Dat 8. Kapitel.
1. Ik doh ju kund, leeve Bröder, GOtt Sin Gnad, de geven is in de Gemeenen in Macedonien. Röm. [15, 26.]
2. Denn ehr Freud weer dar unutspreklich, as se dörch veel Bedröfnis versöcht weern. Un obgliek se heel arm weern, hebbt se doch rieklich geven in all Eenfoltigkeit.
3. Denn na all ehr Vermögen (dat betüg ik), un sülvst öwer ehr Vermögen weern se willig.
4. Un flehten uns mit veel Toreden an, dat wi de Woldaht un Gemeenschaft vun de Unnerstüttung för de Hilligen annehmen schulln. Kap. [9, 1.] Apost. [11, 29.]
5. Un nich, as wi höpen dä’n, sonnern öwergeven sik sülvst toeerst den HErrn, un naher uns, dörch GOtt Sin Willen,
6. Dat wi Titus vermahnen mussen, up dat he, as he vörher anfungen harr, so ok mank ju son Woldaht utrichten schull.
7. Awer so as ji in all Stück riek sünd, in den Gloven, in dat Wort un in de Erkenntnis un in allerhand Fliet un in ju Leev to uns, so makt, dat ji ok in düsse Woldaht riek sünd.
8. Ik segg düt nich, as wull ik ju wat befehln, sonnern wiel Anner so flietig sünd, pröv ik ju Leev, ob se vun de recht Art is.
9. Denn ji kennt unsen HErrn JEsus Christus Sin Gnad, dat, obgliek He riek is, war He doch arm wegen ju, up dat ji dörch Sin Armoth riek wörd. Zach. 9, 9. Matth. [8, 20.] Luk. [9, 58.]
10. Un ik gev ju min Meenung hiervun. Denn dat deent ju, de ji anfungen hebbt vör en Jahr all, nich alleen dat Dohn, sonnern ok dat Wolln.
11. Nu awer vullbringt ok dat Dohn, up dat so as ji geneegt sünd to wolln, so sied ok geneegt to geven vun dat, wat ji hebbt.
12. Denn wenn een willig is, so is he angenehm na dat, wat he hett, nich na dat, wat he nich hett. Spr. 3, 28. Mark. [12, 43.]
13. Ik meen nich, ji schullt düt dohn, up dat de annern nog hebbt un ji darvt, sonnern up dat ji All wat hebbt.
14. So schall ju Öwerflot ehr Mangel deenen in düsse düre Tied, up dat ok ehr Öwerflot naher ju Mangel to gud kamen doh un sik dat so utglieken deiht. Kap. [9, 12.]
15. As schreven steiht: De Veel sammeln deiht hett doch Nicks öwerflödig, un de wenig sammeln deiht hett doch keen Mangel. 1. Mos. 16, 18.
16. GOtt awer si Dank, de son Fliet an ju in Titus sin Hart geven hett. Kap. [9, 15.] 1. Cor. [15, 57.]
17. Denn he nehm twar de Vermahnung an, awer wiel he so flietig weer, is he vun sik sülvst na ju hen reist.
18. Wi hebbt awer en Broder mit em schickt, de dat Lof hett an dat Evangelium, dörch alle Gemeenen.
19. Nich blot awer dat, sonnern he is ok verordnet vun de Gemeen mit uns to reisen mit düsse Gav, weke dörch uns utricht ward, den HErrn to Ehr un to Lof vun ju guden Willn. Gal. [2, 10.]
20. Un verhöden, dat uns nich Jemand öwel nareden kann wegen son rieke Stüer, de dörch uns utricht ward;
21. Un sehn darup, dat Allns redlich togahn deiht, nich blot vör den HErrn, sonnern ok vör de Minschen.
22. Ok hebbt wi mit se schickt unsen Broder, vun den wi oft spört hebbt in veel Stück, dat he flietig is, nu awer veel flietiger.
23. Un wi hebbt guden Gloven an ju, dat dat wegen Titus is, de min Gesell oder Helpmaat mank ju is, oder wegen unse Bröder, de Apostel sünd vun de Gemeenen un en Ehr vun Christus. Kap. [7, 13.] [12, 18.] Röm. [16, 7.]
24. Gevt nu den Bewies vun ju Leev un vun uns’ Ehr vun ju, an düsse, ok öffentlich vör de Gemeenen. v. [9.] Kap. [7, 14.]