Dat 4. Kapitel.
1. Un He fung wedder an to lehrn an den See, un veel Volk versammel sik to Em, so, dat He in en Schipp stiegen muß, un up dat Water sitten, un all dat Volk stunn up dat Land an den See. Matth. [13, 1.] Luk. [8, 4.]
2. Un He predig vör se lang dörch Glieknisse. Un in Sin Predigt sprok He to se:
3. Hört to! Süh, dar gung en Sai’mann ut to sai’n.
4. Un dat begev sik, indem He sai’, full wat an den Weg; do keemen de Vageln unner den Himmel, un freten dat up.
5. Wat full up dat steenigte Land, wo dat nich veel Eer harr, un gung bald up, darum, dat dat nich deep Eer harr.
6. As nu de Sünn upgung, verwelk dat, un wiel dat keen Woddel harr, verdrög dat.
7. Un wat full mank de Dorn, un de Dorn wussen up, un kreegen dat unner, un dat broch keen Frucht.
8. Un wat full up en gut Land, un broch Frucht, de dar toneem un wuß; un wat drog dörtigfältig, un wat sößtigfältig, un wat hunnertfältig.
9. Un He sprok to se: Wer Ohrn hett to hörn, de hör to!
10. Un as He alleen weer, fragen Em um düt Glieknis, de um Em weern, samt de Twölf.
11. Un He sprok to se: Ju is dat geven, de Heemlichkeit vun GOtt Sin Riek to weten; de dar buten awer ward Allns dörch Glieknisse vertellt. Matth. [11, 25.]
12. Up dat se dat mit sehend Ogen seht, un doch nich erkennt, un mit hörend Ohren hört un doch nich verstaht; up dat se sik nich dermalins bekehrt, un ehr Sünn se vergeven ward.
13. Un He sprok to se: Verstaht ji düt Glieknis nich, woans wüllt ji denn de annern all verstahn?
14. De Sai’mann sai’t dat Wort.
15. Düsse sünd dat awer, de an den Weg sünd, wo dat Wort sai’t ward, un se dat hört hebbt, so kummt alsbald de Satan un nimmt weg dat Wort, dat in ehr Hart sai’t weer.
16. Also ok sünd de, de up dat steenigte Land sai’t sünd, wenn se dat Wort hört hebbt, nehmt se dat bald mit Freuden up;
17. Un hebbt keen Woddel in sik, sonnern sünd wedderwensch; wenn sik Bedröfnis oder Verfolgung vun wegen dat Wort erhevt, so argert se sik gliek.
18. Un düsse sünd dat, de unner de Dorn sai’t sünd: de dat Wort hört;
19. Un de Sorg um düsse Welt un de bedregliche Riekdom, un veel annere Lüste gaht rin, un erstickt dat Wort, un dat blift ahn Frucht.
20. Un düsse sünd dat, de up en gut Land sai’t sünd: de dat Wort hört, un nehmt dat an, un bringt Frucht, weke dörtigfältig, un weke sößtigfältig, un weke hunnertfältig.
21. Un He sprok to se: Stekt man ok en Licht an, dat man dat unner en Schepel oder unner en Disch stellt? Mit nichten, sonnern dat man dat up en Lüchter stellt;
22. Denn dar is nicks verborgen, dat nich apenbar ward, un is nicks Heemliches, dat nich hervör kummt. Matth. [10, 26.]
23. Wer Ohrn hett to hörn, de hör to! Matth. [11, 15.] Offenb. [2, 7.]
24. Un sprok to se: Seht to, wat ji hört. Mit wat vör en Maat ji meeten doht, ward man ju wedder meeten; un man ward ju, de ji düt hört, noch wat togeven. Matth. [7, 2.] Luk. [6, 38.]
25. Denn wer dar hett, den ward geven, un wer nich hett, vun den ward man nehmen ok dat, wat he hett.
26. Un He sprok: Dat Riek GOttes hett sik also, as wenn en Minsch Saat up dat Land smitt.
27. Un slöpt, un steiht up Nacht un Dag, un de Saat geiht up, un wasst, dat he’t nich weet.
28. Denn de Eer bringt vun ehr sülvst toeerst dat Gras, naher de Aarn, denn den vullen Weeten in de Aarn.
29. Wenn se awer de Frucht brocht hett, so schickt he bald de Leeh hen, denn de Aarn is dar.
30. Un He sprok: Mit wat wüllt wi dat Riek GOttes verglieken? Un dörch wat för en Glieknis wüllt wi dat vörstelln?
31. Gliek as en Sempkorn, wenn dat sai’t ward up dat Land, so is dat dat lüttste mank all de Saat up de Eer; Matth. [13, 31.] Luk. [13, 19.]
32. Un wenn dat sai’t is, nimmt dat to, un ward gröter as alle Kohlarten, un kriggt grote Twiegen, so dat de Vageln unner den Himmel unner sin Schatten wahnen künnt.
33. Un dörch veel son Glieknisse sä He se dat Wort, nadem se dat begriepen kunn.
34. Un ahn Glieknisse redt He nich to se; awer besonners lä He dat Sin Jüngers Allns ut.
35. Un an densülvigen Dag des Abends sprok He to se: Lat uns röwer fahrn.
36. Un se leten dat Volk gahn, un neemen Em mit, as He in dat Schipp weer; un dar weern mehr Scheep bi Em. Matth. [8, 32.]
37. Un dar keem en grote Stormwind up, un smeet de Waggen in dat Schipp, so, dat dat Schipp vull war. Jon. 1, 4. 5.
38. Un He weer achter up dat Schipp, un sleep up en Küssen. Un se weckten Em up, un sproken to Em: Meister, fragst Du Nicks darna, dat wi verdarvt?
39. Un He stunn up, un bedroh den Wind, un sprok to den See: Wes’ still, un verstumm! Un de Wind lä sik, un dat war sehr still. Matth. [8, 26.]
40. Un He sprok to se: Wat sünd ji so bang! Wa geiht dat to, dat ji keen Glov hebbt!
41. Un se fürchten sik heel, un sproken unner enanner: Wer is He? Denn de Wind un de See sünd Em gehorsam. Ps. [107, 25.]