De 105. Psalm.
1. Dankt den HErrn un predigt Sin Namen, verkündigt Sin Dohn mank de Völker; Jes. 12, 4.
2. Singt vun Em un lavt Em, red’t vun all Sine Wunner;
3. Pries’t Sin hilligen Namen, de ehr Hart freu sik, de den HErrn söken doht;
4. Fragt na den HErrn un na Sin Macht, sökt Sin Angesicht allerwärts; Ps. [27, 8.]
5. Denkt an Sine Wunnerwerke, de He dahn hett, an Sine Wunner un an Sin Wort;
6. Ji, Samen vun Abraham, Sin Knecht, ji Kinner vun Jacob, Sin Uterwählten!
7. He is de HErr, unse GOtt, He richt in alle Welt.
8. He denkt ewiglich an Sin Bund un dat Wort, dat He verheten up veele Dusend för un för.
9. Den He makt hett mit Abraham un an den Eed mit Isaak;
10. Un stell datsülvige Jacob to en Recht un Israel ton ewigen Bund;
11. Un sprok: Di will Ik dat Land Canaan geven, dat Los vun ju Arfdeel;
12. As se wenig un gering weern un Fremde darin.
13. Un se trocken vun Volk to Volk, vun een Königriek to en anner Volk. 1. Mos. 12, 1. 13, 18.
14. He leet keen Minsch se Schaden dohn un straft Könige wegen se. 1. Mos. 20, 3-7.
15. Rögt Mine Gesalvten nich an un doht Mine Propheten keen Leed an.
16. Un He leet en dühre Tid in dat Land kamen un nehm allen Vörrath vun Brod weg. 1. Mos. 41, 54.
17. He schick en Mann vör se her; Joseph ward ton Knecht verkofft. 1. Mos. 37, 28.
18. Se dwungen sin Föt in den Stock, Sin Lief muß in Isen liggen. 1. Mos. 39, 20.
19. Bet dat Sin Wort keem un den HErrn Sin Red em dörchlüterte.
20. Dar schick de König hen un leet em los geven, de HErr öwer Völker befohl, em rut to laten. 1. Mos. 41, 14.
21. He sett em ton HErrn öwer sin Hus, ton Herrscher öwer all sin Göder. 1. Mos. 41, 40.
22. Dat He sine Fürsten unnerwiesen dä na sine Wies un sin Öllsten Wiesheit lehren dä.
23. Un Israel trock in Egypten un Jacob ward en Frömde in Ham sin Land. 1. Mos. 46, 1.
24. Un He leet Sin Volk stark wassen un makt se mächtiger, as ehre Fiende. 2. Mos. 1, 7. 12.
25. He verkehrte jene ehr Hart, dat se sin Volk gram warn un dachten, Sin Knechten mit List to dämpen. 2. Mos. 1, 10. Weish. 17, 2.
26. He schick Sin Knecht Moses, Aaron, den He harr utwählt. 4. Mos. 3, 10.
27. Desülvigen dähn ehr Teken mank ehr un Sine Wunner in Ham sin Land. 2. Mos. 7, 10. Ps. [106, 22.]
28. He leet Düsterniß kamen un makt dat dunkel, un weern nich ungehorsam Sin Wort.
29. He verwandel ehr Water in Blod un makt ehr Fisch dod. 2. Mos. 7, 20.
30. Ehr Land wimmelt vun Poggen, in ehr König sin Kamern. 2. Mos. 8, 6.
31. He sprok: Dar kam Gewörm, Lüs in all ehr Grenzen. Ps. [78, 45.]
32. He gev se Hagel as Regen, Füerflammen in ehr Land;
33. Un slog ehr Wienstöck un Fiegenböm un brok de Böm in ehr Grenz entwei.
34. He sprok: Do kemen Heuschrecken un Käfer ahn Tall.
35. Un de freten all dat Gras in ehr Land un freten de Frücht up dat Feld.
36. Un slog all Eerstgebort in Egypten, all ehr eersten Arven. 2. Mos. 12, 29.
37. Un föhr se ut mit Sülver un Gold un weer keen Gebreklige mank ehr Stämm. 2. Mos. 12, 35.
38. Egypten weer froh, dat se uttrecken dähn, denn ehr Furcht weer up se fullen.
39. He bred en Wolk ut as en Dek un en Füer des Nachts to lüchten. 2. Mos. 13, 21.
40. Se bed’n, da leet He Wachteln kamen un He makt se satt mit Himmelsbrod. 2. Mos. 16, 13. Joh. [6, 31.]
41. He mak den Felsen apen, da floten Water ut, dat Beek in de dröge Wüste lopen dähn. 2. Mos. 17, 6.
42. Denn He dach an Sin hillig Wort, dat He to Abraham, Sin Knecht, red harr. 1. Mos. 22, 16.
43. Also föhr He Sin Volk ut mit Freuden, un Sin Uterwählten mit Juchen;
44. Un gev se de Heiden ehr Länder, dat se de Völker ehr Göder innehmen dähn, Jes. 1, 1. 3. 4. 6.
45. Up dat se hollen schüllt Sin Rechte un Sin Gesetze bewahren. Halleluja!