Dat 8. Kapitel.
1. To de Tied, as veel Volk dar weer, un harrn nicks to eten, reep JEsus Sin Jüngers to Sik, un sprok to se:
2. Mi jammert dat Volk, denn se sünd nu dree Dag’ bi Mi bleven, un hebbt nicks to eten.
3. Un wenn Ik se hungrig vun Mi to Hus gahn leet, warn se up den Weg versmachten. Denn weke weern vun wieden kamen.
4. Sin Jüngers antworten Em: Wo nehmt wi hier Brod her in de Wüstenie, dat wi se satt makt?
5. Un He frog se: Wa veel Brod hebbt ji? Se sproken: Söven.
6. Un He befohl dat Volk, dat dat sik up de Eer lagern dä. Un He neem de söven Bröd, sprok dat Dankgebet daröwer un brok se, un gev se de Jüngers, dat se desülven vörleggen dän; un se län se dat Volk vör.
7. Un se harrn en beten Fisch; un He sprok dat Dankgebet daröwer, un befohl, desülvigen ok uptodregen.
8. Se eten awer un warn satt; un neemen de öwrigbleven Krömen up, söven Körv vull.
9. Un se weern bi veer Dusend, de dar eten harrn; un He leet se vun Sik.
10. Un gliek darup trä He in en Schipp mit Sin Jüngers, un keem in de Gegend Dalmanutha’s.
11. Un de Pharisäers gungen rut, fungen an, sik mit Em to befragen, versöchten Em, un begehrten vun Em en Teken vun den Himmel. Matth. [12, 38.] Mark. [16, 1.]
12. Un He süfz in Sin Geist, un sprok: Wat söcht doch düt Geslecht Teken? Wahrlich, Ik segg ju: Düt Geslecht ward keen Teken geven.
13. Un He verleet se, trä wedder in dat Schipp un fohr heröwer.
14. Un se harrn vergeten, Brod mit sik to nehmen, un harrn nich mehr mit sik up dat Schipp, as een Brod. Matth. [16, 5.] [6.]
15. Un He befohl se, un sprok: Seht to, un seht ju vör vör de Pharisäers ehrn Suerdeeg un vör Herodes sin Suerdeeg. Matth. [16, 6.] Luk. [12, 1.]
16. Un se dachen hen un her, un sproken unner eenanner: Dat is, wiel wi keen Brod hebbt.
17. Un JEsus verneem dat, un sprok to se: Wat bekümmert ji ju doch, dat ji keen Brod hebbt? Verstaht ji denn noch nicks, un sünd ji noch nich verstännig? Hebbt ji noch en verblendt Hart in ju? Mark. [6, 52.] Luk. [24, 25.]
18. Hebbt Ogen, un seht nich, un hebbt Ohrn, un hört nich? Un denkt nich dar an?
19. As Ik fief Bröd brok unner Fiefdusend, wa veel Körv vull Krömen sammeln ji dar up? Se sproken: Twölf. Matth. [14, 19.] Luk. [9, 13.] Joh. [6, 9.] [13.]
20. As Ik awer de söven brok unner de Veerdusend, wa veel Körv vull Krömen sammeln ji dar up? Se sproken: Söven. Matth. [15, 34.]
21. Un He sprok to se: Wat verstaht ji denn nicks?
22. Un He keem na Bethsaida. Un se brochen en Blinden to Em, un beden Em, dat He em anröhrn much. Mark. [6, 56.]
23. Un He neem den Blinden bi de Hand un föhr em rut vör den Flecken, un spütt in sin Ogen, un lä Sin Hann up em, un frog em, ob he wat sehn dä. Mark. [7, 32.] [33.] Joh. [9, 6.]
24. Un he seeg up, un sprok: Ik seh Minschen gahn, as wenn ik Böm seeg.
25. Darna lä He nochmal Sin Hann up sin Ogen, un befohl em, noch eenmal to sehn. Un he war wedder torecht brocht, dat he Allns scharp sehn kunn.
26. Un He schick em na Hus, un sprok: Gah nich rin in den Flecken, un segg dat ok Nüms darin. Mark. [7, 36.]
27. Un JEsus gung rut, un Sin Jüngers, in de Märkte vun de Stadt Cäsarea Philippi. Un up den Weg frog He Sin Jüngers, un sprok to se: Wat seggt de Lüd, dat Ik bün? Matth. [16, 13.]
28. Se antworten: Se seggt, Du büst Johannes de Döper, weke seggt, Du büst Elias, weke seggt, Du büst een vun de Propheten.
29. Un He sprok to se: Ji awer, wat seggt ji, dat Ik bün? Do antworte Petrus, un sprok to Em: Du büst Christus. Joh. [1, 49.]
30. Un He droh se, dat se Nüms vun Em seggen schulln.
31. Un fung an, se to lehrn: De Minschensöhn mutt veel lieden, un ward versmeten warrn vun de Öllsten un Hohenpresters un Schriftgelehrten, un dod makt warrn, un öwer dree Dag’ upstahn.
32. Un He re’ dat Wort frie un apenbar. Un Petrus neem Em to sik, un fung an, Em to wehren.
33. He awer dreih Sik um, seeg Sin Jüngers an, un bedroh Petrus, un sprok: Gah achter Mi, du Satan; denn du meenst nich, dat göttlich is, sonnern dat minschlich is. 2. Sam. 19, 22.
34. Un He reep to Sik dat Volk, samt Sin Jüngers, un sprok to ehr: Wer Mi nafolgen will, de verleugne sik sülvst, un nehm sin Krüz up sik, un folg Mi na. Matth. [16, 24.]
35. Denn wer sin Leven beholn will, de ward dat verleern, un wer sin Leven verlüst um Mi un dat Evangelium willen, de ward dat beholn. Matth. [10, 39.]
36. Wat hölp dat den Minsch, wenn he de ganze Welt gewinnen dä, un neem an sin Seel Schaden?
37. Oder wat kann de Minsch geven, darmit he sin Seel inlösen kann?
38. Wer sik awer vör Mi un vör Min Wör’ schamt unner düt ehebrekerisch un sündige Geslecht, vör de ward sik den Minschensöhn schamen, wenn He kamen ward in Sin Vader Sin Herrlichkeit mit de hilligen Engeln.