Dat 22. Kapitel.
1. Dat weer awer neeg bi dat Fest vun de söten Bröd, dat dar Ostern heet.
2. Un de Hohenpresters un Schriftgelehrten trachten darna, woans se Em dod maken kunn, se weern awer bang vör dat Volk. Ps. [2, 2.] Joh. [11, 47.]
3. Awer de Satanas fahr in Judas, nennt Ischarioth, de dar weer ut de Tall vun de Twölf. Matth. [26, 14.]
4. Un he gung hen, un sprok mit de Hohenpresters un mit de Hauptlüd, woans he Em se wull öwerlevern.
5. Un se warn froh, un versproken em Geld to geven.
6. Un he versprok sik, un söch Gelegenheit, dat he Em öwerlevern dä ahn Rumor.
7. Dar keem nu de Dag vun de söten Bröd, up den man opfern muß dat Osterlamm. Matth. [26, 17.] Mark. [14, 12.]
8. Un He schick Petrus un Johannes, un sprok: Gaht hen, makt uns dat Osterlamm fardig, up dat wi dat eten.
9. Se sproken awer to Em: Wo wullt Du, dat wi dat fardig makt?
10. He sprok to se: Süh, wenn ji na de Stadt rin kamt, ward ju en Minsch in de Möt kamen, de driggt en Waterkruk; folgt em na in dat Hus, dar he rin geiht.
11. Un seggt to den Husherrn: De Meister lett di seggen: Wo is de Harbarg, dar Ik mit Min Jüngers dat Osterlamm eten kann?
12. Un he ward ju en groten getafelten Saal wiesen; dar richt dat to.
13. Se gungen hen, un funn dat so, as He se seggt harr, un richten dat Osterlamm to. Luk. [19, 32.]
14. Un as de Stunn keem, sett He sik dal, un de twölf Apostels mit Em. Matth. [26, 20.]
15. Un He sprok to se: Mi hett vun Harten darna lengt, düt Osterlamm mit ju to eten, bevör Ik lieden doh.
16. Denn Ik segg ju, dat Ik vun nu af an nich mehr darvun eten warr, bet dat dat erfüllt ward in GOtt Sin Riek.
17. Un He neem den Kelch, dank, un sprok: Nehmt densülven, un deelt em mank ju;
18. Denn Ik segg ju: Ik warr nich drinken vun dat Gewächs vun den Wienstock, bet GOtt Sin Riek kamen deiht.
19. Un He neem dat Brod, dank, un brok dat, un gev dat se, un sprok: Dat is Min Lief, de för ju geven ward; dat doht to Min Gedächtnis. Matth. [26, 26.] Mark. [14, 22.] 1. Cor. [11, 23.] [24.]
20. Dessülven glieken ok den Kelch na dat Abendmahl, un sprok: Dat is de Kelch, dat nie Testament in Min Blot, dat för ju vergaten ward.
21. Doch süh, de Hand vun Min Verräter, is mit Mi öwer Disch.
22. Un twar de Minschensöhn geiht hen, as dat beslaten is. Doch wehe den Minsch, dörch den He verraden ward.
23. Un se fungen an to fragen mank sik sülvst, wokeen dat doch wol weer unner se, de dat dohn war?
24. Dar entstunn ok en Striet mank se, wer mank se schull för den Gröttsten holn warrn? Matth. [18, 1.] Mark. [9, 34.] Luk. [9, 46.]
25. He awer sprok to se: De weltlichen Könige herrscht, un de Gewaltigen heet man gnädige Herrn: Matth. [20, 25.] Mark. [10, 42.]
26. Ji awer nich also; sonnern de Gröttste mank ju schall wesen as de Jüngste, un de Vörnehmste as en Deener. Luk. [9, 48.] 1. Pet. [5, 3.] [5.] [6.]
27. Denn wer is de Gröttste? De to Disch sitt, oder de deent? Is dat nich so, dat de to Disch sitten deiht? Ik awer bün mank ju as en Deener. Matth. [20, 28.] Joh. [13, 14.] Phil. [2, 7.]
28. Ji awer sünd dat, de ji bi Mi bleven sünd in Min Anfechtungs. Luk. [18, 28.]
29. Un Ik will ju dat Riek vermaken, as Mi dat Min Vader vermakt hett; Luk. [12, 32.] Offenb. [2, 28.]
30. Dat ji eten un drinken schüllt bi Min Disch in Min Riek, un sitten up Stöhl, un richten de twölf Geslechter Israels. Matth. [19, 28.]
31. De HErr awer sprok: Simon, Simon, süh, de Satan hett ju begehrt, dat he ju sichten mug, as den Weeten. 2. Cor. [2, 11.] 1. Pet. [5, 8.]
32. Ik awer hef för di beden, dat din Glov nich uphörn deiht. Un wenn du di namals bekehrn deihst, so mak din Bröder stark. Joh. [17, 11.] [15.] [20.] Ps. [51, 15.]
33. He awer sprok to Em: HErr, ik bün bereit, mit Di in dat Gefängnis un in den Dod to gahn.
34. He awer sprok: Petrus, Ik segg di, de Hahn ward hüt nich kreihn, bevör du dree mal leugnen deihst, dat du Mi kennst. Matth. [26, 34.] Mark. [14, 30.] 72.
35. Un He sprok to se: So oft as Ik ju utschickt hef ahn Büdel, ahn Tasch, un ahn Schoh, hebbt ji ok je Mangel hatt? Se sproken: Niemals keen. Ps. [23, 1.] Ps. [33, 19.] Ps. [34, 10.] Matth. [10, 9.]
36. Do sprok He to se: Awer nu, wer en Büdel hett, de nehm em, dessülven glieken ok de Tasch. Wer awer nich hett, de verkop sin Kleed, un kop en Swerdt.
37. Denn Ik segg ju: Dat mutt ok noch an Mi vullbrocht warrn, dat schreven steiht: »He is unner de Öweldoers rekent.« Denn wat vun Mi schreven is, dat hett en Enn. Jes. 53, 12.
38. Se sproken awer: HErr, süh, hier sünd twee Swerdten. He awer sprok to se: Dat is genog.
39. Un He gung rut na Sin Gewohnheit an den Ölbarg. Em folgten awer Sin Jüngers na an densülven Ort. Matth. [26, 30.] Mark. [14, 26.] Joh. [18, 1.]
40. Un as He darhen keem, sprok He to se: Bedt, up dat ji nich in Anfechtung fallt. Matth. [6, 13.]
41. Un He reet sik vun se af, so wiet as man mit en Steen smieten kann, un knee dal, un be’. Matth. [26, 39.]
42. Un sprok: Vader, wullt Du, so nimm düssen Kelch vun Mi; doch nich Min, sonnern Din Will schall geschehn. Matth. [26, 39.]
43. Dar erschien Em awer en Engel vun den Himmel, un stärk Em.
44. Un dat keem so wiet, dat He mit den Dod ringen dä, un be’ heftiger. Do war awer Sin Sweet as Blotsdruppen, de fulln up de Eer.
45. Un He stunn up vun dat Gebet, un keem to Sin Jüngers, un funn se slapen vör Trurigkeit;
46. Un sprok to se: Wat slapt ji? Staht up un bedt, dat ji nich in Anfechtung fallt.
47. As He awer noch reden dä, süh, de Schar, un een vun de Twölf, nömt Judas, gung vör se her, un gung up JEsus to, um Em to küssen. Matth. [26, 47.]
48. JEsus awer sprok to em: Judas, verradest du den Minschensöhn mit en Kuß? Matth. [26, 49.]
49. As de awer, de um Em weern, seegen, wat dar warrn wull, sproken se to Em: HErr, schüllt wi mit dat Swerdt darmank slahn?
50. Un een vun se slog den Hohenprester sin Knecht, un hau em sin rechte Ohr af. Matth. [26, 51.]
51. JEsus awer antwort, un sprok: Lat se doch so wieder maken. Un He röhr sin Ohr an, un heel em.
52. JEsus awer sprok to de Hohenpresters un Hauptlüd vun den Tempel, un de Öllsten, de to Em kamen weern: Ji sünd, as to en Mörder, mit Swerdten un mit Stangen utgahn. Matth. [26, 55.] Mark. [14, 48.]
53. Ik bün däglich bi ju in den Tempel west, un ji hebbt keen Hand an Mi leggt; awer düt is ju Stunn, un de Macht vun de Finsternis. Joh. [7, 30.] Luk. [8, 20.]
54. Se grepen Em awer, un föhrn Em af, un brochten Em in den Hohenprester sin Hus. Petrus awer folg von wieden. Matth. [26, 57.] [58.] Mark. [14, 53.] Joh. [18, 13.]
55. Do maken se en Füer an merrn in den Palast, un setten sik tosam, un Petrus sett sik mank se. Matth. [26, 69.]
56. Do seeg em en Deenstdeern bi dat Füer sitten, un seeg em fast an, un sprok to em: Düsse weer ok mit Em.
57. He awer verleugen Em, un sprok: Deern, ik kenn Em nich.
58. Un na en lüttje Wiel seeg em en anner, un sprok: Du büst ok een vun de. Petrus awer sprok: Minsch, ik bün dat nich.
59. Un na en Wiel, bi en Stunn, bekräftig dat en anner, un sprok: Wahrlich, düsse weer ok mit Em; denn he is en Galiläer.
60. Petrus awer sprok: Minsch, ik weet nich, wat du seggst. Un gliek darup, as he noch so reden dä, kreih de Hahn. Matth. [26, 74.]
61. Un de HErr kehr sik um, un seeg Petrus an. Un Petrus dach an den HErrn Sin Wort: Bevör de Hahn kreihn ward, warrst du mi dree mal verleugnen. Matth. [26, 34.] [75.] Mark. [14, 30.] Joh. [13, 38.]
62. Un Petrus gung rut, un ween bitterlich.
63. De Männer awer, de JEsus holn dän, verspotten Em, un slogen Em, Jes. 50, 6.
64. Deckten Sin Gesicht to, un slogen Em in dat Gesicht, un fragten Em, un sproken: Prophezei, wer is dat, de Di slahn dä?
65. Un veel anner Lästerwör sän se gegen Em.
66. Un as dat Dag war, versammelten sik de Öllsten vun dat Volk, de Hohenpresters un Schriftgelehrten, un föhrn Em rut vör ehrn Rath, Matth. [27, 1.] Mark. [15, 1.]
67. Un sproken: Büst Du Christus? Segg uns dat. He sprok awer to se: Segg Ik ju dat, so glövt ji dat nich; Matth. [26, 63.]
68. Frag Ik awer, so antwort ji nich, un lat Mi doch nich los.
69. Darum vun nu an ward de Minschensöhn sitten to de rechte Hand vun GOtt Sin Kraft. Matth. [24, 30.] [26, 64.] Mark. [14, 62.]
70. Do sproken se all: Büst Du denn GOtt Sin Söhn? He sprok to se: Ji seggt dat, denn Ik bün dat.
71. Se awer sproken: Wat brukt wi wieder för Tügnis? Wi hebbt dat sülvst hört ut Sin Mund.