De 106. Psalm.
1. Halleluja.
Dankt den HErrn, denn He is fründlich un Sin Gnad duert ewig. Ps. [107, 1.]
2. Wokeen kann den HErrn Sine groten Dahten utreden un all Sin Lof priesen? 2. Mos. 15, 1.
3. Glückselig sünd de, de dat Gebot holt un alle Tieden Recht doht! Spr. 19, 16.
4. HErr, denk an mi, na de Gnad, de Du Din Volk verspraken hest; bewies uns Din Help! Neh. 5, 19. 13, 31.
5. Dat wi sehn mögt Dine Uterwählten ehr Wolfahrt un uns freuen, dat dat Din Volk so wol geiht un uns rühmen mit Din Arvdeel.
6. Wi hebbt sündigt samt uns Vaders, wi hebbt övel handelt un sünd gottlos west. Klagel. 3, 42. Dan. 9, 5.
7. Uns Vaders in Egypten wulln Dine Wunner nich verstahn, se dachen nich an Din grote Gnad un weern ungehorsam an de See, nemlich an de Schilfsee.
8. He hülp se awer um Sin Namen wegen, dat He Sin Macht bewiesen schull.
9. Un He scholl de Schilfsee, do warr he drög un föhr se dörch de Deep, as in en Wüst. 2. Mos. 14, 21.
10. Un hölp se vun den sin Hand, de se hassen dä, un erlös se vun den Fiend sin Hand. Luk. [1, 71.]
11. Un de Waters versöpen ehr Weddersakers, dat nich een öwer bleev. 2. Mos. 4, 28. 4. Mos. 21, 35. 2. Mos. 8, 31. Joh. [8, 22.]
12. Da glövten se an Sin Wort un sungen Sin Lof.
13. Awer se vergeten bald Sin Wark, se tövten nich up Sin Rath.
14. Un se warn lüstern in de Wüstenie un versöchten GOtt in de Wildnis. 4. Mos. 11, 4.
15. He awer gev se ehr Bed un schick se genog, bet se darvör ekeln dä.
16. Un se empörten sik gegen Moses in dat Lager, gegen Aaron, den HErrn Sin Hilligen. 2. Mos. 16, 2. 17, 3.
17. De Eer dä sik up un slok Dathan över un deck de Abiram sin Hupen to. 4. Mos. 16, 31.
18. Un Füer warr unner ehren Hupen ansteken, de Flamm’ verbrenn de Gottlosen. 4. Mos. 16, 35.
19. Se makten en Kalv in Horeb un beeden an dat gaten Bild. 2. Mos. 32, 4.
20. Un verwandelten ehr Ehr in en Bild vun en Ossen, de Gras freet. Röm. [1, 23.]
21. Se vergeten GOtt, ehr HEiland, de so grote Dinge in Egypten dahn harr,
22. Wunner in Ham sin Land un gruliche Daten an de Schilfsee.
23. Un He sprok, He wull se vertilgen, wenn nich Moses, Sin Uterwählte, den Riß uphollen harr, Sin Grimmigkeit aftowenden, up dat He se nich ganz verdarven dä. 2. Mos. 32, 10. 4. Mos. 14, 11-12. Ezech. 13, 5.
24. Un se verachteten dat leeve Land, se glovten Sin Wort nich. 4. Mos. 14, 2.
25. Se murrten in ehr Hütten, se gehorchten den HErrn Sin Stimm nich.
26. Un He heev up Sin Hand gegen se, dat He se dalslagen dä in de Wüstenie. 4. Mos. 14, 23.
27. Un ehr Samen mank de Heiden smieten un se in de Länder verstreuen dä.
28. Un se hungen sik an de Baal-Peor un eten vun de doden Götzen ehr Opfer. 4. Mos. 25, 3.
29. Un vertörnten Em mit ehr Dohn; dar keem ok de Plag mank se.
30. Da trä Pinehas hento un mak de Sak eben, da war de Plag afwehrt, 4. Mos. 25, 7.
31. Un warr em rekent to Gerechtigkeit vun Geslecht to Geslecht ewiglich. 1. Mos. 15, 6.
32. Un se vertörnten Em an dat Strietwater un gungen Moses bös to Lief. 2. Mos. 17, 3.
33. Denn se bedrövten em dat Hart, so dat em etliche Wör’ entfohrten.
34. Ok vertilgten se de Völker nich, as se doch de HErr befahlen harr; 5. Mos. 7, 1. 2. 12, 2. 3.
35. Sonnern se mengten sik mank de Heiden un lehrten de ehr Dohn,
36. Un deenten ehr Götzen, de gerahten ehr ton Argerniß.
37. Un se opferten ehr Söhns un Döchter de Düvels, 3. Mos. 18, 21.
38. Un vergoten unschuldig Blod, ehr Söhns un ehr Döchter ehr Blod, de se de Götzen vun Canaan opfern dähn, dat dat Land mit Blodschulden bedeckt ward;
39. Un makten sik unrein mit ehr Werke un dreven Horeri mit ehr Dohn.
40. Do ergrimm den HErrn Sin Torn öwer Sin Volk un kreg en Gruel an Sin Arf. Richt. 2, 14.
41. Un gev se in de Heiden ehr Hand, dat öwer se herrschen dähn, de ehr gram weern.
42. Un ehr Fiende makten se bang un warn kleen makt unner ehr Hann.
43. He rett se veelmals, awer se vertörnten Em mit ehr Vörnehmen un warn wenig wegen ehr Missedaht.
44. Un He seeg ehr Noth, as He ehr Klag hören dä,
45. Un dach an Sin Bund, de He mit se makt harr un dat gereute Em na Sin grote Gnad;
46. Un leet se to Barmhartigkeit kamen vör Alle, de se fungen harrn.
47. Help uns, HErr, uns GOtt, un bring uns tosamen ut de Heiden, dat wi danken Din hilligen Namen un rühmen Din Lof. 5. Mos. 30, 3.
48. Gelavt si de HErr, Israel GOtt, vun Ewigkeit to Ewigkeit un alle Welt segg: Amen! Halleluja! Ps. [72, 18.]