Dat 23. Kapitel.
1. Un de ganze Hupen stunn up, un föhrn Em vör Pilatus. Matth. [27, 2.]
2. Un fungen an, Em to verklagen, un sproken: Düssen finnt wi, dat He dat Volk afwendt, un verbeedt, den Kaiser Zins to geven, un sprickt, He is Christus, en König.
3. Pilatus awer frog Em, un sprok: Büst Du de Juden ehr König? He antworte em, un sprok: Du seggst dat. Matth. [27, 11.] Mark. [15, 2.]
4. Pilatus sprok to de Hohenpreesters, un to dat Volk: Ik finn keen Schuld an düssen Minsch.
5. Se awer heeln an, un sproken: He hett dat Volk upregt darmit, dat He lehrt hett hier un dar in’t ganze jüdische Land, un hett in Galiläa anfungen bet hierher.
6. Do awer Pilatus Galiläa hörn dä, frog he, ob He ut Galiläa weer.
7. Un as he toweeten kreeg, dat He ünner Herodes sin Obrigkeit hör, schick he Em to Herodes, de in desülvigen Dag’ ok to Jerusalem weer. Luk. [3, 1.]
8. As awer Herodes JEsus sehn dä, war he heel vergnögt, denn he harr Em all lang geern sehn; denn he harr veel vun Em hört, un höp, he war en Teken sehn.
9. Un he frog Em allerlei; He antworte em awer nicks.
10. De Hohenpreesters awer un Schriftgelehrten stunn un verklagten Em hart.
11. Awer Herodes mit sin Hoflüd veracht un verspott Em, lä Em en witt Kleed an, un schick Em wedder to Pilatus.
12. Up den Dag warn Pilatus un Herodes Frünn mit enanner; denn tovör weern se enanner fiend.
13. Pilatus awer reep de Hohenpreesters un de Öbbersten, un dat Volk tosam,
14. Un sprok to se: Ji hebbt düssen Minsch to mi brocht, as een, de dat Volk afwenden deiht. Un seht, ik hef Em vör ju verhört, un finn an den Minsch keen vun de Saken, de ji Em beschülligen doht; Matth. [27, 23.] Joh. [18, 38.]
15. Herodes ok nich; denn ik hef ju to em schickt, un seht, man hett nicks up Em brocht, dat den Dod werth is.
16. Darum will ik Em tüchtigen un los laten.
17. Denn he muß se een na Festgebruk los geven. Matth. [27, 15.]
18. Do schreeg de ganze Hupen, un sprok: Fort mit düssen, un gif uns Barabbas los! Matth. [27, 22.] [23.]
19. Weke weer wegen en Uprohr, de in de Stadt geschehn weer, un wegen en Mord in dat Gefängnis smeeten.
20. Do reep Pilatus noch eenmal to se, un wull JEsus loslaten.
21. Se reepen awer un sproken: Krüzig, krüzig Em!
22. He awer sprok tom drütten Mal to se: Wat hett denn düsse Öwels dahn? Ik finn keen Schuld an Em, weßwegen He starven müß; darum will ik Em tüchtigen un loslaten.
23. Awer se leegen em an mit grot Geschrig, un verlangden, dat He krüzigt war. Un dat Geschrig vun se un de Hohenpresters neem öwerhand. Joh. [19, 12.]
24. Pilatus awer urdeel, dat ehr Bitt geschehn dä;
25. Un leet den los, de wegen Uprohr un Mord in dat Gefängnis smeeten weer, um den se beden dän, awer JEsus öwergeev he ehrn Willen. Matth. [27, 26.]
26. Un as se Em henföhrn dän, grepen se een, Simon vun Kyrene, de keem vun dat Feld; un se lä’n dat Krüz up em, dat he dat JEsus nadregen dä. Matth. [27, 32.] Mark. [15, 21.]
27. Dar folg Em awer na en grote Hupen Volk un Fruens, de klagten un beweenten Em.
28. JEsus awer dreih sik um to se, un sprok: Ji Döchter vun Jerusalem, weent nich öwer Mi, sonnern weent öwer ju sülvst, un öwer ju Kinner.
29. Denn süh, de Tied ward kamen, wo man seggen ward: Selig sünd de Unfruchtbaren, un de Liev, de nich gebaren hebbt, un de Böst, de nich sögt hebbt. Matth. [24, 19.]
30. Denn ward se anfangen to seggen to de Bargen: Fallt öwer uns! un to de Hügel: Bedeckt uns! Jes. 2, 19. Hes. 10, 8. Offenb. [6, 16.] Luk. [9, 6.]
31. Denn wenn man dat deiht mit dat gröne Holt, wat will mit dat dröge warrn? Jer. 25, 29. 1. Pet. [4, 17.]
32. Dar warn awer ok henföhrt twee anner Öweldäders, dat se mit Em afdahn warn. Jes. 53, 12. Joh. [19, 18.]
33. Un as se keemen an de Stä, de dar heet Schädelstä, krüzigten se Em dar, un de Öweldäders mit Em, een to Rechten, un een to Linken. Matth. [27, 38.] Mark. [15, 22.] Joh. [19, 17.]
34. JEsus awer sprok: Vader, vergiv se dat, denn se weet nich, wat se doht. Un se deelten Sin Kleder, un smeeten dat Lott darum. Matth. [5, 44.] Ps. [22, 19.]
35. Un dat Volk stunn, un seeg to. Un de Öbbersten un se verspotten Em, un sproken: He hett anner holpen, lat Em Sik Sülvst helpen, wenn He Christus is, de Uterwählte vun GOtt. Matth. [27, 39.]
36. Dar verspotten Em ok de Kriegsknechts, treden to Em, un brochten Em Edig.
37. Un sproken: Büst Du de Juden ehr König, so help Di Sülbn.
38. Dar weer ok baben öwer Em de Öwerschrift schreven, mit griechische, un latinsche, un hebräische Bokstaven: Düt is de Juden ehr König. Matth. [27, 37.]
39. Awer een vun de Öweldäders, de dar hangt weern, läster Em, un sprok: Büst Du Christus, so help Di Sülbn un uns.
40. Do antwort de anner, straf em, un sprok: Un du büst ok nich bang vör GOtt, de Du doch in glieke Verdammnis büst?
41. Un twar wi sünd dat mit recht, denn wi kriegt, wat unse Daten weert sünd; düsse awer hett nicks Unbilliges dahn.
42. Un sprok to JEsus: HErr, denk an mi, wenn Du in Din Riek kummst.
43. Un JEsus sprok to Em: Wahrlich, Ik segg di, hüt warrst du mit Mi in’t Paradies sien.
44. Un dat weer um de sößte Stunn, un dat war en Düsternis öwer dat ganze Land bet an de negente Stunn. Matth. [27, 45.]
45. Un de Sünn verlor ehrn Schien, un de Vörhang in den Tempel reet midden entwei. 2. Mos. 36, 35.
46. Un JEsus reep lut, un sprok: Vader, Ik befehl Min GEist in Din Hann. Un as He dat seggt harr, verscheed He. Matth. [27, 50.] Ps. [31, 6.] Apost. [7, 58.]
47. As awer de Hauptmann sehn dä, wat dar gescheeg, pries he GOtt, un sprok: Gewiß, Düsse is en frommen Mann west.
48. Un all dat Volk, dat darbi weer, un tokieken dä, as se seegen, wat dar gescheeg, slogen se an ehr Bost, un kehrten wedder um.
49. All Sin Verwandte awer stunn vun wieden, un de Fruns, de Em ut Galiläa nafolgt weern, un seegen dat Allns.
50. Un süh, en Mann, mit Namen Joseph, en Ratsherr, de weer en guden, frommen Mann. Matth. [27, 57.] Mark. [15, 43.] Joh. [19, 38.]
51. De harr nich willigt in ehrn Rat un Handel, de weer vun Arimathia, de Juden ehr Stadt, de ok up GOtt Sin Riek töven dä.
52. De gung to Pilatus, un be’ um JEsus Sin Lieknam.
53. Un he neem Em af, wickel Em in Linnen, un lä Em in en Graf, dat in Felsen uthaut weer, darin noch Nüms legen harr.
54. Un dat weer de Rüstdag, un de Sabbat brok an. Matth. [27, 62.]
55. Dar folgden awer de Fruns na, de mit Em kamen weern ut Galiläa, un beseegen dat Graf, un woans Sin Lieknam henleggt war.
56. Se kehrten awer um, un makten Spezerien un Salven torecht; den Sabbat öwer awer weern se still na dat Gesetz.