De 144. Psalm.
1. En Psalm vun David.
Lavt si de HErr, min Hort, de mine Hann strieden un mine Füst Krieg föhrn lehrt. 2. Sam. 22, 35.
2. Min Gudheit un min Borg, min Schutz un min Retter, min Schild, up den ik truen doh, de min Volk unner mi dwingt. Ps. [18, 2.]
3. HErr, wat is de Minsch, dat Du so veel up em holn deihst? Un dat Minschenkind, dat Du em so achten deihst? Ps. [8, 5.]
4. Is doch de Minsch as nicks, sin Tied fahrt darhen as en Schatten. Hiob. 14, 2.
5. HErr, mak Din Himmel sied un fahr dal, griep de Bargen an, das se roken doht. Ps. [104, 32.]
6. Lat dat blitzen un jag se ut enanner, scheet Dine Strahlen un mak se bang;
7. Streck Din Hand vun de Högde ut un erlös mi un rett mi vun de fremden Kinner ehr Hand.
8. Weke ehr Lehr is nicks nütz un ehre Warke sünd falsch. Ps. [36, 4.]
9. GOtt, ik will Di en nie Leed singen, ik will Di spelen up de Psalter vun tein Saiten, Ps. [32, 2.] [3.]
10. De Du de Könige Sieg geven un Din Knecht David vun dat böse Swerdt erlösen deihst. Spr. 21, 31.
11. Erlös mi ok un rett mi vun de fremden Kinner ehr Hand, weke ehr Lehr is nicks nütz un ehre Warke sünd falsch.
12. Dat uns Söhns upwasst in ehr Jugend as de Planten, un uns’ Döchter as de uthauen Ecksteens an en Palast;
13. Un dat uns’ Kamern vull sien mögt, hat se rut geven künnt een Vörrath na den annern, dat uns’ Schap dregt dusend un hunnert dusend up uns’ Dörpschaften,
14. Dat uns’ Ossen veel arbeit, dat keen Schaden, keen Verlust noch Klag up unse Straten sie.
15. Glückselig dat Volk, dat dat so geiht. Awer glückselig dat Volk, dat sin GOtt de HErr is! Ps. [33, 12.]