Dat 3. Kapitel.
1. Seht, wat för en Leev hett uns de Vader bewiest, dat wi GOtt Sin Kinner heeten schüllt! Darum kennt de Welt ju nich, denn se kennt Em nich. Joh. [17, 25.]
2. Mine Leeven, wi sünd nu GOtt Sin Kinner, awer wat wi wesen ward, is noch nich apenbar. Wi weet awer, dat, wenn dat apenbar warrn ward, wi Em gliek wesen ward, denn wi ward Em sehn, so as He is. Joh. [1, 12.] Röm. [8, 18.]
3. Un Jedereen, de son Hoffnung hett to Em, de makt sik rein, so as He ok rein is.
4. Wokeen Sünd deiht, de deiht ok Unrecht, un de Sünd is dat Unrecht.
5. Un ji weet, dat He kamen is, up dat He unse Sünden wegnehmen dä, un dar is keen Sünd in Em. Jes. 53, 4. 1. Pet. [2, 24.]
6. Wokeen in Em blift, de sündigt nich, wokeen sündigt, de hett Em nich sehn noch kennt.
7. Kinner, lat ju vun Nüms verföhrn. Wokeen recht deiht, de is gerecht, gliek as He gerecht is.
8. Wokeen Sünd deiht, de is vun den Düvel, denn de Düvel sündigt vun Anfang. Darto is GOttes Söhn kamen, dat He den Düvel sin Wark tonicht maken dä. Joh. [8, 44.]
9. Wokeen ut GOtt gebarn is, de deiht keen Sünd, denn Sin Samen blift bi em, un he kann nich sündigen, denn he is vun GOtt gebarn. v. [6.] Kap. [5, 18.]
10. Daran ward dat apenbar, weke GOtt Sin Kinner un weke den Düvel sin Kinner sünd. Wokeen nich recht deiht, de is nich vun GOtt un wokeen sin Broder nich leef hett.
11. Denn dat is de Botschaft, de ji hört hebbt vun Anfang, dat wi enanner leef hebben schüllt. Joh. [13, 34.]
12. Nich as Kain, de vun dat Böse weer un sin Broder umbroch. Un worum broch he em um? Wiel sin Warke bös weern un sin Broder sin gerecht. 1. Mos. 4, 8. Matth. [23, 35.] Jud. v. [11.]
13. Wunnert ju nich daröwer, mine Bröder, dat de Welt ju hassen deiht. Matth. [5, 11.] Joh. [15, 18.] [19.]
14. Wi weet, dat wi ut den Dod in dat Leven kamen sünd, denn wi hebbt de Bröder leef. Wokeen den Broder nich leef hett, de blift in den Dod. Kap. [2, 11.] 3. Mos. 19, 17.
15. Wokeen sin Broder haßt, is en Dodsläger un ji weet, dat en Dodsläger nich dat ewige Leven bi em blievend hett.
16. Daran hebbt wi de Leev kennt, dat He Sin Leven för uns laten hett, un wi schüllt ok dat Leven för de Bröder laten.
17. Wenn awer Jemand düsse Welt ehr Göder hett un süht sin Broder Noth lieden, un slutt sin Hart vör em to, wa blift GOtt Sin Leev in em?
18. Min luer lütt Kinner, lat uns nich leef hebben mit Wör’, noch mit de Tung, sonnern mit de Daht un mit de Wahrheit. Jak. [1, 22.] [2, 15.]
19. Daran kennt wi, dat wi ut de Wahrheit sünd un künnt unse Hart vör Em still maken,
20. Dat, wenn unse Hart uns verdammen deiht, GOtt grötter is, as unse Hart un alle Ding’ kennt.
21. Ji Leeven, wenn unse Hart uns nich verdammt, so hebbt wi Friemodigkeit to GOtt. Kap. [2, 28.] [4, 17.] [5, 14.] Eph. [3, 12.] Ebr. [4, 16.]
22. Un wat wi bitten doht, ward wi vun Em nehmen, denn wi holt Sine Gebote un doht, wat Em wol gefallt. Mark. [11, 24.]
23. Un dat is Sin Gebot, dat wi glovt an Sin Söhn, JEsus Christus, Sin Nam, un hebbt uns leef een den annern, as He uns en Gebot geven hett. Joh. [6, 29.] Mark. [12, 31.]
24. Un wokeen Sin Gebote holn deiht, de blift in Em, un He in em. Un daran kennt wi, dat He in uns blift, an den GEist, den He uns geven hett. Joh. [14, 23.] 1. Joh. [4, 13.] Röm. [8, 9.]