Dat 21. Kapitel.
1. He seeg awer up, un seeg de Rieken, wa se ehr Opfer in den Gotteskasten inlä’n. Mark. [12, 41.]
2. He seeg awer ok en arme Wetfru, de legg twee Penning rin.
3. Un He sprok: Wahrlich, Ik segg ju: Düsse arme Wetfru hett mehr rinleggt as se all. 2. Cor. [8, 12.]
4. Denn düsse all hebbt vun ehr Överflot rinleggt to GOtt Sin Opfer; awer se hett vun ehr Armot all ehr Nahrung, de se harr, inleggt.
5. Un as weke vun den Tempel seggen dän, dat he smückt weer mit fine Steen un Kleenode, sprok He: Matth. [24, 1.] Mark. [13, 1.]
6. Dar ward de Tied kamen, in de vun dat all, dat ji sehn doht, nich een Steen up den annern laten ward, de nich entwei braken ward. Luk. [19, 44.] Jer. 26, 18. Mich. 3, 12.
7. Se fragten Em awer, un sproken: Meister, wannehr schall dat warrn? Un wat is dat Teken, wenn dat geschehn ward?
8. He awer sprok: Seht to, lat ju nich verföhrn. Denn veele ward kamen in Min Namen, un seggen: Ik bün dat, un: De Tied is herbi kamen. Folgt se nich na! Mark. [13, 22.]
9. Wenn ji awer hörn ward vun Kriegen un Empörungen, so verfehrt ju nich; denn düt mutt tovör geschehn; awer dat Enn is nich so bald dar.
10. Do sprok He to se: Een Volk ward upstahn gegen dat anner, un een Riek gegen dat anner;
11. Un ward geschehn grote Erdbeven hier un dar, düre Tied un Pestilenz; ok ward Schrecknisse un grote Teken vun den Himmel geschehn.
12. Awer vör düt Allns ward se de Hann an ju leggen, un ju verfolgen, un ward ju öwerlevern in ehr Scholen un Gefängnisse, un vör Könige un Fürsten trecken um Min Namen willen. Matth. [24, 9.] Mark. [13, 19.]
13. Dat ward ju awer wedderfahrn to en Tügnis.
14. So nehmt nu to Harten, dat ji nich sorgen doht, woans ji ju verantworten schüllt. Matth. [10, 19.]
15. Denn Ik will ju Mund un Wiesheit geven, weke nich schüllt wedderspreken mögen, noch wedderstahn all ju Gegenpart. Apost. [6, 10.]
16. Ji ward awer öwerlevert warrn vun de Öllern, Bröder, Blotsfrünn un Frünn; un se ward weke mank ju dod maken. Mich. 7, 6. Apost. [7, 58.]
17. Un ji ward haßt wesen vun jedereen um Min Namen willen. Matth. [10, 22.] Mark. [13, 13.]
18. Un een Haar vun ju Kopp schall nich umkamen. Matth. [10, 30.]
19. Fat ju Seelen mit Geduld. 2. Chron. 15, 7. Ebr. [10, 36.]
20. Wenn ji awer Jerusalem sehn ward, belagert mit en Heer, so markt, dat ehr Verwüstung herbi kamen is. Matth. [24, 15.]
21. Alsdann, wer in Judäa is, de lop weg up de Bargen; un wer merrn darin is, de wiek rut; un wer up dat Land is, de kam nich rin.
22. Denn dat sünd de Dag’ vun de Rach, up dat erfüllt ward Allns, wat schreven steiht.
23. Wehe awer de Swangern un de Fruen, de Bost gevt, in düsse Dag’; denn dar ward grote Not up de Eer wesen, un en Torn öwer düt Volk.
24. Un se ward falln vun dat Swerdt, un gefangen föhrt unner alle Völker; un Jerusalem ward tonicht perrt warrn vun de Heiden, bet dat de Heiden ehr Tied erfüllt ward. Röm. [11, 25.]
25. Un dar ward Teken geschehn an de Sünn un den Maand un de Steerns; un up de Eer ward de Lüd bang wesen, un ward vertwiefeln, un de See un Waggen ward brusen. Jes. 13, 10. Matth. [24, 29.] Ps. [46, 4.]
26. Un de Minschen ward versmachten vör Furcht un vör Töven up de Dinge, de dar kamen schüllt up de Eer. Denn ok de Kräfte vun den Himmel ward sik bewegen. Jes. 64, 7. Ezech. 24, 23.
27. Un denn ward se sehn den Minschensöhn kamen in de Wolk, mit grote Kraft un Herrlichkeit. Dan. 7, 13.
28. Wenn awer düt anfangt to geschehn, so kiekt up, un hevt ju Ogen up, darum dat ju Erlösung sik naht. Röm. [8, 21.] [23.]
29. Un He sä se en Glieknis: Kiekt an den Fiegenbom un alle Böm. Matth. [24, 32.]
30. Wenn se nu utslat, so seht ji dat an se, un markt, dat nu de Sommer neeg is.
31. Also ok ji, wenn ji düt Allns angahn seht, so weet, dat GOtt Sin Riek neeg is.
32. Wahrlich, Ik segg ju: Düt Geslecht ward nich vergahn, bet dat düt Allns geschüt. Matth. [24, 34.]
33. Himmel un Eer ward vergahn, awer Min Wör vergaht nich. Luk. [16, 17.] Ps. [102, 27.] Jes. 51, 6. Matth. [5, 18.] Jes. 40, 8.
34. Awer nehmt ju in acht, dat ju Harten nich beswert ward mit Freten un Supen, un mit Sorgen um de Nahrung, un düsse Dag kummt unverwahrns öwer ju; Röm. [13, 13.] Gal. [5, 21.] Eph. [5, 18.]
35. Denn gliek as en Fallstrick ward he kamen öwer alle, de up de Eer wahnt. 1. Thess. [5, 3.]
36. So west nu wacker alle Tied, un bedt, dat ji würdig warrn mögt, to entlopen düt all, dat geschehn schall, un to stahn vör den Minschensöhn.
37. Un He lehr bi Dag’ in den Tempel; in de Nacht awer gung He rut, un blev öwer Nacht an den Ölbarg. Joh. [8, 1.] [2.]
38. Un all dat Volk mak sik up to Em in den Tempel, Em to hörn.