Dat 24. Kapitel.
1. Awer an een vun de Sabbats, heel fröh, keemen se na dat Graf, un drogen de Spezerie, de se fardig makt harrn, un weke mit se. Matth. [28, 1.]
2. Se funn awer den Steen afwöltert vun dat Graf;
3. Un gungen rin, un funn den HErrn JEsus Sin Lieknam nich.
4. Un as se daröwer bekümmert weern, süh, do treden twee Mannslüd mit blanke Kleder to se. Joh. [20, 12.] Apost. [1, 10.]
5. Un se verfehrn sik, un keken dal na de Eer. Do sproken se to se: Wat sökt ji den Lebennigen bi de Doden?
6. He is nich hier, He is upstahn. Denkt daran, wat He ju seggen dä, as He noch in Galiläa weer,
7. Un sprok: De Minschensöhn mutt öwergeven warrn in de Sünners ehr Hann, un krüzigt warrn, un an den drütten Dag upstahn. Matth. [17, 22.]
8. Un se dachten an Sin Wör.
9. Un se gungen wedder vun dat Graf, un verkünnigten dat Allns de Elv, un de annern alltosamen.
10. Dat weer awer Maria Magdalena, un Johanna, un Maria Jakobi, un anner mit se, de düt de Apostels seggen dän.
11. Un dar düchten se ehr Wör grad, as weern dat Märken, un glövten se nich.
12. Petrus awer stunn up, un leep na dat Graf, un buck sik rin, un seeg de linnen Döker alleen liggen, un gung darvun; un he wunner sik, woans dat togung.
13. Un süh, twee vun se gungen densülven Dag in en Flecken, de weer vun Jerusalem sößtig Stadien wiet, den sin Namen heet Emmaus. Mark. [16, 12.]
14. Un se sproken mit enanner vun all düsse Geschichten.
15. Un dat gescheeg, as se so reden dän, un befragten sik mit enanner, keem JEsus to se ran, un gung mit se. Matth. [18, 20.]
16. Awer ehr Ogen warn toholn, dat se Em nich kennen dä’n.
17. He awer sprok to se: Wat sünd dat för Reden, de ji twischen ju verhandeln doht unnerwegs, un sünd trurig?
18. Do antworte de een, mit Namen Kleophas, un sprok to Em: Büst Du alleen unner de Frömden to Jerusalem, de nich weet, wat in düsse Dag’ darin geschehn is?
19. Un He sprok to se: Wat denn? Se awer sproken to Em: Dat vun JEsus vun Nazareth, weke weer en Prophet, mächtig vun Daten un Worten, vör GOtt un all dat Volk; Matth. [21, 11.]
20. Wa Em unse Hohenpresters un Öbbersten öwergeven hebbt, dat He to den Dod verurdeelt un krüzigt is.
21. Wi awer höpen, He schull Israel erlösen. Un öwer dat Allns is hüt de drütte Dag, dat düt geschehn is.
22. Ok hebbt uns bang makt weke Fruns vun de Unsen, de sünd fröh bi dat Graf west, Matth. [28, 8.] Mark. [16, 10.] Joh. [20, 1.] [18.]
23. Hebbt Sin Lieknam nich funn, kamt un seggt, se hebbt en Gesicht vun de Engeln sehn, de segg hebbt, dat He leven dä.
24. Un enige mank uns gungen hen na dat Graf, un funn dat so, as de Fruens seggt harrn, awer Em funn se nich.
25. Un He sprok to se: O, ji dösigen Lüd un trag vun Harten, to gloven all dat, wat de Propheten seggt hebbt.
26. Muß nich Christus düt lieden, un to Sin Herrlichkeit ingahn? Jes. 50, 6.
27. Un He fung an vun Moses un alle Propheten, un lä se alle Schriften ut, de vun Em seggt weern. 1. Mos. 3, 15. Hiob. 19, 25. Ps. [8, 6.] Ps. [16, 9.] [10.] Ps. [22, 1.] Jes. 53, 1. Hos. 6, 1.
28. Un se keemen neeg to den Flecken, dar se hengungen; un He stell sik an, as wull He wieder gahn.
29. Un se nödigten Em, un sproken: Blief bi uns, denn dat will Abend warrn, un de Dag geiht to Enn. Un He gung rin, bi se to blieven. 1. Mos. 19, 3.
30. Un dat gescheeg, as He mit se to Disch sitten dä, neem He dat Brod, dank, brok dat, un gev se dat.
31. Do warn ehr Ogen apen dahn, un se warn Em künnig. Un He verswunn vör se.
32. Un se sproken unner enanner: Brenn uns’ Hart nich in uns, as He mit uns reden dä ünnerwegens, as He uns de Schrift utleggen dä?
33. Un se stunn up to desülvige Stunn, kehrten wedder um na Jerusalem, un funn de Elv versammelt, un de bi se weern,
34. Weke sproken: De HErr is wahrhaftig upstahn, un Simon hett Em sehn. 1. Cor. [15, 4.] [5.]
35. Un se vertelln se, wat up den Weg geschehn weer, un woans He se künnig warn weer an dat, as He dat Brod brok.
36. As se awer darvun sproken, trä He sülvst, JEsus, merrn mank se, un sprok to se: Freden wes’ mit ju! Mark. [16, 14.]
37. Se verfehrn sik awer, un weern bang, meenten, se seegen en Geist.
38. Un He sprok to se: Wat sünd ji so bang? Un warum kamt son Gedanken in ju Harten? Matth. 4, 40.
39. Kiekt Min Hann an, un Min Föt, Ik bün dat Sülven; föhlt Mi an, un seht; denn en Geist hett nich Fleesch un Knaken, as ji seht, dat Ik hef. Joh. [20, 20.] [27.]
40. Un as He dat seggen dä, wies’ He se Hann un Föt.
41. As se awer noch nich glovten vör Freuden, un sik verwunnerten, sprok He to se: Hebbt ji hier wat to eten?
42. Un se län Em en Stück vun braden Fisch un Honnig vör. Joh. [21, 10.]
43. Un He neem dat un eet vör se.
44. He sprok awer to se: Dat sünd de Reden, de Ik to ju seggen dä, as Ik noch bi ju weer; denn dat mutt Allns erfüllt warrn, wat vun Mi schreven is in dat Gesetz Moses, in de Propheten, un in de Psalmen.
45. Do mak He se den Verstand apen, dat se de Schrift verstahn dän,
46. Un sprok to se: Also is dat schreven, un also muß Christus lieden, un upstahn vun de Doden an den drütten Dag, v. [27.] Ps. [22, 7.] [16.]
47. Un predigen laten in Sin Namen Buß un Vergebung vun de Sünden ünner alle Völker, un anfangen to Jerusalem.
48. Ji awer sünd Tügen vun dat All.
49. Un süh, Ik will up ju senden de Verheißung vun Min Vader. Ji awer schüllt in de Stadt Jerusalem blieven, bet dat ji andahn ward mit Kraft ut de Höch. Joh. [15, 26.] Luk. [16, 17.] Apost. [1, 4.]
50. He föhr se awer rut bet na Bethanien, un hev de Hann up, un segen se. Apost. [1, 12.]
51. Un dat gescheeg, as He se segen, scheed He vun se, un fahr up na den Himmel. Mark. [16, 19.]
52. Se awer be’n Em an, un kehrten wedder na Jerusalem torügg mit grote Freud;
53. Un weern alle Tied in den Tempel, priesen un lavten GOtt.