Dat 5. Kapitel.
1. Un se keemen up gündsiet vun den See in de Gadarener Gegend. Matth. [8, 28.] Luk. [8, 26.]
2. Un as He ut dat Schipp stiegen dä, leep Em gliek darup ut de Gräver en beseeten Minsch mit en unreinen Geist in de Möt,
3. De sin Wahnung in de Gräver harr un Nüms kunn em binnen, ok nich mit Keden.
4. Denn he weer oft mit Fotschelln un Keden bunnen west, un harr de Keden afreeten, un de Fotschelln terreven, un Nüms kunn em tamm maken.
5. Un he weer alle Tied, bi Dag un Nacht, up de Bargen, un in de Gräver, schreeg, un slog sik mit Steen.
6. As he awer JEsus seeg vun wieden, leep he to Em, full vör Em dal, schreeg lut, un sprok:
7. Wat hef ik mit Di to dohn, o JEsus, GOtt, den Allerhöchsten Sin Söhn? Ik beswör Di bi GOtt, dat Du mi nich quäln deihst.
8. He awer sprok to em: Fahr rut, du unreine Geist, vun den Minschen.
9. Un He frog em: Wa heetst du? Un he antworte, un sprok: Legion heet ik, denn wi sünd veele.
10. Un he be’ Em veel, dat He se nich ut düsse Gegend drev.
11. Un darsülvst an de Bargen weer en grote Drift Sögen up de Weid.
12. Un de Düvels beden Em all un sproken: Lat uns in de Sögen fahrn!
13. Un sogliek gev JEsus se Verlöv darto. Do fahrn de unreinen Geister ut, un fahrn in de Sögen un de Drift störm öwer den Afhang in den See (dat awer weern bi twee Dusend), un versopen in den See.
14. Un de Swienharrn leepen weg, un vertelln dat in de Stadt un up dat Land. Un se gungen rut to sehn, wat dar geschehn weer.
15. Un keemen to JEsus, un seegen den, de vun de Düvels beseten weer, dat he sitten dä, un weer bekledt un vernünftig, un se weern bang.
16. Un de, weke dat sehn harrn, sän se, wat den Besetenen passeert weer, un vun de Sögen.
17. Un se fungen an, un beden Em, dat He ut ehr Gegend trecken dä.
18. Un as He in dat Schipp steeg, be’ Em de Besetene, dat he much bi Em wesen.
19. Awer JEsus leet em dat nich to, sonnern sprok to em: Gah hen in din Hus, un to din Lüd, un vertell se, wat för en grote Woldath de HErr di dahn un Sik öwer di erbarmt hett.
20. Un he gung hen, un fung an uttoropen in de tein Städte, wat för en grote Woldath JEsus em dahn harr. Un jedereen verwunner sik.
21. Un as JEsus wedder röwer fahrn dä in dat Schipp, versammel sik veel Volk to Em, un He weer an den See.
22. Un süh, dar keem een vun de Scholöbbersten, mit Namen Jairus. Un as he Em sehn dä, full he Em vör de Föt. Matth. [9, 18.]
23. Un be’ Em heel, un sprok: Min Dochter liggt up dat Letz; Du wullst doch kamen, un Din Hand up se leggen, dat se gesund ward, un lev.
24. Un He gung hen mit em; un Em folgde veel Volk na, un se drängten Em.
25. Un dar weer en Fru, de harr den Blodgang twölf Jahr hatt, 3. Mos. 15, 25. Matth. [9, 20.] Luk. [8, 43.]
26. Un veel leden vun veele Dokters, un harr all ehr Geld daröwer vertehrt, un dat holp ehr nicks, sonnern dat war veelmehr arger mit ehr.
27. As de vun JEsus hörn dä, keem se in dat Volk vun achtern to, un fat Sin Kleed an. Luk. [6, 19.] Mark. 8, 44.
28. Denn se sprok: Wenn ik blot Sin Kleed anfaten kunn, so war ik gesund.
29. Un up de Stä verdrög de Born vun ehr Blod, un se föhl dat an ehr Liev, dat se vun ehr Plag gesund warn weer.
30. Un JEsus föhl sogliek an Sik Sülvst de Kraft, de vun Em utgahn weer, un He dreih Sik um to dat Volk, un sprok: Wer hett Min Kleder anfat?
31. Un de Jüngers sproken to Em: Du sühst, dat Di dat Volk drängt, un sprickst: Wer hett Mi anfat?
32. Un He seeg Sik um na de, de dat dahn harr.
33. De Fru awer weer bang, un beverte, (denn se wuß, wat an ehr geschehn weer), keem, un full vör Em dal, un sä Em de ganze Wahrheit.
34. He awer sprok to ehr: Min Dochter, din Glov hett di gesund makt; gah hen mit Freden, un wes’ gesund vun din Plag.
35. As He noch so sprok, keemen weke vun den Scholöbbersten sin Lüd, un sproken: Din Dochter is storven, wat wullt du den Meister wieder bemöhen?
36. JEsus awer hör bald de Red, de dar seggt war, un sprok to den Scholöbbersten: Wes’ nich bang, glov man! Luk. [8, 50.]
37. Un leet Nüms Em nafolgen, as Petrus un Jakobus un Johannes, Jakobus sin Broder.
38. Un He keem in den Scholöbbersten sin Hus, un seeg dat Getümmel un de dar heel weenten un hulten. 1. Mos. 50, 10.
39. Un He gung rin, un sprok to se: Wat larmt un weent ji? Dat Kind is nich storven, sonnern dat slöpt. Un se lachten Em ut. Joh. [11, 11.]
40. Un He drev se all rut un neem mit Sik dat Kind sin Vader un Moder, un de bi Em weern, un gung rin, wo dat Kind liggen dä.
41. Un He greep de lütt Diern bi de Hand, un sprok to ehr: Talitha kumi! Dat is verdütscht: Mäden, Ik segg di, stah up! Luk. [7, 14.]
42. Un sogliek stunn de lütt Diern up, un gung umher; se weer awer twölf Jahr old. Un se verfehrn sik öwer de Maten.
43. Un He verbod se hart, dat dat Nüms weten schull; un sä, se schulln ehr wat to eten geven.