllt weten, dat ji darto beropen sünd, den Segen to arven. 1. Thess. [5, 15.]
10. Denn wokeen leven will un gude Dag’ sehn, de hol sin Mund, dat he nich wat Leeges reden deiht un lat nicks Bedregliches öwer sin Lippen kamen. Ps. [34, 13.] Jak. [1, 26.]
11. He wend sik vun dat Leege af un doh Gudes, he sök Freden un strev em na. Jes. 1, 16. 17. Ebr. [12, 14.]
12. Denn den HErrn Sin Ogen markt de Gerechten, un Sin Ohren hört up ehr Gebet, awer den HErrn Sin Angesicht is gegen de, de wat Leeges doht. Ps. [33, 18.] [34, 16.] [17.]
13. Un wokeen kann ju Schaden dohn, wenn ji ju an dat Gude holt?
14. Un wenn ji ok wegen de Gerechtigkeit wat uttostahn hebbt, so sünd ji doch selig. West awer nich bang vör ehr Trutzen un verfehrt ju nich. Kap. [2, 20.] Matth. [5, 10.]
15. Ji schüllt awer GOtt den HErrn in ju Harten hilligen. West awer to alle Tieden bereit, Jedereen to antworden, de dar Grund förrert vun de Hoffnung, de in ju is. Jes. 8, 13.
16. Un dat mit Sachtmodigkeit un Furcht un hebbt en gud Geweeten, up dat de, de ju slecht maken doht, as weert ji Öveldoers, to Schann ward, dat se schimpt hebbt up ju guden Wandel in Christus. Phil. [2, 12.]
17. Denn dat is beter, wenn GOtt dat so will, dat wi wegen Gudes dohn wat utholn doht, as wegen Öwel dohn. Kap. [2, 19.] [20.]
18. Denn ok Christus hett eenmal för uns’ Sünden leden, de Gerechte för de Ungerechten, up dat He uns to GOtt henbringen dä, un is dod makt warn na dat Fleesch, awer lebendig makt na den Geist. Röm. [5, 6.] Ebr. [9, 28.] [10, 12.]
19. In densülvigen is He ok hengahn un hett predigt vör de Geister in dat Gefängnis, Kap. [4, 6.]
20. De fröher nich gloven dän, as GOtt noch tövte un Geduld harr to Noah sin Tied, as se de Arch torüsten dän, in weke wenige, dat heet acht Seelen, rett warn sünd dörch dat Water; Matth. [24, 37.]
21. Wat nu uns ok selig makt in de Döp, de dörch de Sündflot andüt is, nich dat Afdohn vun Unflath an dat Fleesch, sonnern den Bund vun en gud Geweeten mit GOtt dörch JEsus Christus Sin Uperstahung; Mark. [16, 16.] Eph. [5, 26.] 5. Mos. 26, 17. 18.
22. De to GOtt Sin rechte Hand in den Himmel fahrn is, wo Em de Engels un de Gewalten un de Kräfte unnerdänig warn sünd. Ps. [110, 1.] Eph. [1, 20.]