Dat 4. Kapitel.
1. Mine Leeven, glovt nich jeden Geist, sonnern versökt de Geister, ob se vun GOtt sünd, denn veele falsche Propheten sünd in de Welt utgahn.
2. Daran schüllt ji GOttes GEist kennen: En jede Geist, de bekennen deiht, dat JEsus Christus in dat Fleesch kamen is, de is vun GOtt. 1. Cor. [12, 3.]
3. Un en jede Geist, de nich bekennen deiht, dat JEsus Christus in dat Fleesch kamen is, de is nich vun GOtt. Un dat is den Wedderchrist sin Geist, vun den ji hört hebbt, dat he kamen ward un is nu all in de Welt.
4. Min luer lütt Kinner, ji sünd vun GOtt un hebbt de Welt öwerwunden, denn de in ju is, is grötter as de, de in de Welt is. 2. Kön. 6, 16. 2. Chron. 32, 7.
5. Se sünd vun de Welt, darum redt se vun de Welt, un de Welt hört se. Joh. [3, 31.] [15, 19.]
6. Wi sünd vun GOtt, un wer GOtt kennt, de hört uns; wer nich vun GOtt is, de hört uns nich. Darup kennt wi denn de Wahrheit ehrn Geist un den Irrdom sin Geist. Joh. [8, 47.]
7. Ji Leeven, lat uns Een den Annern leef hebben; denn de Leev is vun GOtt, un wokeen leef hett, de is vun GOtt gebarn un kennt GOtt. Joh. [8, 42.]
8. Wokeen nich leef hett, de kennt GOtt nich, denn GOtt is de Leev.
9. Daran hebbt wi GOtt Sin Leev sehn, dat GOtt Sin eengebarn Söhn schickt hett in de Welt, dat wi dörch Em leven schüllt. Joh. [3, 16.] Tit. [2, 11.]
10. Darin besteiht de Leev: nich dat wi GOtt leef hatt hebbt, sonnern dat He uns leef hatt hett un Sin Söhn schickt hett to en Versöhnung för unse Sünden. Röm. [5, 10.] 2. Cor. [5, 19.] Kol. [1, 20.]
11. Mine Leeven, hett uns GOtt so leef hatt, so schüllt wi enanner ok leef hebben. Matth. [18, 33.]
12. Nüms hett GOtt jemals sehn. Wenn wi enanner leef hebbt, so blift GOtt in uns, un Sin Leev is ganz in uns. 2. Mos. 33, 20. Joh. [1, 18.] 1. Tim. [6, 16.]
13. Daran erkennt wi, dat wi in Em blieven doht, un He in uns blift, dat He uns vun Sin GEist geven hett.
14. Un wi hebbt sehn un betügt, dat de Vader den Söhn schickt hett to en HEiland för de Welt.
15. Wokeen nu bekennen deiht, dat JEsus GOttes Söhn is, in den blift GOtt un he in GOtt. Kap. [5, 5.]
16. Un wi hebbt erkennt un glovt de Leev, de GOtt to uns hett.
17. Darin is de Leev vullkamen bi uns, up dat wi en Friemödigkeit hebbt up den Dag vun dat Gericht, denn gliek as He, so sünd ok wi in düsse Welt.
18. Furcht is nich in de Leev, sonnern de vulle Leev drift de Furcht ut, denn de Furcht hett Pien. Wokeen sik nu awer fürchten deiht, de is nich vullkamen in de Leev.
19. Lat uns Em leef hebben, denn He hett uns toeerst leef hatt. v. [10.]
20. Wenn Jemand sprickt: Ik hef GOtt leef, un haßt sin Broder, de is Lögner. Denn wokeen sin Broder nich leef hett, den he süht, wa kann he GOtt leef hebben, den he nich süht? Kap. [2, 4.] [11.]
21. Un düt Gebot hebbt wi vun Em, dat, wokeen GOtt leef hett, ok sin Broder leef hebben schall. Mark. [12, 31.]