Dat 5. Kapitel.
1. So ward nu GOtt Sin Nafolgers as de leeven Kinner,
2. Un wandelt in de Leev, gliek as Christus uns leef hatt hett un Sik Sülvst hengeven för uns to en Gav un Opfer, GOtt to en söten Geruch. Mark. [12, 31.]
3. Horeri awer un all Unreinigkeit oder Giez lat nich vun ju seggt warrn, as dat sik för de Hilligen schicken deiht. Kol. [3, 5.]
4. Ok schandbare Wör’ oder Narrerien oder Possenrieten, wat ju nich anstahn deiht, sonnern veelmehr Dankseggung. Kap. [4, 29.] Matth. [12, 36.]
5. Denn dat schüllt ji weten, dat keen Horer oder Unreiner, oder Gieziger (de en Götzendeener is), Arfdeel hett an dat Riek vun Christus oder GOtt. 1. Cor. [6, 9.] [10.]
6. Lat ju vun Nüms verföhrn mit nichtige Wör’, denn wegen de kummt GOtt Sin Torn öwer de Kinner vun den Ungloven. Matth. [24, 4.] Mark. [13, 5.] Luk. [21, 8.] 1. Cor. [15, 33.] 2. Thess. [2, 3.]
7. Darum hebbt Nicks mit se to dohn.
8. Denn ji weert eenstmals in Düstern, nu awer sünd ji en Licht in den HErrn. Kap. [2, 11.] 1. Pet. [2, 9.]
9. Wandelt as de Kinner vun dat Licht. Den GEist Sin Frucht is allerhand Güdigkeit un Gerechtigkeit un Wahrheit. Joh. [12, 36.]
10. Un prövt ut, wat den HErrn wolgefalln deiht. Röm. [12, 2.]
11. Un hebbt keen Gemeenschaft mit de unfruchtbaren Warke vun de Düsternis, straft se veelmehr.
12. Denn wat se heemlich doht, dat is ok schändlich to seggen. Röm. [1, 24.]
13. All dat ward awer apenbar, wenn dat vun dat Licht straft ward. Denn Allns, wat apenbar ward, dat is Licht. Joh. [3, 20.] [21.]
14. Darum sprickt He: Wak up, de du slapen deihst un stah up vun de Doden, so ward Christus di hell maken. Jes. 60, 1.
15. So seht nu to, dat ji vörsichtig wandeln doht, nich as de Unwiesen, sonnern as de Wiesen. Matth. [10, 16.] Jak. [3, 13.]
16. Un schickt ju in de Tied, denn dat is böse Tied. Röm. [12, 11.]
17. Un ward nich unverständig, sonnern verständig, wat den HErrn Sin Will wesen mag. Röm. [12, 2.] 1. Thess. [4, 3.]
18. Un supt ju nich vull Wien, worut en unordentlich Wesen kamen deiht, sonnern ward vull vun GEist,
19. Un red mank ju in Psalmen, Lofgesänge un geistliche Leeder, singt un speelt vun den HErrn in ju Harten. Kol. [3, 16.] Ps. [33, 2.] [3.]
20. Un dankt ümmer GOtt den Vader för Allns, in unsen HErrn JEsus Christus Sin Nam. Jes. 63, 7. Kol. [3, 17.]
21. Un de Een wes’ den Annern unnerdahn in de Gottesfurcht.
22. De Fruens west ehr Männer unnerdahn as den HErrn. 1. Mos. 3, 16. Kol. [3, 18.] 1. Pet. [3, 1.]
23. Denn de Mann is de Fru ehr Haupt, gliek as Christus dat Haupt vun de Gemeen is, un He is de HEiland vun sin Lief. 1. Cor. [11, 3.]
24. Awer so as nu de Gemeen Christus unnerdahn is, so ok de Fruen de Männer in alle Dinge.
25. Ji Männer, hebbt ju Fruens leef, gliek as Christus ok de Gemeen leef hatt hett un hett Sik Sülvst för se hengeven. Kol. [3, 19.]
26. Up dat He se hilligen dä un hett se rein makt dörch dat Waterbad in dat Wort. Joh. [17, 17.] [3, 5.]
27. Up dat He Em sülvst darstell en Gemeen, de herrlich is, de nich en Placken oder Fohl hett, oder so wat, sonnern dat se hillig un unsträflich is. Ps. [45, 14.] Hohel. 4, 7. 2. Cor. [11, 2.]
28. Also schüllt ok de Männer ehr Fruen leef hebben as ehr egen Liever. Wokeen sin Fru leef hett, de hett sik sülvst leef.
29. Denn Nüms hett jemals sin egen Fleesch haßt, sonnern he nährt dat un plegt dat, so as de HErr Sin Gemeen.
30. Denn wi sünd Lidmaten vun Sin Lief, vun Sin Fleesch un vun Sin Been. Röm. [12, 5.] 1. Cor. [6, 15.]
31. Darum ward en Minsch Vader un Moder verlaten un an sin Fru hangen, un ward de twee Een Fleesch wesen. Matth. [19, 5.]
32. Dat Geheemnis is grot: ik sprek nämlich vun Christus un de Gemeen.
33. Doch ok ji, ja Jedereen schall sin Fru leef hebben as sik sülvst, de Fru schall awer den Mann achten.