Dat 3. Kapitel.
1. Un He gung wedder in de Schol. Un dar weer en Minsch, de harr en verdrögte Hand. Matth. [12, 9.] [10.] Luk. [6, 6.]
2. Un se luerten up Em, ob He em ok up den Sabbat gesund maken war, up dat se en Sak wedder Em harrn.
3. Un He sprok to den Minsch mit de verdrögte Hand: Trä hervör!
4. Un He sprok to se: Schall man an en Sabbat wat Gudes dohn, oder wat Böses? dat Leven erholn, oder dod maken? Se awer sweegen still.
5. Un He seeg se heel bös an, un weer bedrövt öwer ehr verstockt Hart, un sprok to den Minsch: Reck din Hand ut! Un he reck se ut; un de Hand war em gesund, as de annere. 1. Kön. 13, 5.
6. Un de Pharisäers gungen rut, un heeln alsbald en Rat mit Herodes sin Deeners öwer Em, woans se Em umbrochten. Matth. [12, 14.]
7. Awer JEsus trock Sik torügg mit Sin Jüngers an den See, un veel Volk folg Em na ut Galiläa, un ut Judäa, Joh. [6, 1.]
8. Un vun Jerusalem, un ut Idumäa, vun gündsiet vun den Jordan, un de um Tyrus un Sidon her wahnt, en grot Volk, de Sin Daden hörten un keemen to Em.
9. Un He sprok to Sin Jüngers, dat se Em en lütt Schipp haln dän wegen dat Volk, dat se Em nich drängten.
10. Denn He mak veele gesund mank se, so, dat Em öwerfalln dän alle, de plagt weern, up dat se Em anröhrten.
11. Un wenn de unreinen Geister Em sehn dän, fulln se vör Em dal, schreegen un sproken: Du büst GOtt Sin Söhn. Luk. [4, 41.]
12. Un He bedroh se hart, dat se Em nich apenbar maken schulln.
13. Un He gung up en Barg, un reep to Sik, weke He wull, un de gungen hen to Em.
14. Un He bestell de Twölf, dat se bi Em wesen schulln, un dat He se utschick to predigen. Matth. [10, 1.] Luk. [6, 13.]
15. Un dat se Macht harrn, de Süken to heelen, un de Düvels uttodrieven.
16. Un gev Simon den Namen Petrus. Matth. [10, 2.]
17. Un Johannes, Zebedäus sin Söhn, un Johannes, Jakobus sin Broder, un gev se den Namen Bneharges, dat heet up dütsch: Donnerskinner. Ps. [29, 3.] [68, 34.]
18. Andreas, un Philippus, un Bartholomäus, un Matthäus, un Thomas, un Jakobus, Alphäus sin Söhn, un Thaddäus, un Simon vun Kana;
19. Un Judas Ischarioth, de Em verraden dä.
20. Un se keemen na Hus, un dar keem dat Volk awermals tosamen, so, dat se keen Platz harrn to eten. Mark. [6, 31.]
21. Un as dat hörn, de um Em weern, gungen se rut, un wulln Em holn, denn se sproken: He ward vun Sinnen kamen.
22. De Schriftgelehrten, awer, de vun Jerusalem dal kamen weern, sproken: He hett den Beelzebub, un dörch den Böwersten vun de Düvels drift He de Düvels ut. Matth. [9, 34.] Mark. [12, 24.] Luk. [11, 15.]
23. Un He reep se alltosamen, un sprok to se dörch Glieknisse: Wa kann een Satan den annern utdrieven?
24. Wenn en Riek mit sik sülvst unner enanner uneens ward, so mag dat nich bestahn. Luk. [11, 27.]
25. Un wenn en Hus mit sik sülvst unner enanner uneens ward, mag dat nich bestahn.
26. Sett sik nu de Satan gegen sik sülvst, un is mit sik sülvst uneens, so kann he nich bestahn, sonnern dat is ut mit em.
27. Dar kann Nüms en Starken in sin Hus falln, un sin Husrat roven, dat wes’ denn, dat he toeerst den Starken binden deiht, un denn sin Hus berovt.
28. Wahrlich, Ik segg ju: All de Sünn ward de Minschenkinner vergeven, ok de Gotteslästerung, dar se GOtt mit lästern doht.
29. Wer awer den hilligen GEist lästert, de hett keen Vergevung ewiglich, sonnern is dat ewige Gericht verfulln.
30. Denn se sän: He hett en unreinen Geist. v. [22.]
31. Un dar keem Sin Moder un sin Bröder, un stunn buten, schickten to Em, un leten Em ropen.
32. (Un dat Volk stunn um Em her.) Un se sproken to Em: Süh, Din Moder un Din Bröder buten fragt na Di.
33. Un He antwort se, un sprok: Wer is Min Moder un Min Bröder?
34. Un He seeg rund um Sik up de Jüngers, de um Em in en Krink sitten dän, un sprok: Süh, dat is Min Moder un Min Bröder.
35. Denn wer GOttes Willn deiht, de is Min Broder un Min Swester un Min Moder.