De 104. Psalm.
1. Lav den HErrn, min Seel! HErr, min GOtt, Du büst öwer de Maaten herrlich, Du büst schön un prächtig kleedt. Ps. [103, 1.] [22.]
2. Licht is Din Kleed, dat Du anhest; Du bredst den Himmel ut as en Teppich; 1. Joh. [1, 5.] Jes. 40, 22. 44, 24.
3. Du wölbst Sin Bawerdeel mit Water; Du fahrst up de Wolken, as up en Wagen; un geihst up den Wind sin Flünken. 1. Mos. 1, 7. Ps. [33, 7.]
4. De Du Din Engel to Wind’n maken deihst un Din Deener to Füerflammen; Ebr. [1, 7.]
5. De Du dat Eerdriek gründen deihst up sin Grundfest, dat dat blift ümmer un ewig.
6. Mit de Deep bedeckst Du dat, as mit en Kleed un Water staht öwer de Bargen.
7. Awer vun Din Schell’n lopt se weg, vun Din Dunner fahrt se darhen. Hiob. 37, 4. 5. Ps. [18, 14.] [15.]
8. De Bargen gaht hoch hervör un de Breden sett sik dal na den Ort, den Du se gründt hest.
9. Du hest en Grenz sett, daröwer kamt se nich un möt nich wedder dat Eerdriek bedecken. 1. Mos. 1, 9.
10. Du letst Borns quellen in de Gründ’, dat de Water twischen de Bargen henfleet. Ps. [74, 15.]
11. Dat alle Thiern up dat Feld drinkt un dat Wild sin Döst löschen doh.
12. An desülvigen sitt de Vageln unner den Himmel un singt mank de Twiegen.
13. Du makst de Bargen vun baben heraf natt, Du makst dat Land vull Frücht, de Du schaffen deihst. Ps. [65, 11.]
14. Du letst Gras wassen för dat Veeh un Saat, de Minschen to Nutz, dat Du Brod ut de Eer bringen deihst. 5. Mos. 11, 15. Ps. [147, 8.] Sir. 38, 4.
15. Un dat de Wien den Minschen sin Hart erfreuen deiht un sin Gestalt schön ward vun Oel, un dat Brod den Minschen sin Hart stärken deiht.
16. Dat den HErrn Sine Böm vull Saft staht, de Cedern vun Libanon, de He plant hett.
17. Darsülvst buet de Vageln ehr Nest un de Storch wahnt up de Dannböms.
18. De hogen Bargen sünd de Gemsen ehr Toflucht un de Steenklüfte de Kaninken ehr.
19. Du makst den Maand, dat Jahr darna to delen, de Sünn weet ehr Unnergang.
20. Du makst Düsterniß, dat dat Nacht ward, denn rögt sik alle willen Thiern.
21. De jungen Löwen, de da brüllt na den Rov un ehr Spies sökt vun GOtt.
22. Wenn awer de Sünn upgahn deiht, makt se sik darvun un leggt sik in ehr Kulen. Hiob. 37, 8.
23. So geiht denn de Minsch ut an sin Arbeit un an sin Ackerwark bet an den Abend.
24. HErr, wa sünd Dine Werke so grot un veel! Du hest se all wieslich anordnet un de Eer is vull vun Din Göder. Ps. [92, 6.]
25. De See, de so grot un wiet is, dar wimmelt dat ahn Tall, beide, grote un lütte Deerter.
26. Darsülvst gaht de Scheep, dar sünd Wallfisch, de Du makt hest, dat se darin speelt.
27. Dat tövt Allns up Di, dat Du se Spies geven deihst to sin Tid. Ps. [145, 15.]
28. Wenn Du se geven deihst, so sammelt se, wenn Du Din Hand updeihst, so ward se mit Göder satt makt.
29. Verbargst Du Din Angesicht, so ward se bang, nimmst Du ehr Athem weg, so vergaht se un ward wedder to Eer.
30. Letst Du Din Athem ut, so ward se schafft, un Du makst de Eer ehr Gestalt nie.
31. Den HErrn Sin Ehr is ewig, de HErr hett en Wolgefallen an Sine Werke. Weish. 11, 25.
32. He kiekt de Eer an, so bewert se, He röhrt de Bargen an, so rokt se. Ps. [144, 5.]
33. Ik will den HErrn singen min Levenlang un min GOtt laven, so lang ik bün. Ps. [63, 5.]
34. Min Red mutt Em wolgefallen. Ik freu mi öwer den HErrn.
35. De Sünner möt all warrn uppe Eer un de Gottlosen nich mehr sin. Lav den HErrn, min Seel! Halleluja! Ps. [7, 10.]