Dat 25. Kapitel.
1. Denn ward dat Himmelriek gliek wesen tein Jungfern, de ehr Lampen neemen un gungen ut, den Brüdigam in de Möt.
2. Awer fief mank se weern eenfoltig un fief weern klok.
3. De eenfoltigen neemen ehr Lampen, awer se neemen keen Öl mit sik.
4. De kloken awer neemen Öl in ehr Gefäße, samt ehr Lampen.
5. Do nu de Brüdigam up sik töven leet, warn se All möd un slepen in. Jak. [3, 2.]
6. För Middernacht awer war en Geschrigg: Süh, de Brüdigam kummt, gaht rut, em in de Möt!
7. Do stunnen düsse Jungfern alle up un maken ehr Lampen smuck. Luk. [12, 36.]
8. De Eenfoltigen awer sproken to de Kloken: Gevt uns vun ju Öl, denn unse Lampen gaht ut.
9. Do antworten de Kloken un sproken: Nich also, up dat nich wi un ji to kort kamt. Gaht awer hen to de Hökers, un kopt för ju sülven.
10. Un do se hengungen to kopen, keem de Brüdigam, un de dar bereit weern, gungen mit em rin to de Hochtied un de Döhr war toslaten. Offenb. [19, 7.]
11. Toletzt keemen ok de annern Jungfern un sproken: Herr, Herr, mak uns apen! Luk. [13, 25.]
12. He antworte awer un sprok: Wahrlich, ik segg ju: Ik kenn ju nich. Kap. [7, 23.] Ps. [1, 6.]
13. Darum west munter, denn ji weet weder den Dag noch de Stunn, in de de Minschensöhn kamen ward. Kap. [24, 42.] Mark. [13, 33.] Luk. [21, 36.]
14. Gliek as en Minsch, de öwer Land trock, sin Knechten reep, un öwergev se sin Göder. Luk. [19, 12.]
15. Un den Een gev he fief Zentner, den Annern twee, den drütten een, Jedereen na Vermögen, un trock bald weg.
16. Do gung de hen, de fief Zentner kregen harr, un handel mit desülvigen un gewunn anner fief Zentner.
17. Desglieken ok, de twee Zentner kregen harr, gewunn ok anner twee Zentner.
18. De awer een kregen harr, gung hen un mak en Kul in de Eer un verstek sin Herr sin Geld.
19. Na en lange Tied keem de Herr vun düsse Knechts, un heel Rekenschap mit se.
20. Do tred herto, de fief Zentner kregen harr, un legg fief anner Zentner hen un sprok: Herr, du hest mi fief Zentner dahn, süh dar, ik hef darmit anner fief Zentner verdeent.
21. Do sprok sin Herr to em: Ei, du fromme un true Knecht, du büst öwer wenig tru west, ik will di öwer veel setten, gah in to din Herr sin Freud. v. [23.] Kap. [24, 45.]
22. Do tred ok herto, de twee Zentner kregen harr un sprok: Herr, du hest mi twee Zentner dahn, süh dar, ik hef mit desülven twee anner verdeent.
23. Sin Herr sprok to em: Ei, du fromme un true Knecht, du büst öwer wenig tru west, ik will di öwer veel setten, gah in to din Herr sin Freud.
24. Do tred ok herto, de een Zentner kregen harr un sprok: Herr, ik wuß, dat du en harte Mann büst. Du meihst, wo du nich sai’t hest, un sammelst, wo du nich streut hest.
25. Un weer bang, gung hen un verstek din Zentner in de Eer. Süh, dar hest du, wat din is.
26. Sin Herr awer antworte un sprok to em: Du böse un fule Knecht! wußt du, dat ik meih, wo ik nich sai’t hef, un sammel, wo ik nich streut hef; Kap. [18, 32.]
27. So schust du min Geld to de Weßlers dahn hebben un wenn ik kamen weer, harr ik dat Minige to mi nahmen mit Gewinn.
28. Darum nehmt vun em den Zentner un gevt dat den, de tein hett.
29. Denn wer dar hett, den ward geven warrn, un he ward vull up hebben; wer awer nich hett, den ward ok, wat he hett, nahmen warrn. Kap. [13, 12.] Mark. [4, 25.] Luk. [8, 18.]
30. Un den unnützen Knecht smiet in de Düsternis rut, dar ward wesen Hulen un Tänklappern. Kap. [8, 12.] [24, 51.]
31. Wenn awer de Minschensöhn kamen ward in Sin Herrlichkeit un alle hilligen Engeln mit Em, denn ward he sitten up den Stohl vun Sin Herrlichkeit. Kap. [16, 27.] 1. Thess. [4, 16.]
32. Un alle Völker ward vör Em versammelt warrn. Un He ward se vun eenanner scheeden, gliek as en Schapharr de Schap vun de Böck scheeden deiht. Röm. [14, 10.]
33. Un ward de Schap to Sin rechte Hand stellen un de Böck to de Linke. Ezech. 34, 17.
34. Denn ward de König seggen to de to Sin Rechten: Kamt her ji Gesegneten vun Min Vader, arft dat Riek, dat för ju bereit holn is vun de Welt Anfang her!
35. Denn Ik bün hungrig west un ji hebbt Mi wat to eten geven. Ik bün döstig west un ji hebbt Mi wat to drinken geven. Ik bün en Gast west un ji hebbt Mi Harbarg geven. Jes. 58, 7. Ezech. 18, 7. Tob. 4, 17.
36. Ik bün nakelt west un ji hebbt Mi Kledung geven. Ik bün krank west un ji hebbt Mi besöcht. Ik bün gefangen west un ji sünd to Mi kamen.
37. Denn ward de Gerechten Em antworten un seggen: HErr, wannehr hebbt wi Di hungrig sehn un Di wat to eten geven? oder döstig un hebbt Di wat to drinken geven?
38. Wannehr hebbt wi Di as Gast sehn un Di Harbarg geven?
39. Wannehr hebbt wi Di krank oder gefangen sehn un sünd to Di kamen?
40. Un de König ward antworten un seggen: Wahrlich, Ik segg ju: Wat ji dahn hebbt een vun düsse Min geringsten Bröder, dat hebbt ji Mi dahn. Kap. [10, 42.] Spr. 19, 17. Ebr. [6, 10.]
41. Denn ward He ok seggen to de to Sin linke Hand: Gaht weg vun Mi, ji Verfluchten, in dat ewige Füer, dat dar torecht makt is vör den Düvel un sin Engeln. Kap. [7, 23.] Luk. [13, 27.] Ps. [6, 9.] Offenb. [20, 10.] [15.]
42. Ik bün hungrig west, un ji hebbt Mi Nicks to eten geven. Ik bün döstig west un ji hebbt Mi Nicks to drinken geven.
43. Ik bün en Gast west un ji hebbt Mi keen Harbarg geven. Ik bün nakelt west un ji hebbt Mi keen Kledung geven. Ik bün krank un gefangen west un ji hebbt Mi nich besöcht.
44. Denn ward de Em ok antworten un seggen: HErr, wannehr hebbt wi Di sehn hungrig oder döstig, oder as Gast, oder nakelt, oder krank, oder gefangen, un hebbt Di nich deent?
45. Denn ward He antworten un seggen: Wahrlich, Ik segg ju: Wat ji nich dahn hebbt een vun düsse Geringsten, dat hebbt ji Mi ok nich dahn.
46. Un se ward in de ewige Pien gahn; awer de Gerechten in dat ewige Leven. Joh. [5, 29.]