Dat 7. Kapitel.
1. Un de Pharisäers un weke vun de Schriftgelehrten, de vun Jerusalem kamen weern, keemen to Em.
2. Un as se seegen weke vun Sin Jüngers mit gemeen, dat is mit unwuschen Hann, dat Brod eten, schulln se daröwer.
3. Denn de Pharisäers un all de Juden eten nich, bevör se de Hann mennigmal wascht; holt also de Öllsten ehr Vörschriften.
4. Un wenn se vun’t Markt kamt, so eet se nich, se wascht sik denn. Un dar is noch veel mehr, dat se to holn hebbt na de Öwerleverung vun ehr Vaders, tom Bispill vun Drinkgeschirr, un Kruken, isern Geschirr, un Dischenwaschen.
5. Do frogen Em nu de Pharisäers un Schriftgelehrten: Warum wannelt Din Jüngers nich na de Öllsten ehr Vörschriften, sonnern eet dat Brod ahn sik de Hann to waschen?
6. He awer antworte un sprok to se: Wol fien hett vun ju Heuchlers Jesaias wiessagt, as dar schreven steiht: Dat Volk ehrt Mi mit de Lippen, awer ehr Hart is wiet vun Mi. Jes. 29, 13. Matth. [15, 7.]
7. Vergevens awer is dat, dat se Mi deent, wiel se lehrt son Lehr, de nicks anners is as Minschen Gebot.
8. Ji verlat GOtt Sin Gebot un holt de Minschen ehr Vörschriften, vun Kruken un vun Drinkgeschirr to waschen, un desglieken doht ji veel.
9. Un He sprok to se: Wol fien hebbt ji GOtt Sin Gebot uphaven, up dat ji ju Vörschriften holt.
10. Denn Moses hett seggt: Du schast din Vader un din Moder ehren, un wer Vader oder Moder flucht, de schall starven. 2. Mos. 20, 12.
11. Ji awer lehrt: Wenn een sprickt to Vader oder Moder: »Korban, dat heet: Wenn ik dat opfern doh, so is dat di veel nützlicher;« de deiht wol. Spr. 28, 24.
12. Un so lat ji em för sin Vader un sin Moder nicks mehr dohn.
13. Un makt GOttes Wort kraftlos dörch ju Vörschriften, de ji upsett hebbt. Un desglieken doht ji veel.
14. Un He reep to Sik dat ganze Volk, un sprok to se: Hört Mi all to un verstaht dat. Matth. [15, 10.]
15. Dar is nicks buten den Minsch, dat em gemeen maken kunn, wenn dat in em geiht, sonnern wat vun em utgeiht, dat is dat, wat den Minsch gemeen makt.
16. Hett jemand Ohrn to hörn, de hör to! Matth. [11, 15.] Mark. [13, 9.]
17. Un as He vun dat Volk in dat Hus keem, frogen Em Sin Jüngers um düt Glieknis. Mark. [15, 15.]
18. Un He sprok to se: Sünd ji denn ok so unverstännig? Verstaht ji noch nich, dat Allns, wat buten is un in den Minsch geiht, dat kann em nich gemeen maken?
19. Denn dat geiht nich in sin Hart, sonnern in den Buk, un geiht ut dörch den natürlichen Gang, de alle Spiesen utfegt.
20. Un He sprok: Wat ut den Minsch geiht, dat makt den Minsch gemeen;
21. Denn vun binnen, ut den Minsch sin Hart, gaht rut böse Gedanken, Ehebreken, Horerie, Mord,
22. Spitzboverie, Giez, Bosheit, Falschheit, Untucht, Afgünstigkeit, Gotteslästerung, Hoffahrt, Unvernunft.
23. All düsse bösen Saken gaht vun binnen rut, un makt den Minsch gemeen.
24. Un He stunn up, un gung vun dar in de Grenzen vun Tyrus un Sidon; un gung in en Hus, un wull dat Nüms weten laten, un kunn doch nich verborgen wesen.
25. Denn en Fru harr vun Em hört, de ehr lütt Dochter en unreinen Geist harr, un se keem, un full dal to Sin Föt.
26. (Un dat weer en griechische Fru ut Syrophönice.) Un se be’ Em, dat He den Düvel vun ehr Dochter utdrev.
27. JEsus awer sprok to ehr: Lat toeerst de Kinner satt warrn. Dat is nich fien, dat man de Kinner ehr Brod nehmen deiht, un smitt dat vör de Hunn. Matth. [15, 26.]
28. Se antwort awer, un sprok to Em: Ja, HErr, awer doch eet de Hunn unnern Disch vun de Kinner ehr Krömen.
29. Un He sprok to ehr: Um dat Wort willen gah hen, de Düvel is vun din Dochter utfahrt.
30. Un se gung hen in ehr Hus, un funn, dat de Düvel utfahrt weer, un de Dochter up dat Bett liggen.
31. Un as He wedder utgung vun de Grenzen vun Tyrus un Sidon, keem He an den galiläischen See, merrn dörch de Grenz vun de tein Städte. Matth. [15, 29.]
32. Un se brochen en Doven to Em, de dar stumm weer, un se beden Em, dat He de Hann up em lä. Matth. [9, 32.] Luk. [11, 14.]
33. Un He neem em vun dat Volk alleen, un lä em de Finger in de Ohrn, un spütt ut un rögde sin Tung an. Mark. [8, 23.]
34. Un seeg up na den Himmel, süfz un sprok to em: Hephata! dat is: doh di apen! Joh. [11, 41.]
35. Un alsbald dän sik sin Ohrn up, un dat Band vun sin Tung war los, un he sprok recht.
36. Un He verbo se, se schulln dat Nüms seggen. Awer je mehr He dat verbeeden dä, desto mehr bredten se dat ut.
37. Un verwunnerten sik öwer de Maten, un sproken: He hett dat Allns wol makt; de Doven makt He hörn, un de Stummen spreken. 1. Mos. 1, 31.