Dat 6. Kapitel.
1. De Knechte, de lieveegen sünd, schüllt ehr Herrn in all Ehren holn, up dat nich GOtt Sin Nam un Lehr verlästert ward. Eph. [6, 5.]
2. De, weke awer glövige Herren hebbt, de schüllt se nich verachten, wiel se Bröder sünd; sonnern schüllt noch veel mehr up ehr Deenst passen, wiel se glövig un se leef sünd un an de Woldaht Andeel hebbt. All düt schast du lehrn un vermahnen. Kap. [4, 11.] Tit. [3, 8.]
3. Wenn Jemand anners lehrt un nich bi unsen HErrn Christus Sin gesunde Wör’ un bi de Lehr vun de Gottseligkeit blieven deiht, Gal. [1, 6-9.] 2. Tim. [1, 13.]
4. Bi den süht dat düster ut un he weet Nicks, sonnern he is krank vun Fragerie un Wortstriederie, ut weke Nied, Striet, Schimpen, böse Verdacht kamen deiht.
5. Partiehader vun son Minschen, de ehr Sinn nich mehr hebbt un vun de Wahrheit af sünd, de meenen doht, Gottseligkeit wes’ en Gewarv. Vun son hol di wiet af!
6. De hett awer veel Gewinn, de gottselig un tofreden is. Kap. [4, 8.] Spr. 15, 16. Phil. [4, 11-12.]
7. Denn wi hebbt Nicks in de Welt brocht, darum is dat apenbar, wi ward ok Nicks rut nehmen. Pred. 5, 14.
8. Hebbt wi awer Nahrung un Kleeder, so lat uns tofreden wesen. 1. Mos. 28, 20. Spr. 30, 8.
9. Denn de riek warrn wüllt, de fallt in Versökung un Strick un veele dörichte un schädliche Lüste, de de Minschen in’t Verdarven un Verdammnis stöten doht. Spr. 23, 4. 28, 22. Sir. 27, 1.
10. Denn de Giez is de Wottel vun all Övel; Enige sünd vun düsse Lust dreven, un vun de Glov gahn un makten sik sülvst veel Pien. 2. Mos. 23, 8.
11. Awer du Minsch vun GOtt, mak, dat du vun so wat weg kummst! Strev awer ivrig na de Gerechtigkeit, de Gottseligkeit, de Glov, de Leev, de Geduld, un de Sachtmoth; 2. Tim. [2, 22.]
12. Kämpft den guden Kampf för de Glov, griep awer na dat ewige Leven, woto du ok beropen büst un en gude Bekenntnis vör veele Tügen afleggt hest. 1. Cor. [9, 25.] [26.]
13. Ik gebedt di vör GOtt, de all Ding lebendig maken deiht, un vör Christus JEsus, de vör Pontius Pilatus en gude Bekenntnis afleggt hett, 5. Mos. 32, 39. Joh. [18, 36.] [19, 11.]
14. Dat du düt Gebot rein holst, un so dat Nüms wat daran uttosetten hett, bet up unsen HErrn JEsus Christus Sin Erschienung.
15. Weke sehn laten ward to sin Tied de Selige un alleen Gewaltige, de Herr vun alle Herren. Offenb. [17, 14.] [19, 16.] 5. Mos. 10, 17.
16. De alleen Unstarvlichkeit hett, de in en Licht wahnen deiht, wo Nüms henkamen kann, den keen Minsch sehn hett noch sehn kann, den wes’ Ehr un ewig Riek! Amen.
17. De Rieken vun düsse Welt schast du gebeden, dat se nich stolt sünd, ok nich höpt up den ungewissen Riekdom, sonnern up den lebendigen GOtt, de uns rieklich allerhand to geneeten gift. Ps. [62, 11.]
18. Dat se Gudes doht, riek ward an gude Warke, geern geven un helpen doht, 5. Mos. 15, 7. 10.
19. Schätz sammelt to en guden Grund för se sülvst, up dat Tokünftige, dat se dat ewige Leven erlangt.
20. O, Timotheus! bewahr, wat di anvertrut is, un hol di wiet af vun dat ungeistliche, lose Klatsch un vun de Striederien vun de, de sik so nennt ahn dat to wesen, 2. Tim. [1, 14.] 1. Tim. [4, 7.]
21. To weke sik weke holn doht un sünd vun de Glov afgahn. De Gnad wes’ mit di! Amen. Kap. [1, 6.] 2. Tim. [2, 18.]
Schreven vun Laodicea, de en Hauptstadt vun dat Land Phrygia Pacatiana is.