Dat 26. Kapitel.
1. Un dat begev sik, as JEsus all düsse Reden to Enn brocht harr, sprok He to Sin Jüngers:
2. Ji weet, dat na twee Dag’ Ostern ward un de Minschensöhn ward öwerlevert, dat He krüzigt ward.
3. Do versammeln sik de Hohenpresters un Schriftgelehrten un de Öllsten vun dat Volk in den Hohenprester, de dar Kaiphas heten dä, sin Palast. Joh. [11, 47.]
4. Un heeln Rath, wa se JEsus mit List griepen un dod maken kunn.
5. Se sproken awer: Jo nich up dat Fest, up dat dar nich en Uplop ward unner dat Volk.
6. Do nu JEsus weer to Bethanien, in Simon den Utsätzigen sin Hus, Mark. [14, 3.]
7. Tred en Fru to Em, de harr en Glas mit köstlich Water un got dat ut up Sin Kopp, as He to Disch seet. Joh. [12, 3.]
8. As Sin Jüngers dat seegen, warn se unwillig un sproken: Wat schall düsse Unrat?
9. Düt Water harr mugt düer verkofft un de Armen geven warn.
10. As JEsus dat marken dä, sprok He to se: Wat geiht ju de Fru an? Se hett en god Wark an Mi dahn.
11. Ji hebbt alle Tied Arme bi ju, awer Mi hebbt ji nich alle Tied. 5. Mos. 15, 11. Mark. [14, 7.] Joh. [12, 18.]
12. Dat se düt Water hett up Min Lief gaten, dat hett se dahn, up dat se Mi son Genuß bereiten deiht.
13. Wahrlich, Ik segg ju: Wo düt Evangelium predigt ward in de ganze Welt, dar ward man ok seggen to ehr Gedächtnis, wat se dahn hett.
14. Do gung hen een vun de Twölf, mit Namen Judas Ischarioth, to de Hohenpresters,
15. Un sprok: Wat wüllt ji mi geven? Ik will Em ju verraden. Un se boden em dörtig Sülverlings. Zach. 11, 12.
16. Un vun do an söch he Gelegenheit, dat he Em verraden dä.
17. Awer an den eersten Dag vun de söten Brode treden de Jüngers to JEsus un sproken to Em: Wo wullt Du, dat wi Di bereiten, dat Osterlamm to eten? Mark. [14, 12.] Luk. [22, 7.] [8.]
18. He sprok: Gaht hen in de Stadt to een un sprekt to em: De Meister lett di seggen: Min Tied is kamen, Ik will bi di Ostern holn mit Min Jüngers.
19. Un de Jüngers dän, as JEsus se befahln harr, un maken dat Osterlamm fardig.
20. Un an den Abend sett He Sik to Disch mit de Twölf. Mark. [14, 7.] [18.] Luk. [22, 14.]
21. Un as se eten dän, sprok He: Wahrlich, Ik segg ju, Een mank ju ward Mi verraden. Joh. [13, 21.]
22. Un se warn heel bedrövt un fungen an, Jedereen vun se, un sän to Em: HErr, bün ik dat?
23. He antworte un sprok: De mit de Hand mit Mi in de Schöttel langt, de ward Mi verraden. Mark. [14, 20.]
24. De Minschensöhn geiht twar darhen, as vun Em schreven steiht; doch wehe den Minsch, dörch den He verraden ward. Dat weer em beter, dat so en Minsch nie gebarn weer.
25. Do antworte Judas, de Em verraden dä, un sprok: Bün ik dat, Rabbi? He sprok to em: Du seggst dat.
26. As se awer eten dän, neem JEsus dat Brod, dank un brok dat un gev dat de Jüngers un sprok: Nehmt, eet, dat is Min Lief. Mark. [14, 22.] Luk. [22, 19.] 1. Cor. [11, 23.]
27. Un He neem den Kelch, un dank, gev se den un sprok: Drinkt all darut.
28. Dat is Min Blod vun dat nie Testament, dat vergaten ward för veele, to Vergevung vun de Sünn.
29. Ik segg ju: Ik warr vun nu an nich mehr drinken vun düsse Frucht vun den Wienstock, bet an den Dag, dar Ik dat nie drinken warr mit ju in Min Vader Sin Riek. Mark. [14, 25.]
30. Un do se den Lofgesang spraken harrn, gungen se rut an den Ölbarg. Mark. [14, 26.]
31. Do sprok JEsus to se: In düsse Nacht ward ji ju all an Mi argern. Denn dar steiht schreven: Ik warr den Harr slan, un de Schap vun de Herde ward sik verlopen. Mark. [14, 17.] Zach. 13, 7.
32. Wenn Ik awer wedder upstah, will Ik vör ju hergahn in Galiläa.
33. Petrus awer antworte un sprok to Em: Wenn se sik ok all an Di argern doht, so will ik mi doch nümmermehr argern.
34. JEsus sprok to Em: Wahrlich, Ik segg di: In düsse Nacht, ehr de Hahn kreihn deiht, warrst du Mi dree Mal verleugnen. Mark. [14, 30.] Luk. [22, 34.] Joh. [13, 38.]
35. Petrus sprok to Em: Un wenn ik mit Di starven schall, so will ik Di nich verleugnen. Datsülvige sän ok alle Jüngers.
36. Do keem JEsus mit se to en Hof, de heet Gethsemane, un sprok to Sin Jüngers: Sett ju hier, bet dat Ik darhen gah un bed’. Mark. [14, 32.] Luk. [22, 39.] Joh. [18, 1.] 1. Mos. 22, 5.
37. Un neem to Sik Petrus, un Zebedäus sin beiden Söhns un fung an to truern un to bevern.
38. Do sprok JEsus to se: Min Seel is bedrövt bet an den Dod; blievt hier un wakt mit Mi. Mark. [14, 34.]
39. Un gung hen, en beten darvun, full dal up Sin Gesicht un bä un sprok: Min Vader, is dat möglich, so gah düsse Kelch vun Mi; doch nich as Ik will, sonnern as Du wullt. Luk. [22, 41.]
40. Un He keem to Sin Jüngers un funn se inslapen un sprok to Petrus: Künnt ji denn nich en Stunn mit Mi waken?
41. Wakt un bedt, up dat ji nich in Anfechtung fallen doht. De Geist is willig, awer dat Fleesch is swack. Mark. [14, 38.]
42. Ton annern Mal gung He wedder hen, bä un sprok: Min Vader, is dat nich möglich, dat düsse Kelch vun Mi gah, Ik drink em denn; so gescheh Din Will.
43. Un He keem un funn se noch eenmal slapen, un ehr Ogen weern vull vun Slap.
44. Un He leet se un gung noch eenmal hen un bä ton drütten Mal un sprok desülvigen Wör’.
45. Do keem He to Sin Jüngers un sprok to se: Ach, wüllt ji nu slapen un ruhn? Seht, de Stunn is hier, dat de Minschensöhn in de Sünners ehr Hann öwergeven ward. Mark. [14, 41.]
46. Staht up, lat uns gahn, he is dar, de Mi verraden deiht.
47. Un as He noch reden dä, süh, do keem Judas, een vun de Twölf, un mit em en grote Schaar mit Swerdten un mit Stangen, vun de Hohenpresters un de Öllsten vun dat Volk. Mark. [14, 43.] Luk. [22, 47.]
48. Un de Verräder harr se en Teken geven un seggt: Weken ik küssen warr, de is dat, den griept.
49. Un sogliek trä he to JEsus un sprok: Ik gröt Di, Rabbi! un küß Em. 2. Sam. 20, 9.
50. JEsus awer sprok to em: Min Fründ, warum büst du herkamen? Do treden se to Em, län de Hann an JEsus un grepen Em.
51. Un süh, een vun de, de mit JEsus weern, reck de Hand ut un trock sin Swerdt rut, un slog den Hohenprester sin Knecht un hau em een Ohr af. Mark. [14, 47.] Luk. [22, 50.] Joh. [18, 10.]
52. Do sprok JEsus to em: Stek din Swerdt an sin Stä, denn wer dat Swerdt nimmt, de schall dörch dat Swerdt umkamen.
53. Oder meenst du, dat Ik Min Vader nich beden kunn, dat He Mi toschicken dä mehr as twölf Legionen Engeln? Dan. 7, 10.
54. Wa war awer de Schrift erfüllt? Dat mutt so gahn. Ps. [22, 7.]
55. To de Stunn sprok JEsus to de Schaar: Ji sünd utgahn as to en Mörder mit Swerdten un mit Stangen, Mi to fangen. Hef Ik doch jeden Dag bi ju seten un hef lehrt in den Tempel, un ji hebbt Mi nich grepen.
56. Awer dat is Allns geschehn, up dat de Propheten ehr Schrift erfüllt war. Do verleten Em all de Jüngers un lepen weg. Matth. 31.
57. De awer JEsus grepen harrn, föhrn Em to den Hohenprester Kaiphas, wo sik de Hohenpresters un Öllsten versammelt harrn. Joh. [18, 13.]
58. Petrus awer folg Em na vun wieden, bet in den Hohenprester sin Palast, un gung rin un sett sik bi de Knechts, up dat he seeg, wa dat rut wull.
59. De Hohenpresters awer un de Öllsten un de ganze Rath söchten falsch Tügnis gegen JEsus, up dat se Em dod maken kunnen.
60. Un funnen keen. Un obgliek veele falsche Tügen hertokeemen, funnen se doch keen. Toletzt treden herto twee falsche Tügen.
61. Un sproken: He hett seggt: Ik kann GOttes Tempel afbreken un in dree Dag densülven bu’n. Joh. [2, 19.] [21.]
62. Un de Hoheprester stunn up un sprok to Em: Antwortst Du Nicks to dat, wat düsse gegen Di tügt?
63. Awer JEsus sweeg still. Un de Hohenprester antworte un sprok to Em: Ik beswör Di bi den lebendigen GOtt, dat Du uns seggst, ob Du büst Christus, GOtt Sin Söhn. 1. Kön. 22, 16.
64. JEsus sprok to em: Dat is, as du seggt hest. Doch segg Ik ju: Vun nu af an ward dat geschehn, dat ji sehn ward den Minschensöhn sitten to de rechte Hand vun de Kraft, un kamen in de Wolken vun den Himmel. Matth. [16, 27.] Mark. [14, 62.] Ps. [110, 1.]
65. Do reet de Hohenprester sin Kleder entwei, un sprok: He hett GOtt lästert; wat brukt wi wieder Tügnis? Süh, nu hebbt ji Sin Gotteslästerung hört.
66. Wat dünkt ju? Se antworten un sproken: He hett den Dod verdeent. Jer. 26, 11.
67. Do speegen se ut in Sin Angesicht un slogen Em mit de Füst. Enige awer slogen Em in dat Gesicht. Jes. 50, 6.
68. Un sproken: Prophezieh uns, Christus, wer is dat, de Di slog?
69. Petrus awer seet buten in den Palast; un en Deenstdiern trä to em un sprok: Un du weerst ok mit den JEsus ut Galiläa? Mark. [14, 66.] Luk. [22, 56.] Joh. [18, 16.]
70. He leugnete awer vör se all un sprok: Ik weet nich, wat du seggst.
71. As he awer to de Döhr rut gung, seeg em en anner, un sprok to de, de dar weern: Düsse weer ok mit den JEsus vun Nazareth.
72. Un he leugnete dat noch eenmal un swor darto: Ik kenn den Minsch nich.
73. Un na en lütte Wiel treden herto, de dar stunn, un sproken to Petrus: Wahrlich, du büst ok een vun de; denn din Sprak verrad di.
74. Do fung he an, sik to verfluchen un swören: Ik kenn den Minsch nich. Un gliek darup kreih de Hahn. Mark. [14, 71.]
75. Do dach Petrus an JEsus Sin Wort, as He to em sä: Ehr de Hahn kreihn ward, warrst du Mi dree Mal verleugnen. Un gung rut un ween bitterlich.