Dat 4. Kapitel.
1. Wiel nu Christus in dat Fleesch Veel för uns leden hett, so wapent ju mit densülvigen Sinn, denn de ant Fleesch leden hett, de lett na to sündigen.
2. Up dat so lang as ji noch dat Fleesch leven doht, ji nich na de Lüst vun Minschen, sonnern na GOtt Sin Willn levt. Gal. [2, 20.]
3. Denn dat is genog, dat wi de Tied, de nu vöröwergahn is vun unse Leven tobrocht hebbt na de Heiden ehr Willn, dar wi wandeln dän in Untucht, Lüsten, Drunk, Freten, Supen, in gruliche Afgötterie. Eph. [4, 17.] [18.] Tit. [3, 3.]
4. Se wunnert sik, dat ji nich mit se lopen doht in datsülvige wüste, unordentliche Wesen, darum lästert se ju.
5. Se möt awer Rekenschaft afleggen vör den, de bereit is to richten de Lebendigen un de Doden. 2. Tim. [4, 1.]
6. Denn darto is ok de Doden dat Evangelium verkündigt, up dat se richt ward na den Minschen int Fleesch, awer in den Geist för GOtt leven doht. Kap. [3, 19.]
7. Dat End vun alle Ding’ is awer neegbi kamen. 1. Cor. [10, 11.] 1. Joh. [2, 18.]
8. So west nu mäßig un nüchtern to dat Gebet. Vör alle anner Ding schüllt ji en hartlich Leev de Een to den Annern hebben, denn de Leev deckt ok de Menge vun Sünden. Luk. [21, 34.] [36.] Spr. 10, 12.
9. West gastfrie ahn Murren gegen eenanner. Ebr. [13, 2.]
10. Un deent de Een den Annern mit de Gav, de he kregen hett, as de guden Husholers vun GOtt Sin mannigfache Gnad.
11. Wenn Jemand reden deiht, schall he GOtt Sin Wort reden. Wenn Jemand en Amt hett, schall he dat verwalten mit de Macht, de GOtt em darto geven hett, up dat in all Ding GOtt lavt ward dörch JEsus Christus, weken wes’ Ehr un Gewalt vun Ewigkeit to Ewigkeit! Amen. 2. Cor. [2, 17.]
12. Min Leeven, wunnert ju nich öwer de Hitt, dörch de ji gahn möt, damit ji versöcht ward, as wedderfahr ju wat ganz Sonnerbares;
13. Sonnern freut ju, dat ji gliek as Christus wat to lieden hebbt, up dat ji to de Tied vun de Apenbarung vun Sin Herrlichkeit ju freuen un juchen doht. Matth. [5, 10.] Apost. [5, 41.] Röm. [8, 17.] 2. Cor. [1, 7.] [8.] Jak. [1, 2.]
14. Selig sünd ji, wenn ji schimpt ward wegen Christus Sin Nam, denn de GEist, de en GEist vun de Herrlichkeit un vun GOtt is, ruht up ju. Bi de Lüd ward he lästert, awer bi ju ward he lavt. Jes. 51, 7. Matth. [5, 11.]
15. Nüms mank ju schall as Mörder, oder Deef, oder Öveldoer, oder as Een, de in en fremde Amt griepen deiht, lieden.
16. Mutt he awer as en Christ lieden, so schall he sik darum nich schamen, he schall in son Fall awer GOtt ehren. Joh. [21, 19.] Phil. [1, 29.]
17. Denn dat ward Tied, dat dat Gericht an GOtt Sin Hus anfangen deiht. Wenn nu toeerst an uns, wat ward dat för en End warrn mit de, de an GOtt Sin Evangelium nich glovt hebbt? Jes. 25, 29. 49, 12. Ezech. 9, 6.
18. Un wenn de Gerechte kum erholn ward, wat ward ut den Gottlosen un den Sünner warrn? Spr. 11, 31.
19. Darum schüllt de, de na GOtt Sin Willn Veel utstahn möt, wenn se ok wat Gudes doht, Em ehr Seelen anbefehln, as den truen Schöpfer.