Dat 2. Kapitel.
1. Un an den Engel vun de Gemeen to Ephesus schast du schrieven: Dat seggt de, de söben Steerns in sin rechte Hand hollt un merrn mank de söben Lüchter wandeln deiht: Kap. [1, 13.] [16, 20.]
2. Ik kenn din Warke un din Arbeit un din Geduld un dat du de Leegen nich verdrägen kannst un hest de versöcht, de seggen doht, dat se Apostels sünd un sünd dat nich un hest se as Lögners funn. 1. Joh. [4, 2.] [3.]
3. Un dat du verdrägen, un Geduld hebben un arbeiden deihst wegen min Nam un nich möd warn büst. Gal. [6, 9.] Ebr. [12, 5.] [12, 15.]
4. Awer dat hef ik wedder di, dat du de eerste Leev verlaten hest.
5. Bedenk, wovun du affulln büst un doh Buß un doh de eersten Warke. Deihst du dat awer nich, warr ik bald to di hen kamen, un din Lüchter wegstöten vun sin Stell, wenn du nich Buß deihst.
6. Awer dat hest du, dat du de Nicolaiten ehr Wark hassen deihst, weke ik ok haß. v. [15.] Ps. [139, 21.]
7. Wokeen Ohrn hett, de hör wat de GEist to de Gemeenen seggt: Wokeen öwerwinnt, den will ik to eten geven vun den Levensbom, de in GOtt Sin Paradies steiht. Matth. [11, 15.]
8. Un an den Engel vun de Gemeen in Smyrna schast du schrieven: Dat seggt de Eerste un de Letzte, de dod weer un lebendig warn is: Kap. [22, 13.]
9. Ik kenn din Warke un din Bedröfnis, un din Armoth (du büst awer riek) un dat Schimpen vun de, de seggen doht, dat se Juden sünd, un sünd dat nich, sonnern ut den Satan sin Schol. Kap. [3, 9.]
10. Wes’ nich bang vör dat, wat du lieden schast. Süh, de Düvel ward wek vun ju in dat Stockhus smieten, up dat ji versöcht ward, un ward Bedröfnis hebben tein Dag’. Wes’ tru bet in den Dod, so will ik di de Levenskron geven. Matth. [10, 28.] Offenb. [3, 11.]
11. Wokeen Ohren hett, de hör wat de GEist to de Gemeenen seggt: Wokeen öwerwinden deiht, den schall de anner Dod Nicks to neeg dohn.
12. Un an den Engel vun de Gemeen in Pergamus schast du schrieven: Dat seggt, de dat scharpe tweesniedige Swerdt hett: Kap. [1, 16.] Eph. [6, 17.] Ebr. [4, 12.]
13. Ik weet, wat du deihst un wo du wahnst, dar wo den Satan sin Stohl is, un hollst fast bi min Nam un hest min Glov nich verleugnet, ok in de Dag’, in weke Antipas, min true Tüg’, bi ju dod makt is, dar wo de Satan wahnen deiht. Kap. [13, 2.] [3, 8.]
14. Awer ik hef en lütt beten wedder di, dat du weke hest, de an Balaam sin Lehr holn doht, de lehrn dä dörch Balak en Anstot antorichten bi de Kinner Israel, to eten de Götzen ehr Opfer un Horerie to drieven. 4. Mos. 25, 2. 31, 16. 2. Pet. [2, 15.] [16.] Jud. v. [11.]
15. So hest du ok wek, de an de Nicolaiten ehr Lehr holt, dat haß ik.
16. Doh Buß; deihst du dat awer nich, so ward ik bald to di hen kamen un mit se Krieg föhrn dörch dat Swerdt vun min Mund. Kap. [19, 15.] [21.]
17. Wokeen Ohren hett, de hör, wat de GEist to de Gemeenen seggt: Wokeen öwerwinden deiht, den will ik to eten geven vun dat verborgen Manna un will em geven en gude Tügnis un mit dat Tügnis en nien Namen schreven, den Nüms kennt as de, de em krigt.
18. Un an den Engel vun de Gemeen in Thyatira schast du schrieven: Dat seggt GOtt Sin Söhn, de Ogen hett as Füerflammen un den sin Föt sünd as Mischen: Kap. [1, 14.] [19, 12.]
19. Ik kenn dine Warke un din Leev un din Deenst un din Glov, un din Geduld, un dat du je länger je mehr deihst.
20. Awer ik hef en lütt beten wedder di, dat du de Fru Jesabel, de sik vör en Prophetin utgeven deiht, lehren un min Knecht verföhren, Horerie drieven un Götzenopfer eten letst. v. [4.] 1. Kön. 16, 31.
21. Un ik hef ehr Tid geven, dat se schull Buß dohn för ehr Horerie, un se deiht keen Buß.
22. Süh, ik smiet se in en Bett un de mit ehr de Ehe braken hebbt, in grote Bedröfnis, wenn se nich Buß doht för ehr Warke. Kap. [18, 9.]
23. Un ehr Kinner will Ik dod sla’n. Un alle Gemeenen schüllt insehn, dat Ik dat bün, de de Neeren un Harten unnersöcht un ward geven Jeden vun ju na ju Warke. Ps. [7, 10.]
24. Ju awer segg ik un to de Annern, de in Thyatira sünd, de so’n Lehr nich hebbt un de den Satan sin Deepen nich kennen lehrt hebbt (as se seggen doht): Ik will up ju keen anner Last leggen.
25. Wat ji awer hebben doht, dat holt fast, bet Ik kam. Kap. [3, 11.]
26. Un wokeen öwerwinden un min Wark bet an dat End holn deiht, den will ik Macht geven öwer de Heiden. Ps. [2, 8.] [49, 15.]
27. Un he schall se höden mit en isern Staff, un as en Pötter sin Pött schall he se tweismieten. Kap. [12, 5.] Ps. [18, 39.]
28. As ik vun min Vader kregen hef un will em geven den Morgensteern. Luk. [22, 29.]
29. Wokeen Ohren hett, de hör, wat de GEist to de Gemeenen seggt. Kap. [3, 6.]