Dat 4. Kapitel.
1. Derentwegen, min leeve Bröder, na de ik mi sehnen doh, min Freud un min Kron, staht jo fast in den HErrn, mine Leeven. 2. Cor. [1, 14.] 1. Thess. [2, 19.] [20.]
2. De Evodia vermahn ik, un de Syntyche vermahn ik, dat se een Sinn hebbt in den HErrn.
3. Ja, ik bä ok di, min true Helpmaat, stah se bi, de mit mi för dat Evangelium kämpft hebbt, mit Clemens un min annern Helpmaten, de ehr Namen sünd in dat Levensbok. 2. Mos. 32, 32. Ps. [69, 29.] Dan. 12, 1. Luk. [10, 20.] Offenb. [3, 5.] [13, 8.] [17, 8.] [21, 17.]
4. Freut ju in den HErrn allerwärts, un noch mal segg ik: Freut ju! Kap. [3, 1.] 2. Cor. [13, 11.]
5. Lat ju Sachtmoth kund warrn alle Minschen. De HErr kummt bald. Tit. [3, 2.] 1. Cor. [10, 11.]
6. Sorgt nicks, sonnern in alle Saken lat ju Bitt in Gebet un Flehn mit Dankseggung vör GOtt kund warrn. Matth. [6, 25.] [31.] Ps. [145, 18.]
7. Un de Freden vun GOtt, de höger is as all Vernunft, bewahr ju Harten un Sinn in Christus JEsus. Joh. [14, 27.]
8. Öwrigens, leeve Bröder, wat wahrhaftig is, wat ehrbar, wat gerecht, wat keusch, wat leeflich, wat gut luden deiht, wat en Tugend, wat en Lof is, daröwer denkt na. Kap. [3, 1.] Röm. [12, 17.]
9. Wat ji ok an mi lehrt un öwerkamen un hört un sehn hebbt, dat doht, so ward de HErr, vun den de Freden kummt, mit ju wesen. 1. Thess. [5, 23.]
10. Ik hef mi awer orrig freut in den HErrn, dat ji wedder in son Umstänn kamen sünd, för mi to sorgen, obgliek ji to alle Tied för mi sorgt hebbt, awer de Tied hett dat nich tolaten wullt.
11. Ik segg dat nich wegen den Mangel, denn ik hef lehrt, tofreden to wesen, so as ik dat finnen doh. Spr. 15, 16. Kap. 16, 18. 1. Tim. [6, 6.]
12. Ik kann siet sien oder hoch sien, ik kann mi mit alle Ding un mit Allns behelpen, beides satt wesen un hungern, wat övrig hebben un Noth utstahn. 1. Cor. [4, 11.] 2. Cor. [6, 10.] [11, 27.]
13. Ik kann Allns dörch den, de mi mächtig makt, Christus. Jes. 33, 24. 40, 20-31.
14. Doch hebbt ji dat gud makt, dat ji ju min Bedröfnis annahm hebbt.
15. Ji awer vun Philippi weet, dat vun den Anfang vun dat Evangelium, as ik uttrock ut Macedonien, keen Gemeen mi wat geven hett, na de Reknung vun Utgeven un Innehmen, as blot ji.
16. Denn na Thessalonich schickt ji för min Nothdurft eenmal, un naher nochmal.
17. Nich dat ik Geschenk söken doh, sonnern ik sök de Frucht, dat se öwerrieklich in ju Reknung is. Luk. [13, 7.] 2. Cor. [9, 6.] [12.]
18. Denn ik hef Allns un hef in Öwerflot. Ik harr öwerrieklich, nadem ik dörch Epaphroditus kreeg, wat vun ju keem, en söt Geruch, en angenehm Opfer, GOtt gefällig. Kap. [2, 25.]
19. GOtt awer ward all ju Nothdurft vull maken na Sin Riekdom in de Herrlichkeit, in Christus JEsus. 2. Cor. [9, 8.]
20. Den GOtt awer un unsen Vader wes’ Ehr vun Ewigkeit to Ewigkeit! Amen. 2. Tim. [4, 18.]
21. Gröt’ all de Hilligen in Christus JEsus. De Bröder, de bi mi sünd, gröt’ ju. 1. Cor. [16, 20.]
22. Alle Hilligen gröt’ ju, besonners de vun den Kaiser sin Hus. 2. Cor. [13, 12.]
23. Unsen HErrn JEsus Christus Sin Gnad wes’ mit ju All! Amen.
Schreven vun Rom, dörch Epaphroditus.