De 31. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. HErr, up Di tru ik, lat mi nümmermehr to Schann warrn, rett mi dörch Din Gerechtigkeit. Ps. [25, 2.]
3. Neeg Dine Ohren to mi, hastig help mi! Wes’ min starke Fels un en Festung, dat Du mi helpen deihst.
4. Denn Du büst min Fels un min Festung un um Dines Namens willen wull Du mi leiten un föhren! Ps. [23, 3.]
5. Du wullst mi doch ut dat Nett trecken, dat se mi stellt hebbt, denn Du büst mine Stärke.
6. In Din Hann befehl ik min Geist, Du hest mi erlöst, HErr, Du true GOtt. Luk. [23, 46.]
7. Ik haß, de da holt up lose Lehr, ik höp awer up den HErrn.
8. Ik freu mi un bün fröhlich öwer Din Gudheit, dat Du min Elend ansühst un kund worn büst de Noth vun min Seel. Ps. [9, 3.]
9. Un mi nich öwergeven deihst in mine Fiende ehr Hann; Du stellst min Föt up widen Ruum.
10. HErr, wes’ mi gnädig, denn mi is bang; min Gestalt is verfallen vun Truern, darto min Seel un min Buk. Ps. [6, 8.]
11. Denn min Leven hett afnahmen vun Bedröfnis un min Tied vun Süfzen; min Kraft is verfolln vun min Missedat un mine Gebeene sünd verschmachtet.
12. Dat geiht mi so övel, dat ik en grote Smach warn bün mine Nawers un ene Schu mine Verwandten, de mi up de Straat sehn doht, lopt vör mi weg.
13. Ik bün vergeten in Harten, as weer ik dod, ik bün worn as en intweibraken Fatt,
14. Denn veele schellt bös öwer mi, dat jedereen sik vör mi schuen deiht; se hollt Rath tosamen öwer mi un denkt mi dat Leven to nehmen. Ps. [2, 2.]
15. Ik awer, HErr, höp up Di un sprek: Du büst min GOtt!
16. Mine Tied steiht in Din Hann, redd mi vun mine Fiende ehr Hann un vun de, de mi verfolgen doht. Ps. [139, 16.]
17. Lat Din Angesicht lüchten öwer Dinen Knecht, help mi dörch Din Gnade. 4. Mos. 6, 25. Ps. [80, 4.]
18. HErr, lat mi nich to Schann warrn, denn ik rop Di an. De Gottlosen mütt to Schann warrn un still makt warrn in de Höll.
19. Still swiegen mütt de falschen Müler, de da redt gegen de Rechtfardigen mit stieven Hals, mit Hochmoth un Verachtung.
20. Wo grot is Dine Gudheit, de Du upspart hest vör de, de Di fürchten doht un bewiest an de, de vör de Lüd up Di truet.
21. Du schützest se mit den Schirm vun Din Antlitz vör jedereen sin Trotz, Du verbargst se in de Hütt vör de striedsüchtigen Tungen. Ps. [27, 5.]
22. Gelavet si de HErr, dat He mi en wunderliche Gudheit bewiest hett in en faste Stadt.
23. Denn ik sprok in min Bestörtung: Ik bün vun Din Ogen wegstött; do hörtest Du de Stimm vun min Flehen, as ik to Di schrien dä. Ps. [116, 11.]
24. Hebbt den HErrn leef, alle Sine Hilligen! De Glövigen behöd de HErr un vergelt den rieklich, de Hochmoth öven deiht.
25. West getrost un unverzagt alle de ji up den HErrn töven doht! Ps. [27, 14.]