Dat 20. Kapitel.
1. Un dat begev sik up een vun de Dag’, as He dat Volk lehr in den Tempel, un predigen dä dat Evangelium, do treden to Em de Hohenpresters un Schriftgelehrten mit de Öllsten. Matth. [21, 23.] Mark. [11, 27.]
2. Un sän to Em, un sproken: Segg uns, ut wat för Macht deihst Du dat? Oder wer hett Di de Macht geven? Apost. [4, 7.]
3. He awer antworte un sprok to se: Ik will ju ok en Wort fragen, seggt Mi dat:
4. Johannes sin Döp, weer se vun den Himmel, oder vun de Minschen?
5. Se awer dachten bi sik sülvst, un sproken: Seggt wi: »Vun den Himmel,« so ward He seggen: »Warum hebbt ji Em denn nich glovt?«
6. Seggt wi awer: »Vun de Minschen,« so ward uns all dat Volk steenigen, un se staht darup, dat Johannes en Prophet is.
7. Un se antworten, se wussen dat nich, wo se her weer.
8. Un JEsus sprok to se: So segg Ik ju ok nich, ut wat för Macht Ik dat doh.
9. He fung awer an, dat Volk to seggen düt Glieknis: En Minsch plant en Wienbarg, un dä em an de Wiengarners ut, un trock öwer Land en lange Tied. Ps. [80, 9.] Jes. 5, 1. Matth. [21, 33.] Mark. [12, 1.]
10. Un to sin Tied schick he en Knecht to de Wiengarners, dat se em geven dän vun den Wienbarg sin Frucht. Awer de Wiengarners slogen em, un leeten em lerrig vun sik. 2. Chron. 36, 15. 16.
11. Un öwer dat schick he noch en annern Knecht hen. Se slogen awer densülvigen ok, un verhöhnten em, un leeten em lerrig vun sik. Matth. [22, 6.]
12. Un öwer dat schick he den drütten hen; se awer verwundeten den ok, un stötten em rut.
13. Do sprok de HErr vun den Wienbarg: Wat schall ik dohn? Ik will min leeven Söhn henschicken; vellicht, wenn se den seht, ward se sik schuen.
14. As awer de Wiengarners den Söhn seegen, dachten se bi sik sülvst, un sproken: Dat is de Arv, lat uns den dod maken, up dat dat Arvgut unse ward. Ps. [2, 8.] Ebr. [1, 2.]
15. Un se stötten em rut vör den Wienbarg, un maken em dod. Wat ward nu de Herr vun den Wienbarg se dohn?
16. He ward kamen, un düsse Wiengarners umbringen, un sin Wienbarg an annere utdohn. As se dat hörten, sproken se: Dat fehl ok noch!
17. He awer seeg se an, un sprok: Wat is denn dat, dat schreven steiht: »De Steen, den de Bulüd wegsmeten hebbt, is to en Ecksteen warn; Matth. [21, 42.]
18. Wer up düssen Steen falln deiht, de ward tweibreken; up weken he awer fallt, den ward he to Grus maken.«
19. Un de Hohenpresters un Schriftgelehrten trachten darna, woans se de Hand an Em leggen dän to düsse Stunn, un weern bang vör dat Volk; denn se verstunn, dat He up se dat Glieknis seggt harr.
20. Un se heeln up Em, un schickten Lurers ut, de sik stelln schulln, as weern se fromm, up dat se Em in de Red fungen, darmit se Em öwerantworten kunn de Obrigkeit un den Landpleger sin Gewalt. Matth. [22, 15.] Mark. [12, 13.]
21. Un se frogen Em, un sproken: Meister, wi weet, dat Du uprichtig reden un lehrn deihst, un Du achtst keen Minschen sin Ansehn, sonnern Du lehrst den Weg to GOtt recht. Matth. [22, 16.]
22. Is dat recht, dat wi den Kaiser Koppgeld gevt oder nich?
23. He awer mark ehr List, un sprok to se: Wat versökt ji Mi?
24. Wiest Mi den Groschen, wokeen sin Bild un Öwerschrift hett he? Se antworten un sproken: Den Kaiser sin.
25. He awer sprok to se: So gevt den Kaiser, wat den Kaiser sin is, un GOtt, wat GOtt Sin is.
26. Un se kunn Sin Wort nich tadeln vör dat Volk; un verwunnerten Sik öwer Sin Antwort, un swegen still.
27. Do treden to Em weke vun de Sadducäers, de dar meent, dar is keen Uperstahung, un fragten Em, Matth. [22, 23.]
28. Un sproken: Meister, Moses hett uns schreven: Wenn jemand sin Broder starven deiht, de en Fru hett, un starvt ahn Kinner, so schall sin Broder de Fru nehmen, un sin Broder Kinner tügen. 1. Mos. 38, 8. 5. Mos. 25, 5. Matth. [22, 24.] Mark. [12, 19.]
29. Nu weern söven Bröder. De eerste neem en Fru, un storv ahn Kinner.
30. Un de anner neem de Fru, un storv ok ahn Kinner.
31. Un de drütte neem ehr. Dessülvigen glieken alle söven, un leeten keen Kinner, un storven.
32. Toletzt na alle storv ok de Fru.
33. Nu in de Uperstahung, wokeen sin Fru ward se wesen mank de söven? Denn alle söven hebbt ehr ton Fru hatt.
34. Un JEsus antworte, un sprok to se: De Kinner vun düsse Welt friet un lat sik frien;
35. Weke awer würdig wesen ward, de anner Welt to kriegen, un de Uperstahung vun de Doden, de ward nich frien, noch sik frien laten.
36. Denn se künnt nu nich mehr starven; denn se sünd de Engeln gliek, un GOtt sin Kinner, wiel se Kinner sünd vun de Uperstahung. Matth. [22, 30.] 1. Joh. [3, 2.]
37. Dat awer de Doden uperstaht, hett ok Moses andüdt, bi den Busch, as he den HErrn heten deiht: Abraham sin GOtt, un Isaak sin GOtt, un Jakob sin GOtt. 2. Mos. 3, 6.
38. GOtt awer is nich en GOtt vun de Doden, sonnern vun de Lebennigen; denn se levt Em alle.
39. Do antworten weke vun de Schriftgelehrten, un sproken: Meister, Du hest recht seggt.
40. Un se dörften Em vun nu an nicks mehr fragen.
41. He awer sprok to se: Wa seggt se: Christus is David sin Söhn? Matth. [22, 42.] Mark. [12, 35.]
42. Un he sülvst, David, sprickt in dat Psalmbok: De HErr hett seggt to min HErrn: Sett Di to min rechte Hand, Ps. [110, 1.] Matth. [22, 44.]
43. Bet dat Ik legg Din Fiende ton Schemel vun Din Föt.
44. David nennt Em en HErr, woans is He denn sin Söhn?
45. Do awer all dat Volk tohören dä, sprok He to Sin Jüngers:
46. Nehmt ju in Acht vör de Schriftgelehrten, de in lange Kleder gahn wüllt, un sik geern gröten lat up dat Mark, un sitt geern baben an in de Scholen un öwer Disch. Luk. [11, 43.] Matth. [23, 3.] Mark. [12, 38.]
47. Se fret de Wetfruns ehr Hüs’, un wendt lange Gebede vör. De ward desto swarer Verdammnis kriegen. Matth. [23, 14.]