Dat 6. Kapitel.
1. Un ik seeg, dat dat Lamm een vun de Seegels up dä. Un ik hör een vun de veer Deerder seggen, as weer dat en Dunnerstimm: Kumm her, un kiek to! Kap. [4, 6.] [5, 6.] [8.]
2. Un ik keek hen, un süh, en witt Peerd, un de darup sitten dä harr en Bagen, un en Kron war em geven, un he trock ut, to öwerwinden un dat he siegen dä.
3. Un as He dat anner Seegel updä, hör ik dat anner Deerd seggen: Kumm un kiek to!
4. Un een anner Peerd keem rut, dat weer roth, un den, de darup sitten dä, war geven, den Freden to nehmen vun de Eer un dat se sik enanner dod maken dä’n un em war en grote Swerdt geven. Zach. 1, 8. Jes. 9, 20. 21.
5. Un as He dat drüdde Seegel brok, hör ik dat drüdde Deerd seggen: Kumm, un kiek to! Un ik seeg en swart Peerd, un de darup sitten dä, harr en Wagschal in sin Hand.
6. Un ik hör en Stimm mank de veer Deerder seggen: En Maat Weeten för en Groschen, un dree Maat Gasten för en Groschen, un dat Oel un den Wien doh Nicks to nah.
7. Un as He dat veerte Seegel brok, hör ik de Stimm vun dat veerte Deerd seggen: Kumm un kiek to!
8. Un ik seeg en geel Perd un de darup sitten dä, den sin Nam weer Dod un dat Dodenriek folg em na. Un se war Macht geven dod to maken dat veerte Deel up de Eer dörch Swerdt un Hunger un dörch den Dod un de Deerder up de Eer.
9. Un as He dat föfte Seegel brok, seeg ik unner den Altar de Seelen vun de, de dod makt weern wegen dat Wort vun GOtt un wegen dat Tügnis, dat se harrn.
10. Un se schregen mit grote Stimm un sproken: HErr, Du Hillige un Wahrhaftige, wa lang wullt Du nich richten un unse Blod nich rächen an de, de up de Eer wahnen doht? Luk. [18, 7.] Ps. [35, 17.]
11. Un Jeden vun se war en witte Kleed geven un se war seggt, se schulln noch en beten utruhn, bet all ehr Mitknecht un Bröder, de ok noch schulln dod makt warrn gliek as se, hento kamen weern. Kap. [3, 5.]
12. Un ik seeg, dat dat Lamm dat sößte Seegel brok un süh, dar war en grote Eerdbewen un de Sünn war swart as en graue Sack, un de Maan war as Blod.
13. Un de Steerns fulln vun den Himmel up de Eer, grad as en Fiegenbom sin Fiegen afsmieten deiht, wenn he vun en groten Wind bewegt ward.
14. Un de Himmel rull sik up as en Bok, dat man tosamenrullen deiht, un alle Bargen un Inseln warn ut ehr Stelln bewegt. Ps. [102, 27.] Ebr. [1, 11.]
15. Un de Königs up de Eer, un de Öbbersten un de Rieken un de Hauptlüd un de Gewaltigen un alle Knechts un alle Frien verstekten sik in de Ritzen un Felsen vun de Bargen.
16. Un sproken to de Bargen un Felsen: Fallt up uns, un verbargt uns vör den Sin Angesicht, de up den Stohl sitt un vör dat Lamm Sin Torn. Luk. [23, 30.]
17. Denn de grote Dag von Sin Torn is kamen, un wokeen kann bestahn?