De 139. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
HErr, Du forschest mi ut un kennst mi. v. [23.] Ps. [7, 10.]
2. Ik mag sitten oder stahn, so weest Du dat, Du versteihst mine Gedanken vun feern. Jer. 17, 10.
3. Ik mag gahn oder liggen, so büst Du um mi un sühst all mine Weg’.
4. Denn süh, dar is keen Wort up min Tung, dat Du, HErr, nich allns weten deihst.
5. Du schaffst dat, wat ik tovör oder naher doh un hollst Din Hand baben öwer mi. 2. Mos. 33, 12.
6. Son Kenntnis is mi to wunnerlich un to hoch, ik kann dat nich begriepen.
7. Wo schall ik hengahn vör Din GEist? Un wo schall ik mi henflüchten vör Din Angesicht?
8. Fohr ik ton Himmel, so büst Du dar, makt ik min Bett in dat Dodenriek, süh, so büst Du ok dar. Amos. 9, 2.
9. Nehm ik Flüchten vun dat Morgenroth un bliev ik an dat üterste Enn vun de See, Jon. 1, 3.
10. So war mi Din Hand doch dar föhrn un Din rechte Hand mi holn.
11. Wenn ik spreken dä: Düsternis schall mi bedecken, so mutt de Nacht ok Licht um mi sien. Hiob. 34, 22.
12. Denn bi Di is ok Düsternis nich düster; un de Nacht schient as de Dag, Düsternis is as dat Licht. Jak. [1, 17.]
13. Denn Du hest mine Neeren in Din Gewalt, Du weerst öwer mi in min Mutter ehr Lief.
14. Ik dank Di darför, dat ik wunnerbarlich schaffen bün, wunnerbarlich sünd Dine Warke, dat erkennt min Seel wol. Hiob. 10, 8. Ps. [119, 73.]
15. Mine Gebeene weern Di nich verborgen, as ik in Stillen makt word, as min Wesen bildt war in de unnersten Deele vun de Eer.
16. Dine Ogen seegen mi, as ik noch ahn Gestalt weer, un weern alle Dag’ in Din Bok schreven, de noch warrn schulln, obschonst keen eenzig vun ehr dar weer. Hiob. 14, 5.
17. Awer köstlich sünd vör mi, GOtt, Din Gedanken! Wa is doch vun ehr en so grote Antal! Jes. 55, 9.
18. Schull ik se telln, so war vun se mehr sien, as Sand. Wenn ik upwak, bün ik noch bi Di.
19. Ach, GOtt, mak doch de Gottlosen dod un lat de Blodgierigen vun mi wieken!
20. Denn se redt vun Di schändlich un Dine Fiende erhevt sik ahn Orsak.
21. Ik haß ja de, de Di haßt, HErr, un dat verdrütt mi vun se, dat se sik gegen Di upsett. Ps. [101, 3.]
22. Ik haß se mit rechten Eernst, darum sünd se mi fiend.
23. Dörchgründ mi, GOtt, un erfahr min Hart, probeer mi ut erfahr, woans ik dat menen doh.
24. Un seh, ob ik up bösen Weg bün un leit mi up ewigen Weg. Ps. [25, 4.]