De 129. Psalm.
1. En Leed up de Reis’ na Jerusalem.
Se hebbt mi oft drängt vun min Jugend up, so segg Israel,
2. Se hebbt mi oft drängt vun min Jugend up, awer se sünd mi nich öwer warn.
3. De Plögers hebbt up min Rügg plögt un ehr Föhren lank trocken. Jes. 50, 6. 51, 23.
4. De HErr, de gerecht is, hett de Gottlosen ehr Strängen afsträngt.
5. Ach, hat doch mussen to Schanden warrn un torüggwies’t Alle, de Zion bös sünd. Ps. [6, 11.]
6. Ach dat se doch mussen sien as dat Gras up dat Dack, verdrögt, ehr man dat utritt!
7. Vun weke de Meier sin Hand nich vull makt noch de Garbenbinner sin Arm.
8. Un de vörbi gahn doht nich spreken: Den HErrn Sin Segen si öwer ju, wi segent ju in den HErrn Sin Nam!