Dat 9. Kapitel.
1. Un He sprok to se: Wahrlich, Ik segg ju: Hier staht weke, de ward den Dod nich smecken, bet dat se sehn GOtt Sin Riek mit Kraft kamen. Matth. [16, 28.] Luk. [9, 27.]
2. Un na söß Dag’ neem JEsus to Sik Petrus, Jakobus un Johannes, un föhr se up en hogen Barg bisiet alleen, un verklär Sik vör se.
3. Un Sin Kleder warn hell, un heel witt, as de Snee, dat keen Farver up de Eer se so witt maken kann. Matth. [28, 3.]
4. Un dar keem Elias mit Moses un unnerheel sik mit JEsus.
5. Un Petrus antworte un sprok to JEsus: Rabbi, hier is gut wesen, lat uns dree Hütten maken, Di een, Moses een un Elias een.
6. He wuß awer nich, wat he reden dä, denn se weern ganz verbiestert.
7. Un dar keem en Wolk, de öwerschatt se. Un en Stimm schall ut de Wolk, un sprok: Düt is Min leeven Söhn, den schüllt ji hörn! Matth. [3, 17.]
8. Un bald darna seegen se um sik, un seegen Nüms mehr as alleen JEsus bi se.
9. As se awer den Barg dal gungen, verbo JEsus se, dat se Nüms seggen schulln, wat se sehn harrn, bet de Minschensöhn wedder upstahn weer vun de Doden.
10. Un se beheeln dat Wort bi sik, un befrogen sik unner enanner: Wat is doch dat Upstahn vun de Doden?
11. Un se frogen Em, un sproken: Seggt doch de Schriftgelehrten, dat Elias vörher kamen mutt?
12. He antworte awer, un sprok to se: Elias schall ja vörher kamen, un Allns wedder torecht bringen; darto de Minschensöhn schall veel lieden, un veracht warrn, as dar schreven steiht.
13. Awer Ik segg ju: Elias is kamen, un se hebbt an em dahn, wat se wulln, gliek as vun em schreven steiht. Matth. [11, 14.]
14. Un He keem to Sin Jüngers, un seeg veel Volk um se, un Schriftgelehrte, de sik mit se befragen dän.
15. Un sogliek, as all dat Volk Em seeg, verwunnern se sik, lepen to Em, un gröten Em.
16. Un He frog de Schriftgelehrten: Wat striet ji ju mit se?
17. Een awer mank dat Volk antworte, un sprok: Meister, ik hef Min Söhn herbrocht to Di, de hett en spraklosen Geist; Matth. [17, 14.] Luk. [9, 38.]
18. Un wenn he em fat krigt, denn ritt he em, un schümt, un gnirscht mit de Tähn, un he tehrt af. Ik hef mit Din Jüngers spraken, dat se em utdrievt, un se künnt dat nich.
19. He antworte em awer, un sprok: O, du unglövig Geslecht, wa lang schall Ik mit ju lieden? Bringt em her to Mi.
20. Un se brochen em her to Em. Un sogliek, as Em de Geist sehn dä, reet he em, un full up de Eer, un wölter sik un de Schum stunn em vör den Mund.
21. Un He frog sin Vader: Wa lang is dat, dat em düt wedderfahrn is? He sprok: vun Kind up;
22. Un oft hett he em in dat Füer un in dat Water smeten, dat he em umbroch. Kannst Du awer wat, so erbarm Di öwer uns, un help uns.
23. JEsus awer sprok to em: Wenn du gloven kunnst. Alle Saken sünd för den möglich, de dar glovt.
24. Do schreeg dat Kind sin Vader mit Thranen, un sprok: Ik glov, leeve HErr, help min Unglov! Luk. [17, 5.]
25. As nu JEsus sehn dä, dat dat Volk toleep, bedroh He den unreinen Geist, un sprok to em: Du spraklose un dove Geist, Ik befehl di, dat du vun em utfahrst, un fahrst vun nu an nich mehr in em.
26. Do schreeg he, un reet em heel, un fahr ut. Un he war as weer he dod, dat ok veele sän: He is dod.
27. JEsus awer greep em bi de Hand un rich em up, un he stunn up.
28. Un as He to Hus keem, frogen Em Sin Jüngers alleen: Worum kunnen wi em nich utdrieven? Matth. [17, 19.]
29. Un He sprok: Düsse Art kann up keen Wies anners utfahrn, as dörch Beden un Fasten.
30. Un se gungen vun dar weg un gungen dörch Galiläa, un He wull nich, dat dat Jemand weten schull.
31. He lehr awer Sin Jüngers, un sprok to se: De Minschensöhn ward öwerantwort warrn in de Minschen ehr Hann, un se ward Em dod maken; un wenn He dod makt is, so ward He an den drütten Dag upstahn. Matth. [17, 22.]
32. Awer se verstunnen dat Wort nich, un fürchten sik, Em to fragen.
33. Un He keem na Kapernaum. Un as He to Hus weer, frog He se: Wat harrn ji mit enanner up den Weg?
34. Se awer swegen still; denn se harrn mit enanner up den Weg streden, wer de grötste weer. Matth. [18, 1.] Luk. [9, 46.]
35. Un He sett Sik, un reep de Twölf, un sprok to se: Wenn jemand de eerste wesen will, de schall de letzte wesen vör All, un All ehr Knecht.
36. Un He neem en lütt Kind, un stell dat merrn mank se, un küß dat un sprok to se:
37. Wer son lütt Kind annimmt in Min Nam, de nimmt Mi an, un wer Mi annimmt, de nimmt nich Mi an, sonnern den, de Mi schickt hett.
38. Johannes awer antworte Em, un sprok: Meister, wi seegen een, de drev Düvels in Din Nam ut, de uns nich nafolgen dä. Un wi verboden dat em darum, dat he uns nich nafolgen dä. Luk. [9, 49.] 4. Mos. 11, 27. 28.
39. JEsus awer sprok: Ji schüllt em dat nich verbeeden. Denn dar is Nüms, de en Wunner dohn kann in Min Nam, un mag öwel vun Mi reden. 1. Cor. [12, 3.]
40. Wer nich gegen uns is, de is för uns. Matth. [12, 30.]
41. Wer ju awer en Beker Water to drinken gift in Min Nam, darum, dat ji Christus tohört; wahrlich, Ik segg ju, dat ward em nich unbelohnt blieven. Matth. [10, 42.]
42. Un wer een vun de Lütten, de an Mi glovt, Argernis gift, den weer dat beter, dat em en Mölsteen an sin Hals hangt war, un he in den See smeten war. Matth. [18, 6.]
43. Wenn di awer din Hand Argernis geven deiht, so hau se af. Dat is för di beter, dat du as en Kröpel to dat Leven ingeihst, as dat du twee Hann hest un fahrst in de Höll, in dat ewige Füer; Matth. [5, 30.] Mark. 18, 8.
44. Dar ehr Worm nich starvt, un ehr Füer nich utgeiht. Jes. 66, 24.
45. Wenn di din Fot Argernis geven deiht, so hau em af. Dat is di beter, dat du lahm to dat Leven ingeihst, as dat du twee Föt harrst, un warrst in de Höll smeten, in dat ewige Füer; Matth. [18, 8.]
46. Dar ehr Worm nich starvt, un ehr Füer nich utgeiht.
47. Wenn di din Oog Argernis geven deiht, so smiet dat vun di. Dat is di beter, dat du eenögig in GOttes Riek ingeihst, as dat du twee Ogen hest, un warrst in dat höllische Füer smeten; Matth. [5, 29.]
48. Dar ehr Worm nich starvt, un ehr Füer nich utgeiht.
49. Dat mutt alltomal mit Füer solten warrn, un all dat Opfer ward mit Solt solten. 3. Mos. 2, 13.
50. Dat Solt is gut; wenn awer dat Solt dumm ward, womit ward man denn solten? Heft Solt bi ju, un hebbt Freden mank ju. Matth. [5, 13.] Luk. [14, 34.]